Przejdź do zawartości

buchać

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

buchać (język polski)

[edytuj]
wymowa:
ⓘ
podział przy przenoszeniu wyrazu: bu•chać[1]
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) gwałtownie się rozprzestrzeniać
(1.2) wykonać nagły odskok, uderzenie, ruch
(1.3) pot. kraść
(1.4) daw. wystrzelić, eksplodować
(1.5) gw. (Śląsk Cieszyński)[2] uderzać, machać
odmiana:
przykłady:
(1.4) Gdy koks spalił się całkiem, zaczął spomiędzy nich buchać z przeraźliwym hukiem wielki płomień, długi, drgający[3].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. buchanie n, wybuch mrz, buchnięcie n, niewybuch mrz, buch mzw/mrz
czas. buchnąć dk.
wykrz. buch
związki frazeologiczne:
etymologia:
prasł. *buchati[4]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. ↑ Hasło „buchać (by)” w: Wielki słownik ortograficzno-fleksyjny, red. Jerzy Podracki, Horyzont, Warszawa 2001, ISBN 83-7311-161-1, s. 102.
  2. ↑ Słowniczek trudniejszych wyrazów gwarowych w: Alina Kopoczek, Śpiewnik Macierzy Ziemi Cieszyńskiej, Cieszyn 1988, s. 375–380.
  3. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać W pocie czoła w: Stefan Żeromski, Ludzie bezdomni, t. pierwszy, Wyd. J. Mortkowicza, Warszawa 1937, s. 68.
  4. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „buchać” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
Źródło: „https://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=buchać&oldid=8801174”