Przejdź do zawartości

Javier Saviola

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Javier Saviola
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Javier Pedro Saviola Fernández

Data i miejsce urodzenia

11 grudnia 1981
Buenos Aires

Wzrost

168 cm

Pozycja

napastnik

Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
1998–2001 River Plate 86 (45)
2001–2007 FC Barcelona 123 (49)
2004–2005 AS Monaco (wyp.) 29 (8)
2005–2006 Sevilla FC (wyp.) 29 (9)
2007–2009 Real Madryt 17 (4)
2009–2012 SL Benfica 69 (24)
2012–2013 Málaga CF 27 (8)
2013–2014 Olympiakos SFP 26 (12)
2014–2015 Hellas Verona 15 (1)
2015 River Plate 13 (0)
W sumie: 434 (160)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2001  Argentyna U-20 7 (11)
2000–2004  Argentyna U-23 10 (1)
2000–2007  Argentyna 40 (11)
W sumie: 57 (23)
  1. Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
Dorobek medalowy
Copa América
srebro Peru 2004
Puchar Konfederacji
srebro Niemcy 2005

Javier Pedro Saviola Fernández (ur. 11 grudnia 1981 w Buenos Aires) – argentyński piłkarz, reprezentant Argentyny występujący na pozycji napastnika lub pomocnika. Posiada także obywatelstwo hiszpańskie, które uzyskał w lipcu 2004 roku[1]. W latach 2001–2007 zawodnik FC Barcelony.

Saviola w barwach FC Barcelony

Początki kariery

[edytuj | edytuj kod]

Karierę piłkarską rozpoczynał w klubie Club Atlético River Plate. Dzięki dobrej grze w październiku 1998 roku został powołany do pierwszego składu w meczu przeciwko Gimnasia y Esgrima de Jujuy. Od tego czasu stał się ulubieńcem kibiców oraz został powołany do młodzieżowej reprezentacji drużyny Argentyny. W 1999 roku zdobył z klubem El Trofeo Apretura oraz wystąpił wraz z reprezentacją na Mistrzostwach Świata U-20, gdzie oprócz zwycięstwa drużyny, zdobył sobie także tytuł króla strzelców oraz najlepszego zawodnika turnieju.

Osiemnastoletni Saviola został wyróżniony przez urugwajski dziennik El Pais jako najlepszy piłkarz Ameryki Południowej sezonu 1999/2000.

Kariera klubowa

[edytuj | edytuj kod]

Młodym napastnikiem interesowały się europejskie kluby, a walkę o piłkarza wygrała FC Barcelona, płacąc prawie 25 milionów . Saviola dobrą grę z Ameryki Południowej przeniósł do Europy i w pierwszym swoim sezonie na Starym Kontynencie strzelił 21 goli, dzięki czemu został uznany najlepszym graczem z Ameryki Południowej w Primera Division 2001/02. Jego gol w drugim ćwierćfinałowym meczu z Panathinaikosem Ateny w Lidze Mistrzów 2001/02 dał Barcelonie awans do półfinału.

Na początku sezonu 2002/03, gdy do klubu powrócił Louis van Gaal, Saviola stracił pozycję w drużynie i wystąpił tylko w kilku spotkaniach, w których strzelił dwie bramki. Kiedy w drugiej części sezonu na ławce trenerskiej zasiadł Radomir Antić, Javier odzyskał miejsce w ekipie. Wiosną 2023 roku wystąpił w siedemnastu ligowych spotkaniach, w których strzelił 11 goli, a kolejne 7 bramek zdobył w Lidze Mistrzów.

W sezonie 2003/04 posadę trenera Barcelony objął Frank Rijkaard. Argentyńczyk strzelił w lidze 14 goli, dzięki którym Barcelona awansowała do Ligi Mistrzów.

Wyjazd na letnie IO i niechęć wobec obniżenia zarobków z kontraktu podpisanego w czasie prezesury Joana Gasparta były jednymi z czynników, którymi kierował się Rijkaard, rezygnując z usług Argentyńczyka[2]. Dlatego w sezonie 2004/05 piłkarz został wypożyczony do AS Monaco, gdzie strzelił 8 bramek w Ligue 1, 5 w Pucharze Francji i 4 w Lidze Mistrzów.

W sezonie 2005/06 grał na zasadzie wypożyczenia w Sevilli, z którą zdobył Puchar UEFA.

Javier wrócił do Barçy na czas sezonu 2006/07, ale nie grał wtedy zbyt wiele - 18 meczów w La Liga, 7 w Pucharze Króla i zaledwie 1 w Lidze Mistrzów, łącznie we wszystkich rozgrywkach zdobywając 12 bramek .

W roku 2007 wygasł jego kontrakt z Dumą Katalonii, po czym zdecydował się na transfer do odwiecznego rywala Barcelony - Realu Madryt[3]. Przez dwa sezony (2007/08 oraz 2008/09) w barwach Królewskich rozegrał 31. spotkań, w których zdobył 5. bramek.

Po zakończeniu sezonu 2008/09 za kwotę 5 milionów € przeszedł do Benfiki Lizbona.[4]. W ciągu trzech sezonów w Portugalii, Saviola zdobył 39 goli we wszystkich rozgrywkach.

W styczniu 2012 roku przedłużył swój kontrakt z As Águias do 30 czerwca 2013[5], jednak już pół roku później rozwiązał umowę i wrócił do Hiszpanii, podpisując roczny kontrakt z Málagą CF.

W lipcu 2013 roku przeszedł na zasadzie wolnego transferu do greckiego klubu Olympiakos SFP.

Latem 2014 został zawodnikiem Hellas Werona. We Włoszech grał tylko przez jeden sezon, zdobywając zaledwie dwa gole i nie pomagając drużynie w uniknięciu degradacji z Serie A.

W 2015 roku wrócił do swojego macierzystego River Plate, gdzie jednak przez pół roku pobytu ani razu nie udało mu się wpisać na listę strzelców. W styczniu 2016 roku w wieku 35 lat postanowił zakończyć karierę.[6]

Reprezentacja

[edytuj | edytuj kod]

W 2004 roku Javier pojechał wraz z reprezentacją Argentyny do Peru, gdzie odbywał się turniej Copa América 2004, na których Argentyna zajęła 2. miejsce. Saviola strzelił 3 gole, wszystkie w meczu fazy grupowej z Ekwadorem.

W tym samym roku wystąpił też na igrzyskach olimpijskich w Atenach. Strzelił jedną bramkę i wywalczył wraz z kolegami z drużyny złoty medal olimpijski po finale z Paragwajem.

W 2005 roku wraz z reprezentacją Argentyny pojechał do Niemiec, gdzie odbywały się rozgrywki o Puchar Konfederacji 2005. Javier nie zagrał jednak w finale, ponieważ otrzymał czerwoną kartkę w meczu półfinałowym z Meksykiem. Ostatecznie Argentyna przegrała z Brazylią 1:4.

W czerwcu 2006 roku zagrał na Mistrzostwach Świata w Niemczech. Swoją jedyną bramkę w turnieju strzelił w meczu fazy grupowej z Wybrzeżem Kości Słoniowej. Argentyna odpadła w 1/4 finału w meczu z Niemcami (1:1, 2:4 w rzutach karnych).

5 grudnia 2009 zdecydował o zakończeniu reprezentacyjnej kariery. Swoją decyzję umotywował chęcią skupienia się na karierze klubowej.

Życie po zakończeniu kariery piłkarskiej

[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarza, Javier Saviola zamieszkał wraz z rodziną w Andorze, gdzie rozpoczął kursy trenerskie i został zatrudniony w sztabie klubu FC Ordino.[7] W sezonie 2022-2023 był asystentem trenera Oscara Lopeza w młodzieżowym zespole Barcelony, a następnie pracował jako komentator[8].

Obecnie bierze udział w różnych projektach związanych z piłką młodzieżową [9] oraz jest zapraszany przez media i cytowany jako ekspert piłkarski[10][11].

Osiągnięcia

[edytuj | edytuj kod]

Klubowe

[edytuj | edytuj kod]
River Plate
Sevilla
Barcelona
Real Madryt
Benfica

Reprezentacja

[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne

[edytuj | edytuj kod]
  • Primera División Argentina – Król Strzelców: 1999A
  • Piłkarz Roku Ameryki Południowej: 1999
  • Król strzelców Mistrzostw Świata FIFA U-20: 2001
  • Najlepszy Piłkarz Mistrzostw Świata FIFA U-20: 2001

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Saviola heeft dubbele nationaliteit [online], Voetbalkrant.com, 21 lipca 2004 [dostęp 2026-04-27] (niderl.).
  2. Saviola z paszportem leci do Monaco - Pilka.pl
  3. Saviola przejdzie do Realu [online], www.sport.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).
  4. Saviola w Benfice Lizbona
  5. Saviola w Benfice do 2013 - Transfery.info [online], www.transfery.info [dostęp 2017-11-24].
  6. Jordi Mestre, Petardos: Javier Saviola, el conejo que comía billetes [online], VICE, 19 maja 2016 [dostęp 2026-02-06] (hiszp.).
  7. 2016 Sam MarsdenSep 19, Javier Saviola handed coaching role by Andorran side FC Ordino [online], ESPN.com, 19 września 2016 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  8. Javier Saviola dla Flashscore: O Messim, potencjale Yamala, Barcelonie i Realu Madryt | Flashscore.pl [online], www.flashscore.pl [dostęp 2026-02-06].
  9. LALIGA Academy Shanghai inaugurates its new high-performance facilities with the presence of LALIGA Leg-end Javier Saviola [online], Página web oficial de LALIGA | LALIGA, 10 maja 2025 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  10. Managing Madrid, Javier Saviola: “Mastantuono is nothing like Lamine Yamal. He resembles James Rodríguez” [online], Managing Madrid, 13 czerwca 2025 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  11. Nnanna Mba, Ex-Barcelona youth team coach Javier Saviola uses Lionel Messi example as he praises La Masia graduate [online], www.sportskeeda.com, 20 marca 2025 [dostęp 2026-02-06] (ang.).