Przejdź do zawartości

Hermann Hefele

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Herman(n) Hefele
Data i miejsce urodzenia

13 października 1885
Stuttgart

Data i miejsce śmierci

30 marca 1936
Frombork

Zawód, zajęcie

historyk literatury

Narodowość

niemiecka

Edukacja

1909 doktorat z filozofii

Alma Mater

Uniwersytet w Tybindze

Uczelnia

Państwowa Akademia w Braniewie

Stanowisko

profesor historii i historii nowszej literatury niemieckiej

Herman(n) Josef Hefele (ur. 13 października 1885 w Stuttgarcie; zm. 30 marca 1936 we Fromborku w Prusach Wschodnich) – niemiecki historyk literatury, profesor historii w Państwowej Akademii w Braniewie.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]
Hermann Hefele Zur Psychologie der Etappe, Jena 1918

Hermann Hefele był synem Emila von Hefele (1838–1921), doktora prawa, prezydenta rady katolickiej w Stuttgarcie, oraz Heleny z domu Hirsch (1848–1918). Był także wnukiem brata Karla Josefa von Hefele, biskupa diecezji Rottenburga-Stuttgartu. W latach 1891–1900 uczył się w gimnazjum humanistycznym (Karls-Gymnasium) w Stuttgarcie. W latach 1900–1904 kształcił się w Ehingen. W 1904 rozpoczął studia teologii katolickiej na Uniwersytecie w Tybindze, przede wszystkim z myślą, aby stać się kapłanem. Jednak w 1908 opuścił seminarium, gdyż nie chciał składać nowej, wprowadzonej w 1910 przez papieża Piusa X przysięgi antymodernistycznej (została ona zniesiona dopiero w 1967 roku)[1][2].

W 1909 uzyskał stopień doktora filozofii na podstawie rozprawy Die Bettelorden und das religiöse Volksleben Ober- und Mittelitaliens im XIII. Jahrhundert. Następnie był do 1919 roku w Monachium współredaktorem Historycznego atlasu Bawarii. W 1919 roku został archiwistą w archiwum państwowym w Stuttgarcie. W 1929 został powołany na stanowisko profesora historii i historii nowszej literatury niemieckiej w Państwowej Akademii w Braniewie w Prusach Wschodnich. W 1935 roku przeszedł na emeryturę[3][4].

Ponadto dokonywał tłumaczeń dzieł takich twórców jak: Francesco Petrarca, Augustyn, Girolamo Cardano, Albert z Aachen, Stefano Infessura, Tristano Caracciolo, Antonio Beccadelli, Camillo Porzio i innych na język niemiecki[3].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. J. Bartyzel, Integryzm, [w:] Encyklopedia polityczna, t. 1: Myśl polityczna: główne pojęcia, doktryny i formy ustroju, red. Jacek_Bartyzel, Bogdan_Szlachta, Adam_Wielomski, Radom 2007, s. 137.
  2. Carl Schmidt, Staat, Großraum, Nomos. Arbeiten aus den Jahren 1916–1969 Herausgegeben, mit einem Vorwort und mit Anmerkungen versehen von Günter Maschke, Duncker & Humblot, Berlin 1995, s. 106–107
  3. 1 2 Altpreußische Biographie, Band I, Abegg-Malten, Marburg/Lahn 1974, s. 256–257.
  4. Die Berufung Herman Hefeles an die Staatliche Akademie Braunsberg im Jahre 1929, Roland Engelhart, w Zeitschrift für die Geschichte und Altertumskunde Ermlands, Band 46