Kantaros
Kantaros (stgr. κάνθαρος kántharos, łac. cantharus) – w starożytnej Grecji kielichowate naczynie służące do picia wina.
Jego cechy charakterystyczne to wysoka nóżka osadzona na niewielkiej stopce oraz dwa cienkie, pionowe, wysoko uniesione, pałąkowate imadła. Miało związek z kultem Dionizosa i obrzędami bakchicznymi. Często bogato je zdobiono odpowiednimi scenami tematycznymi, nierzadko umieszczając inskrypcje właściciela bądź ofiarodawcy albo żartobliwe napisy związane z jego przeznaczeniem[1].
Liczne późniejsze kantarosy należą do kategorii naczyń plastycznych, jakie pojawiają się w attyckiej ceramice V wieku p.n.e. Występują one najczęściej w formie głów kobiecych, lecz również jako puchary o głowach mężczyzn lub satyrów[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Encyklopedia sztuki starożytnej. Europa – Azja – Afryka – Ameryka. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe / Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 318, ISBN 83-01-12466-0 (PWN).
- ↑ Maria Ludwika Bernhard: Greckie malarstwo wazowe. Wrocław: Ossolineum, 1966, s. 20, 73.
| Naczynia na wino | |
|---|---|
| Naczynia na wodę | |
| Naczynia do mieszania | |
| Do gotowania | |
| Zastawa stołowa | |
| Na wonności, substancje oleiste; weselne |
|
| Ceramika rytualna | |
| Przechowywanie i inne | |
| Inne | |
| Techniki | |
| Malarstwo wazowe |
