Przejdź do zawartości

Zwyczajny serial

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Zwyczajny serial
Regular Show
Ilustracja
Logo serialu
Gatunek

animowany, czarna komedia

Kraj produkcji

Stany Zjednoczone

Oryginalny język

angielski

Twórcy

J. G. Quintel

Główne role

J.G. Quintel
William Salyers(inne języki)
Sam Marin(inne języki)
Mark Hamill

Liczba odcinków

261

Liczba serii

8

Nagrody

nagroda Primetime Emmy Awards

Produkcja
Produkcja wykonawcza

Craig McCracken
Rob Renzetti(inne języki)

Reżyseria

Mike Roth
John Infantino
Sean Szeles
J.G. Quintel
Calvin Wong

Scenariusz

J.G. Quintel
Sean Szeles
Mike Roth
Kat Morris

Muzyka

Mark Mothersbaugh(inne języki)

Czas trwania odcinka

11 minut

Pierwsza emisja
Data premiery

6 września 2010

Stacja telewizyjna

Cartoon Network

Pierwsza emisja

6 sierpnia 2010
26 listopada 2011 (Polska)

Lata emisji

2010–2017
2011–2017 (Polska)

Status

zakończony

Chronologia
Powiązane

Zwyczajny film
Zwyczajny serial: Zaginione taśmy

Strona internetowa

Zwyczajny serial (ang. Regular Show) – amerykański serial animowany stworzony przez J.G. Quintela (scenarzystę serialu animowanego Niezwykłe przypadki Flapjacka). Jego światowa premiera odbyła się na amerykańskim Cartoon Network 6 września 2010, natomiast w Polsce odbyła się 26 listopada 2011 roku na kanale Cartoon Network[1].

13 czerwca 2024 Warner Bros. Discovery ogłosił powstanie nowego serialu Zwyczajny serial: Zaginione taśmy[2]. Premiera odbyła się 11 maja 2026 roku na kanale Cartoon Network oraz na platformie HBO Max[3].

Fabuła

[edytuj | edytuj kod]

Głównymi bohaterami są dwaj przyjaciele – Mordechaj i Rigby – którzy podejmują się pracy w parku, którego właścicielem jest pan Maellard. Szefem parku jest Benson, antropomorficzna maszyna do cukierków. W parku pracują również: Hop, Atleta, Duch Piątka oraz Papcio Maellard, który jest synem właściciela parku.

Fabuła serialu skupia się na przygodach głównych bohaterów, którzy unikając pracy przeżywają surrealistyczne przygody.

Bohaterowie

[edytuj | edytuj kod]
  • Mordechaj (ang. Mordecai) – wysoka na sześć stóp niebieska sójka płci męskiej[4]. Ma 23 lata[5]. Główny bohater serialu, który jest najlepszym przyjacielem Rigby’ego. Mordechaj na co dzień nie nosi ubrań, lubi gry wideo i pije niezdrowe ilości kawy i napojów gazowanych. Jest leniwy, ale trochę mniej niż Rigby. Podkochiwał się w Małgosi.
  • Rigby – hiperaktywny szop, który jest najlepszym przyjacielem Mordechaja. Również ma 23 lata[5]. Jest głównym bohaterem obok Mordechaja. Rigby jako jedyny w parku nie ma dyplomu ukończenia liceum. Jest leniwy, niecierpliwy, arogancki i dziecinny[4]. Często jego nieodpowiedzialne decyzje sprowadzają kłopoty na pracowników parku. Jest najsłabszy i najniższy ze wszystkich pracowników parku.
  • Papcio Maellard (ang. Pops Maellard) – przypominający człowieka lizak. Ojciec Papcia jest właścicielem parku oraz domu, w którym mieszkają Mordechaj i Rigby. Pochodzi z Lizakowa (ang. Lolliland)[4]. Papcio jest kompletnie łysy, ale za to ma wąsy. Jego rodzina jest bardzo bogata, dlatego Papcio przez całe dzieciństwo był chroniony przed światem zewnętrznym, nigdy nigdzie nie wychodził i nie bawił się z rówieśnikami.
  • Benson – antropomorficzna maszyna do cukierków. Jest szefem parku i przyjaźni się ze swoimi pracownikami[4]. Nie znosi, gdy Mordechaj i Rigby się lenią i krzyczy na nich. Pracowity i odpowiedzialny pracownik. Zmienia kolor na czerwony, gdy się wścieka.
  • Hop (ang. Skips) – postać przypominająca yeti. Bardzo mądry i silny. Wiele razy pomagał Mordechajowi i Rigby’emu[4]. Hop zawsze skacze na hołd swojej dawnej miłości, z którą skakał radośnie i za jej sprawą zmienił imię na Hop. Wcześniej nazywał się Krok[6].
  • Mitch „Atleta” Sorenstein (ang. Mitch „Muscle Man” Sorenstein) – otyły, niski człowiek o zielonej skórze. Jego zachowanie wydaje się dość dziwne i niedojrzałe. Jest znany z opowiadania żartów moja mama, które nie podobają się innym pracownikom parku. Ma dziewczynę Starlę[4].
  • Duch Piątka (ang. Hi Five Ghost) – duch z ręką na głowie. Najlepszy przyjaciel Atlety, jako jedyny śmieje się z jego żartów[4]. Ma brata Dziesiątkę.
  • Małgosia (ang. Margaret) – czerwony rudzik płci żeńskiej. Pracuje w kawiarni. Mordechaj się w niej podkochuje[4].
  • Ilena (ang. Eileen) – koleżanka z pracy Małgosi. Podkochuje się w Rigbym[4].
  • Thomas – nowy pracownik parku. Thomas wygląda jak człowiek z głową kozła. Nosi koszulkę w kolorze czarnym, beżowe spodnie i czerwone buty. Pojawił się po raz pierwszy w odcinku „Zjazd 9B”, gdzie otrzymał pracę w parku, żeby otrzymać dodatkowe punkty kredytowe na studia. W jednym odcinku dowiadujemy się, że naprawdę ma na imię Nicolai i pochodzi z Druzni (Rosji).
  • CJ – chmurka. Po raz pierwszy pojawia się w odcinku Tak, koleś, tak, w którym zaprzyjaźniła się z Mordechajem i była zazdrosna o Małgosię. Powróciła w serii piątej i szóstej.
  • Starla – dziewczyna Atlety. Jest tęga, nosi białą koszulę, ciemną spódnicę i ma brązowe włosy[4].
  • Don – młodszy brat Rigby’ego, również szop, ale wysoki i dobrze zbudowany. Jest księgowym[7].

Produkcja

[edytuj | edytuj kod]

Pomysł

[edytuj | edytuj kod]
J.G. Quintel, twórca serialu oraz głos Mordechaja

Quintel w czasie studiów w California Institute of the Arts stworzył krótkometrażowy film animowany zatytułowany The Naive Man from Lolliland[8]. W 2007 zaprezentował swój kolejny film krótkometrażowy 2 in the AM PM na 30. festiwalu animacji Spike & Mike's Sick and Twisted Festival of Animation[9]. Postacie z tych animacji wykorzystano później przy produkcji serialu[10].

Inspiracja

[edytuj | edytuj kod]

Jako źródło inspiracji Quintel wskazuje m.in. Simpsonów, których oglądał w młodości, oraz inne kreskówki jak Rocko i jego świat oraz Harcerz Lazlo[11]. W wywiadach jako źródło inspiracji dla jego twórczości wskazuje m.in. Biuro, Małą Brytanię, Chłopaków z baraku, Ligę dżentelmenów czy Techników-magików[12][13]. Stwierdził również, że serial The Mighty Boosh(inne języki) wpłynął na humor Zwyczajnego serialu[13].

Realizacja

[edytuj | edytuj kod]

Quintel i jego 40-osobowy zespół tworzyli każdy odcinek w biurze Cartoon Network Studios, z siedzibą w Burbank w Kalifornii[14]. Praca nad każdym odcinkiem zajmowała około dziewięć miesięcy[14]. Scenariusz został zilustrowany na ręcznie rysowanych scenorysach. Materiały do ​​serialu (tła, projekty postaci, rekwizyty itp.) zostały następnie zmontowane i przesłane do Saerom Animation(inne języki) w Korei Południowej, gdzie zrealizowano faktyczną produkcję animacji odcinka[13][14].

Serial otrzymał kategorię wiekową TV-PG (zalecany nadzór rodzicielski)[15]. Skłoniło to ekipę do użycia humoru skierowanego do starszej widowni, m.in. stosując odniesienia do spożywania alkoholu[16]. Fabuła jest inspirowana osobistymi doświadczeniami Quintela[15][17].

Obsada

[edytuj | edytuj kod]
Postać Dubbing oryginalny Dubbing polski
Studio Sonica SDI Media Polska
Mordechaj J.G. Quintel[18] Piotr Bajtlik
Rigby William Salyers(inne języki) Krzysztof Szczerbiński
Benson Sam Marin(inne języki)[18] Przemysław Stippa
Papcio Waldemar Barwiński
Atleta Jan Aleksandrowicz-Krasko Jakub Wieczorek
Hop Mark Hamill[18] Miłogost Reczek Miłogost Reczek

Jacek Król (od odcinka 251)

Duch Piątka Jeff Bennett (odc. 1-12)

J.G. Quintel[18]

 Michał Głowacki
Małgosia Janie Haddad Tompkins(inne języki) Agnieszka Kunikowska Agnieszka Kunikowska

Joanna Węgrzynowska-Cybińska (odc. 231)

Thomas Roger Craig Smith(inne języki) Aleksander Czyż Maksymilian Bogumił

Muzyka

[edytuj | edytuj kod]

Głównym kompozytorem serialu jest Mark Mothersbaugh(inne języki)[19]. W serialu pojawiły się oryginalne piosenki, skomponowane przez Mothersbaugha. Teksty do utworów pisze zespół storyboardzistów, np. autor scenariusza Sean Szeles jest autorem tekstu do piosenki Party Tonight[20], która pojawia się w odcinku Mordechaj and the Rigbys, oraz Summertime Loving, Loving in the Summer (Time), która pojawia się w odcinku To moja piosenka[15]. W jednym z odcinków pojawiają się Tyler, The Creator, Childish Gambino oraz MC Lyte[21][22].

W niektórych odcinkach pojawiają się piosenki oryginalne, głównie z lat 80. i 90. Początkowo zespół kreatywny wykorzystywał je do montażu scen, co spodobało się producentom wykonawczym Cartoon Network[15]. Quintel nalegał, aby utwory zawsze były związane z fabułą, zarówno po to, by przyciągnąć dorosłych widzów, jak i by wprowadzić ich w świat serialu[23]. Wśród wykorzystanych utworów znajdują się m.in.: Working For The Weekend, You're the Best, Mississippi Queen, I Get Around, Hey Man, Nice Shot, Hangin' Tough czy Ballroom Blitz[15].

Spis odcinków

[edytuj | edytuj kod]
S. Odc. Stany Zjednoczone Premiera Stany Zjednoczone Finał Polska Premiera Polska Finał
1 12 6 sierpnia 2010[24] 22 listopada 2010 26 listopada 2011[1] 18 grudnia 2011
2 28 29 listopada 2010[25] 1 sierpnia 2011 18 grudnia 2011 20 maja 2012
3 40 19 września 2011[26] 3 września 2012 23 sierpnia 2012[27] 7 lutego 2013
4 40 1 października 2012[28] 12 sierpnia 2013 7 czerwca 2013 1 grudnia 2013
5 40 2 września 2013[29] 14 sierpnia 2014 7 kwietnia 2014[30] 12 grudnia 2014
6 31 9 października 2014[31] 25 czerwca 2015 27 kwietnia 2015 6 lutego 2016
7 39 26 czerwca 2015[32] 30 czerwca 2016 4 lipca 2016[33] 31 października 2016
8 31 26 września 2016[34] 16 stycznia 2017 13 marca 2017[35] 31 października 2017

Odbiór krytyczny

[edytuj | edytuj kod]

R.L. Shaffer, redaktor serwisu IGN, określił serial jako zwariowany, dziwaczny i przezabawny. Docenił scenariusz, przede wszystkim dialogi oraz pomysłowe historie i dziwaczne postacie[36]. Kevin McFarland z The A.V. Club pochwalił styl animacji, postacie i wykorzystanie motywów przewodnich dla skondensowanych tematów[37].

Neil Lumbrad z portalu DVD Talk porównał serial do takich kreskówek, jak Laboratorium Dextera, Atomówki czy Johnny Bravo, oraz docenił niekonwencjonalny humor zawarty w animacji. Stwierdził również, że styl komediowy wydaje się być połączeniem produkcji Adult Swim i tradycyjnych seriali Cartoon Network, przez co trafi do widza w każdym wieku[38].

Według czasopisma „Entertainment Weekly” serial zajął 7. miejsce w notowaniu 10 najlepszych seriali animowanych Cartoon Network[39]. Serial znalazł się również na liście 30 najlepszych seriali animowanych od czasów Simpsonów wg czasopisma „Vanity Fair”[40].

Nagrody i nominacje

[edytuj | edytuj kod]

Serial otrzymał w 2012 roku nagrodę Primetime Emmy Award(inne języki) w kategorii najlepszy krótkometrażowy program animowany za odcinek Jajcarz[41]. Był również pięciokrotnie nominowany do tej nagrody[41].

Rok Nagroda Kategoria Praca Rezultat
2011 Annie Najlepszy animowany program telewizyjny dla dzieci Zwyczajny serial[42] Nominacja
Primetime Emmy Award(inne języki) Najlepszy krótkometrażowy program animowany odcinek Mordecai And The Rigbys[41]
2012 Annie Najlepsze indywidualne osiągnięcie: storyboarding w animowanej produkcji telewizyjnej Benton Connor[43]
Primetime Emmy Award(inne języki) Najlepszy krótkometrażowy program animowany odcinek Jajcarz (oryg. Eggscellent)[41] Wygrana
2013 Critics’ Choice Television Najlepszy serial animowany Zwyczajny serial[44] Nominacja
Primetime Emmy Award(inne języki) Najlepszy krótkometrażowy program animowany odcinek Stado wyrośniętych gęsi (oryg. A Bunch Of Full Grown Geese)[41]
Najlepszy program animowany odcinek Odcinek Gwiazdkowy (oryg. The Christmas Special)[41]
2014 Teen Choice Awards Ulubiony telewizyjny program animowany Zwyczajny serial[45]
Annie Najlepszy animowany program telewizyjny dla dzieci Zwyczajny serial[42]
Najlepsze indywidualne osiągnięcie: dubbing w animowanej produkcji telewizyjnej Mark Hamill[42]
Najlepsze indywidualne osiągnięcie: konstrukcja postaci w animowanej produkcji telewizyjnej Ben Adams[42]
Najlepsze indywidualne osiągnięcie: scenariusz animowanej produkcji telewizyjnej John Infantino, Matt Price, Michele Cavin, Mike Roth, Sean Szeles[42]
Primetime Emmy Award(inne języki) Najlepszy krótkometrażowy program animowany odcinek Ostatni odtwarzacz płyt LD (oryg. The Last Laserdisc Player)[41]
2015 Annie Najlepszy animowany program telewizyjny Zwyczajny serial[46]
Primetime Emmy Award(inne języki) Najlepszy krótkometrażowy program animowany odcinek Wieczór prezentów Białego Słonia (oryg. White Elephant Gift Exchange)[41]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 'Zwyczajny serial' w Cartoon Network [online], wirtualnemedia.pl, 8 listopada 2011 [dostęp 2023-03-08] (pol.).
  2. ↑ John Hopewell, Jamie Lang, New ‘Regular Show,’ ‘Foster’s Home for Imaginary Friends’ Series Unveiled at Annecy (EXCLUSIVE) [online], Variety, 12 czerwca 2024 [dostęp 2026-04-09] (ang.).
  3. ↑ Piotr Kozłowski (oprac.), Kultowy serial powraca. "To prawdziwy fenomen kulturowy" [online], Dziennik.pl, 26 marca 2026 [dostęp 2026-04-09].
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Regular Show | Characters | Cartoon Network [online], web.archive.org [dostęp 2026-06-26].
  5. 1 2 Potęga. J. G. Quintel. Zwyczajny serial. Cartoon Network. 6 września 2010. Odcinek 1, sezon 1.
  6. ↑ Historia Hopa. Calvin Wong, Minty Lewis. Zwyczajny serial. Cartoon Network. 14 kwietnia 2014. Odcinek 24, sezon 5.
  7. ↑ Don. J.G. Quintel, Benton Connor, Kat Morris. Zwyczajny serial. Cartoon Network. 8 listopada 2010. Odcinek 10, sezon 1.
  8. ↑ The Naive Man From Lolliland. Nicktoons Network 2016-11-30. [dostęp 2026-06-26].
  9. ↑ Spike & Mike's Sick & Twisted Festival of Animation [online], The Georgia Straight, 21 marca 2007 [dostęp 2026-06-26] (ang.).
  10. ↑ JG Quintel - The Naive Man From Lolliland & 2 In The AM PM. James Bassett 2011-03-17. [dostęp 2026-06-26].
  11. ↑ Ramin Zahed, The Sublime Madness of J.G. Quintel [online], Animation Magazine, 18 kwietnia 2012 [dostęp 2026-06-26] (ang.).
  12. ↑ The interview with JG Quintel by moniquej on DeviantArt [online], www.deviantart.com, 12 września 2010 [dostęp 2026-06-25] (ang.).
  13. 1 2 3 Interview: Regular Show creator JG Quintel on indie comics and cartoons — The Beat [online], comicsbeat.com [dostęp 2026-06-25] [zarchiwizowane z adresu 2014-10-06] (ang.).
  14. 1 2 3 D i inni, Inside 'Regular Show,' Where Every Clip Is A Big Production, „NPR”, 29 marca 2014 [dostęp 2026-06-26] (ang.).
  15. 1 2 3 4 5 Z, Regular Show’s J.G. Quintel Is Just a Regular Guy, „WIRED” [dostęp 2026-06-25] [zarchiwizowane z adresu 2017-01-01] (ang.).
  16. ↑ Regular Show Parents guide [online], www.imdb.com [dostęp 2026-06-26].
  17. ↑ Jon, Best Cartoons of the 2010s [online], Tea And Weed, 24 września 2021 [dostęp 2026-06-26] (ang.).
  18. 1 2 3 4 Z, Regular Show’s J.G. Quintel Is Just a Regular Guy, „WIRED” [dostęp 2026-06-25] [zarchiwizowane z adresu 2017-01-01] (ang.).
  19. ↑ Mike Ragogna, ContributorTrafficbeat Entertainment, Music Biz Vet, De-Evolution and Indie Revolution: Conversations With Devo's Mark Mothersbaugh and OK Go's Damian Kulash, Plus Comic-Con Gets Loopz-y [online], HuffPost, 20 lipca 2010 [dostęp 2026-06-26] (ang.).
  20. ↑ Regular Show – Party Tonight. [dostęp 2026-06-26].
  21. ↑ Tyler, The Creator + Childish Gambino + MC Lyte star in Regular Show (Full Episode), „SoulCulture”, 22 listopada 2011 [dostęp 2026-06-26] [zarchiwizowane z adresu 2014-08-26] (ang.).
  22. ↑ Tyler, the Creator + Childish Gambino + MC Lyte star in Regular Show [online], Hypebeast, 22 listopada 2011 [dostęp 2026-06-26] (ang.).
  23. ↑ WebCite query result [online], www.webcitation.org [dostęp 2026-06-26].
  24. ↑ Regular Show [online], TV Guide [dostęp 2026-06-26] [zarchiwizowane z adresu 2013-08-26].
  25. ↑ Regular Show [online], TV Guide [dostęp 2026-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2013-08-26].
  26. ↑ Regular Show [online], TV Guide [dostęp 2026-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2013-08-27].
  27. ↑ Łukasz Szewczyk, "Looney Tunes Show", "Zwyczajny serial" - nowe sezony w Cartoon Network [online], Media2.pl, 29 lipca 2012 [dostęp 2023-03-08] (pol.).
  28. ↑ Regular Show [online], TV Guide [dostęp 2026-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2013-08-26].
  29. ↑ Regular Show [online], TV Guide [dostęp 2026-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2013-09-27].
  30. ↑ Nowe odcinki „Zwyczajnego serialu” w Cartoon Network [online], wirtualnemedia.pl, 26 marca 2014 [dostęp 2023-03-08] (pol.).
  31. ↑ Regular Show [online], TV Guide [dostęp 2026-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2014-10-13].
  32. ↑ Regular Show [online], TVGuide.com [dostęp 2026-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2015-10-12] (ang.).
  33. ↑ Nowe odcinki „Zwyczajnego serialu 7” w Cartoon Network [online], wirtualnemedia.pl, 24 czerwca 2016 [dostęp 2023-03-08] (pol.).
  34. ↑ Denise Petski, ‘Regular Show’ To End After Eighth Season On Cartoon Network [online], Deadline, 13 września 2016 [dostęp 2026-06-26] (ang.).
  35. ↑ l, Ostatni sezon Zwyczajnego serialu w Cartoon Network [online], fdb.pl, 6 marca 2017 [dostęp 2026-06-25].
  36. ↑ R.L. Shaffer, Regular Show: Slack Pack DVD Review [online], IGN, 25 kwietnia 2012 [dostęp 2026-07-03] (ang.).
  37. ↑ Kevin McFarland, Regular Show: “Quips” [online], AV Club [dostęp 2026-07-03] (ang.).
  38. ↑ DVD Talk [online], www.dvdtalk.com [dostęp 2026-07-04].
  39. ↑ 10 Best Cartoon Network Shows: We Rank 'Em! | Photo 4 of 10 | EW.com, „EW.com” [dostęp 2026-06-27] [zarchiwizowane z adresu 2013-10-21] (ang.).
  40. ↑ Vanity Fair, The 30 Best Animated Shows Since The Simpsons [online], Vanity Fair, 30 sierpnia 2018 [dostęp 2026-06-27] (ang.).
  41. 1 2 3 4 5 6 7 8 Regular Show | Emmy Awards and Nominations [online], Television Academy [dostęp 2026-06-27] (ang.).
  42. 1 2 3 4 5 41st Annual Annie Awards [online], annieawards.org [dostęp 2026-06-29] (ang.).
  43. ↑ 39th Annual Annie Awards [online], annieawards.org [dostęp 2026-06-29] (ang.).
  44. ↑ Alison Willmore, ‘AHS,’ ‘Big Bang,’ ‘Breaking Bad’ and ‘Candelabra’ Top the 2013 Critics’ Choice Television Awards [online], IndieWire, 11 czerwca 2013 [dostęp 2026-06-29] (ang.).
  45. ↑ Kimberly Nordyke, Teen Choice Awards: The Complete Winners List [online], The Hollywood Reporter, 10 sierpnia 2014 [dostęp 2026-06-29] (ang.).
  46. ↑ 42nd Annual Annie Awards [online], annieawards.org [dostęp 2026-06-29] (ang.).

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Zwyczajny_serial&oldid=80117029”