Przejdź do zawartości

Park Narodowy Serengeti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Park Narodowy Serengeti[a]
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Ilustracja
Państwo

 Tanzania

Typ

przyrodniczy

Spełniane kryterium

VII, X

Numer ref.

156

Region[b]

Afryka

Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę

1981
na 5. sesji

Położenie na mapie Tanzanii
Mapa konturowa Tanzanii, u góry znajduje się punkt z opisem „Park Narodowy Serengeti”
Ziemia2°20′S 34°34′E/-2,333333 34,566667

Park Narodowy Serengetipark narodowy położony w północnej Tanzanii, w centralnej części równiny Serengeti. Obszar ten rozciąga się od zachodnich brzegów Jeziora Wiktorii po rów wschodni na wschodzie oraz Jezioro Eyasi na południu, a na północy płynnie przechodzi w kenijski rezerwat Masai Mara[1][2]. Należy do największych i najbardziej znanych obszarów chronionych na świecie[1]. Jego powierzchnia wynosi 14 763 km²[1].

Jego nazwa wywodzi się z języka Masajów i oznacza „Wielką przestrzeń”[2].

Historia

[edytuj | edytuj kod]

Ochroną rezerwatową objęty w 1929, a w 1951 uzyskał status parku narodowego. Inicjatorem założenia parku był światowej sławy niemiecki zoolog i propagator idei ochrony przyrody Bernhard Grzimek. Wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Położenie

[edytuj | edytuj kod]

Park narodowy Serengeti obejmuje płaską równinę porośniętą trawiastą sawanną, z pojedynczymi skalistymi wzgórzami i kępami drzew akacjowych. Położony jest na wyżynie o wysokości od około 900 do 1800 m n.p.m.[2] W części południowej przeważają rozległe równiny porośnięte wysokimi trawami, w strefie centralnej dominuje sawanna z akacjami, natomiast na północy występuje bardziej urozmaicony, falisty krajobraz z licznymi wzgórzami, gęstszymi zaroślami i drzewami.

Krajobraz uzupełniają jeziora oraz niewielkie cieki wodne, które tworzą sprzyjające warunki siedliskowe dla populacji liczącej ponad 4 miliony osobników reprezentujących przeszło 30 gatunków dużych ssaków, a także dla ponad 500 gatunków ptaków. Pora sucha trwa zazwyczaj od czerwca do grudnia, natomiast największe opady występują w kwietniu i maju.

Środowisko przyrodnicze

[edytuj | edytuj kod]

Słynie z migrujących sezonowo (w porze suchej, od października do maja) ogromnych stad, liczących po kilkadziesiąt tysięcy zwierząt, przemieszczających się w poszukiwaniu pastwisk na bardziej wilgotnych obszarach[2]. Stada kopytnych składają się z: antylop (m.in. gazelopek sawannowych i impali zwyczajnych), zebr i bawołów. Poza tym żyją tam: żyrafy, słonie, nosorożce, a z drapieżników: krokodyle, lwy, lamparty, gepardy, hieny, likaony, szakale, pytony skalne.

Różnorodne gatunki roślinożerców wykorzystują odmienne warstwy roślinności, dzięki czemu nie konkurują ze sobą bezpośrednio o pokarm: zebry zjadają twardsze, górne części wysokich traw, antylopy gnu preferują ich środkowe partie, natomiast najniższe fragmenty są wykorzystywane przez gazele Granta i Thomsona[2]. Na terenie parku żyje około 1,5 miliona gnu pręgowanych, ponad milion gazeli, kilkaset tysięcy zebr, około 75 tysięcy bawołów i podobna liczba impali, a także około 10 tysięcy żyraf oraz ponad 5 tysięcy słoni[2]. Liczebność pozostałych gatunków ssaków waha się od kilku do kilkudziesięciu tysięcy osobników[2].

Fotogaleria

[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b c Preisner 1996 ↓, s. 21.
  2. a b c d e f g Preisner 1996 ↓, s. 22.