Werner Maihofer

Werner Maihofer

Werner Maihofer (1974)
Data i miejsce urodzenia	20 października 1918 Konstancja
Data i miejsce śmierci	6 października 2009 Bad Homburg
Zawód, zajęcie	polityk, prawnik, nauczyciel akademicki
Stanowisko	minister do zadań specjalnych (1972–1974), minister spraw wewnętrznych (1974–1978)
Partia	Wolna Partia Demokratyczna

Werner Maihofer (ur. 20 października 1918 w Konstancji, zm. 6 października 2009 w Bad Homburg) – niemiecki polityk, prawnik i nauczyciel akademicki, działacz Wolnej Partii Demokratycznej (FDP), poseł do Bundestagu, minister do zadań specjalnych (1972–1974), minister spraw wewnętrznych (1974–1978).

Życiorys

W młodości trenował łyżwiarstwo szybkie, był członkiem niemieckiej kadry. W trakcie II wojny światowej odbywał służbę wojskową, był porucznikiem w wojskach łączności. Od 1946 studiował prawo na Uniwersytecie Albrechta i Ludwika we Fryburgu, doktoryzował się w 1950, a w 1953 uzyskał habilitację. Od 1955 był profesorem na Uniwersytecie Kraju Saary, wykładał filozofię prawa, prawo i postępowanie karne, w latach 1967–1969 pełnił funkcję rektora tej uczelni. W 1970 przeszedł do pracy na Uniwersytecie w Bielefeld.

W 1969 wstąpił do Wolnej Partii Demokratycznej, był członkiem federalnego komitetu wykonawczego partii. W latach 1972–1980 wykonywał mandat deputowanego do Bundestagu. Wchodził w skład rządów Willy’ego Brandta i Helmuta Schmidta. Sprawował urzędy ministra do zadań specjalnych (od grudnia 1972 do maja 1974) oraz ministra spraw wewnętrznych (od maja 1974 do czerwca 1978). W trakcie kierowania przez niego resortem spraw wewnętrznych doszło do wzmożenia ataków ze strony terrorystycznej Frakcji Czerwonej Armii. Minister był szczególnie krytykowany za dokonaną przez podległe mu służby i ujawnioną w 1977 nielegalną akcję podsłuchiwania pracownika elektrowni jądrowej Klausa Traubego, utrzymującego prywatne kontakty z powiązaną z radykalną lewicą prawniczką. Politykowi zarzucano także zaniedbania i błędy w postępowaniu dotyczącym zamordowania przez członków RAF Hannsa Martina Schleyera; doprowadziło to ostatecznie do jego odejścia z urzędu.

Werner Maihofer powrócił do działalności akademickiej, w latach 1982–1988 był prezydentem Europejskiego Instytutu Uniwersyteckiego.