Lazurowanie
Lazurowanie – sposób barwienia powierzchni szkła lub ceramiki.
Lazurowanie (dekorowanie) szkła lub ceramiki polega na pokrywaniu powierzchni mieszaninami zawierającymi sole metali, a następnie wypalaniu tej powłoki w wysokiej temperaturze. Podczas wypalania pierwiastki zawarte w pastach łączą się trwale ze szkłem, dając specyficzne efekty[1].
- Żółtą lazurę srebrową uzyskuje się po nałożeniu na powierzchnię szkła mieszaniny ochry ze wiązkami srebra[1].
- Czerwoną lazurę miedziową uzyskuje się po nałożeniu na powierzchnię szkła mieszaniny ochry z miedzią[1].
- Czerwoną lazurę wynalazł w 1828[2] lub 1832 czeski chemik i technolog szkła Friedrich Egermann i polegała ona na trzykrotnym wypalaniu w zmiennych warunkach[1].
- Czarną lazurę uzyskano w 1914 w Glasfachschule (technicznej szkole szkła) w Haidzie[1].
Lazurą żółtą zdobiono ceramikę islamską już w IX w. Od XIV w. barwiono szkła w witrażach, od końca XVIII wyroby porcelanowe. Na początku XIX Samuel Mohn, Anton Kothgasser, a także Friedrich Egermann oraz inni pokrywali całą powierzchnię szkieł lub tylko części, które były tłem dla dekoracji szlifowanych i rytowanych. Wyroby ozdabiane tą techniką były popularne w XIX w. jako pamiątki z pobytu w uzdrowiskach[1].
Galeria zdjęć
[edytuj | edytuj kod]
Samuel Mohn. Puchar z portretem w typie silhouette, 1809. Metropolitan Museum of Art
Okna w zamku Franzensburg pomalowane przez Antona Kothgassera
Friedrich Egermann. Flakon trzyczęściowy, ok. 1828, Muzeum Sztuki Dekoracyjnej w Pradze
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Sztuka świata. Słownik terminów tom 18. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013. ISBN 978-83-213-4726-4.
- Egermann Friedrich, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2025-11-13].