Fusta

Fusta (wł. galiota) – niewielka, lekka galera śródziemnomorska, używana (m.in. na Malcie)[1] przede wszystkim w okresie renesansu.
Typowa fusta liczyła ok. 21,5 m długości, napędzana była 20-30 wiosłami (po 10-15 na burtę), z każde obsługiwane było przez dwóch ludzi (najczęściej niewolników, jeńców lub więźniów); miała też jeden maszt ożaglowany skośnie. Uzbrojona przeważnie w pojedyncze działo 12-18-funtowe, umiejscowione na dziobie, ponadto mogła pomieścić na pokładzie 30-40 żołnierzy[potrzebny przypis].
Jej głównymi atutami były szybkość i zwrotność, jednak ze względu na sylwetkę fusty raczej nie brały udziału w bezpośredniej walce. Przydatne były jako okręty posiłkowe, trzymane w rezerwie i pozostające poza głównymi siłami uderzeniowymi. W XVI wieku jej konstrukcja stała się przestarzała[potrzebny przypis].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ ZAKON ZBROJNY - www.staff.amu.edu.pl. [dostęp 2013-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-20)].