Diyalektika
Ang dialektika (Sinaunang Griyego: διαλεκτική Aleman: Dialektik ), na kilala rin bilang metodo o pamamaraang diyalektika, ay orihinal na tumutukoy sa diyalogo sa pagitan ng mga taong may iba't ibang pananaw tungkol sa isang paksa ngunit nagnanais na makarating sa katotohanan sa pamamagitan ng makatwirang argumento. Ang diyalektika ay kahawig ng debate, ngunit hindi kasama sa konsepto ang mga subhetibong elemento tulad ng apela sa emosyon at retorika;[1] ang bagay ay mas isang katotohanang panghuli at karaniwang pinaniniwalaan kaysa "panalo" ng isang (madalas na binaryo) na kompetisyon. Nagmula ito sa pilosopiyang sinauna at patuloy na binuo noong Gitnang Kapanahunan.
Binago ng Hegelianismo ang kahulugan ng "diyalektika" upang hindi na tumukoy sa isang literal na diyalogo. Sa halip, ang termino ay nagkakaroon ng espesyalisadong kahulugan ng pag-unlad sa pamamagitan ng pagdaig sa mga panloob na kontradiksiyon. Ang diyalektikong materyalismo, isang teoryang isinulong nina Karl Marx at Friedrich Engels, ay inangkop ang diyalektikong Hegelian sa isang materyalistang teorya ng kasaysayan. Ang pamana ng diyalektikong Hegelian at Marxian ay pinuna ng mga pilosopo, tulad nina Karl Popper at Mario Bunge, na itinuring itong hindi siyentipiko.
Ang diyalektika ay nagpapahiwatig ng isang proseso ng pag-unlad at samakatuwid ay hindi natural na umaangkop sa klasikong lohika. Gayunpaman, sinubukan ng ilang mga lohiko noong ikadalawampung siglo na gawing pormal ito.