Robert Cummings
 Robert Cummings (1956) | |
| Imię i nazwisko |
Charles Clarence Robert Orville Cummings |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
9 czerwca 1910 |
| Data śmierci |
2 grudnia 1990 |
| Zawód | |
| Współmałżonek |
Emma Myers |
| Lata aktywności |
1931–1990 |
Charles Clarence Robert Orville Cummings (ur. 9 czerwca 1910 w Joplin, zm. 2 grudnia 1990) – amerykański aktor radiowy, filmowy i telewizyjny.
8 lutego 1960 został uhonorowany dwiema gwiazdami w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdujących się przy 6663 Hollywood Boulevard (film)[1] i 1718 Vine Street (telewizja)[2].
Otrzymał pięć nominacji do nagrody Emmy, a w 1955 zdobył Emmy dla najlepszego aktora w jednym występie za rolę sędziego przysięgłego nr 8 w odcinku serialu CBS Studio One (1954) – pt. „Dwunastu gniewnych ludzi” („Twelve Angry Men”)[3].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się i dorastał w Joplin w stanie Missouri jako syn Ruth Annabelle Kraft i zamożnego chirurga doktora Charlesa Clarence’a Cummingsa[4] z medycznego szpitala St. John’s w Joplin i założyciela szpitala przeciwgruźliczego hrabstwie Jasper w Webb City[5]. Matka była ordynowaną minister Religious Science[6]. Po ukończeniu nauki w Joplin High School Cummings, uczęszczał krótko do Drury College w Springfield w Missouri, ale jego zamiłowanie do lotnictwa skłoniło go do przeniesienia się na Carnegie Mellon University w Pittsburghu[7]. Studiował inżynierię lotniczą przez rok, zanim przerwał naukę z powodów finansowych, ponieważ jego rodzina poniosła duże straty w krachu giełdowym w 1929.
Cummings zainteresował się aktorstwem, grając w sztukach w Carnegie Mellon University. Ponieważ American Academy of Dramatic Arts w Nowym Jorku płaciła aktorom 14 dolarów tygodniowo, Cummings zdecydował się tam studiować. Został tam tylko jeden semestr. W 1931 zadebiutował na Broadwayu jako szanowny Reggie Fanning w sztuce Johna Galsworthy’ego Dach[8]. Zdolności komediowe Cummingsa szybko zapewniły mu pracę i ostatecznie zagrał z Fanny Brice na broadwayowskim przedstawieniu Rewia na Broadwayu (1933) z Fanny Brice. Następnie przeniósł się do Hollywood i w 1935 podpisał kontrakt z Paramount Pictures, rozpoczynając zmienną współpracę ze studiem, która trwała prawie 30 lat. Karierę filmową rozpoczął od lekkich komedii, ale udowodnił swój talent dramatyczny w dwóch filmach Hitchcocka, w których wystąpił: jako naiwny, niewinny robotnik lotniczy w Sabotażyście (1942) i M jak morderstwo (1954)[9].
Zmarł 2 grudnia 1990 w wieku 82 lat w wyniku niewydolności nerek i powikłań po zapaleniu płuc w Motion Picture & Television Country House and Hospital w Woodland Hills w Kalifornii[10].
Filmografia
[edytuj | edytuj kod]Filmy
[edytuj | edytuj kod]- 1933: Synowie pustyni jako „Blade Stanhope Conway”
- 1937: Mocni ludzie jako poszukiwacz
- 1940: Abbott i Costello w tropikach jako Steve Harper
- 1942: Sabotaż jako Barry Kane
- 1943: Księżniczka O’Rourke jako Eddie O’Rourke
- 1954: Szczęściara jako Dick Carson
- 1954: M jak morderstwo jako Mark Halliday
- 1964: [Pięciu mężów pani Lizy]] jako dr Victor Stephanson,
- 1966: Ringo Kid jako Henry Gatewood
Seriale
[edytuj | edytuj kod]- 1971: Ożeniłem się z czarownicą – odc. „Samantha i troll” jako Roland Berkley
- 1979: Statek miłości – odc. „Trzecie koło u wozu/Dzień Babci/Mama drugiej szansy” jako Eliott Smith
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Robert Cummings. Walk of Fame. [dostęp 2026-03-01]. (ang.).
- ↑ Myrna Oliver, Hollywood Star Walk: Robert Cummings, Actor, „Los Angeles Times”, 3 grudnia 1990 [dostęp 2026-04-02] (ang.).
- ↑ Myrna Oliver, Robert Cummings, TV and Movie Actor, Dies at 80, „Los Angeles Times”, 3 grudnia 1990 [dostęp 2026-04-02] (ang.).
- ↑ William Bjornstad: Robert Cummings (1910–1990). Find a Grave. [dostęp 2026-04-02]. (ang.).
- ↑ Robert Cummings Biography, „TV Guide” [dostęp 2026-04-02] [zarchiwizowane z adresu 2026-04-02] (ang.).
- ↑ Robert Cummings Biography (1910–1990). Film Reference. [dostęp 2026-04-02]. (ang.).
- ↑ Robert Cummings Biography. Brian’s Drive–In Theater. [dostęp 2026-04-02]. (ang.).
- ↑ Robert Cummings. Internet Broadway Database. [dostęp 2026-04-02]. (ang.).
- ↑ Robert Cummings. Rotten Tomatoes. [dostęp 2026-03-01]. (ang.).
- ↑ Peter B. Flint, Robert Cummings Is Dead at 82; Debonair Actor in TV and Films, „The New York Times”, 4 grudnia 1990 (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Robert Cummings (1910–1990) w bazie IMDb (ang.)
- Robert Cummings w bazie Filmweb
- Robert Cummings w bazie Notable Names Database (ang.)