Przejdź do zawartości

Ferdinand von Dannenberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ferdinand von Dannenberg
General der Infanterie General der Infanterie
Data i miejsce urodzenia

14 grudnia 1818
Wessin

Data i miejsce śmierci

30 sierpnia 1893
Berlin

Przebieg służby
Lata służby

1836–1887

Siły zbrojne

Armia Cesarstwa Niemieckiego

Jednostki

2. Pułk Grenadierów Gwardii

Stanowiska

Dowódca II Korpusu Armijnego

Główne wojny i bitwy

Wiosna ludów
I wojna o Szlezwik
Wojna duńska
Wojna prusko-austriacka
Wojna francusko-pruska

Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Order „Pour le Mérite” Order Orła Czerwonego z Mieczami na Wojennej Wstędze (Prusy) Order Królewski Korony (Prusy) Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Order Lwa Zeryngeńskiego (Badenia) Order Lwa Zeryngeńskiego (Badenia) Order Zasługi św. Michała (Bawaria) Order Korony Wendyjskiej (Meklemburgia) Krzyż Zasługi Wojskowej (Meklemburgia-Schwerin) Order Alberta (Saksonia) Order Ernestyński (Saksonia) Komandor Orderu Korony Wirtemberskiej Order Korony Żelaznej I klasy (Austro-Węgry) Krzyż Wielki Order Franciszka Józefa (Austro-Węgry) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Komandor 1. klasy Orderu Miecza (Szwecja)

Ferdinand Franz Karl Wilhelm von Dannenberg (ur. 14 grudnia 1818 w Wessin, zm. 30 sierpnia 1893 w Berlinie)[1]generał piechoty Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik wojny prusko-austriackiej i wojny francusko-pruskiej, generał-głównodowodzący II Korpusem Armijnym z dowództwem w Szczecinie.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

W 1836 roku podporucznik (niem. Secondelieutenant) von Dannenberg rozpoczął służbę wojskową w Pułku Grenadierów Cesarza Franciszka I[2]. Dopiero dwa lata później został etatowym oficerem tego pułku[3]. W latach 1842–1848 pełnił funkcję adiutanta 2. Batalionu[4]. W trakcie rewolucji marcowej 1848 roku wziął udział w starciach na ulicach Berlina, a po zakończeniu walk awansował na porucznika (niem. Premierlieutenant). W 1849 roku został dowódcą kompanii w 2. Pułku Landwehry Gwardii i na jej czele uczestniczył w I wojnie o Szlezwik. W następnym roku, jako adiutant w dowództwie zmobilizowanej 3. Dywizji Piechoty Gwardii, wziął udział w tłumieniu rozruchów w Wielkim Księstwie Badenii[1].

W 1851 roku został adiutantem w dowództwie 2. Brygady Landwehry Gwardii[5], a rok później objął identyczne stanowisko w dowództwie generalnym Korpusu Gwardii, awansując przy tym na kapitana (niem. Hauptmann)[6]. W 1858 roku powrócił do służby liniowej i został dowódcą kompani w Pułku Grenadierów Cesarza Aleksandra[7], ale już w następnym roku, wraz z awansem na majora, znalazł się w sztabie VI Korpusu Armijnego[8]. Pod koniec 1860 roku powrócił do sztabu Korpusu Gwardii[9]. Służył w nim do 1864 roku, kiedy już jako podpułkownik (niem. Oberstlieutenant), objął dowództwo nad Batalionem Fizylierów w Pułku Grenadierów Cesarza Aleksandra[10]. Wraz z batalionem wysłany na front wojny duńskiej. Po zakończeniu walk ponownie znalazł się w sztabie Korpusu Gwardii, obejmując stanowisko pełniącego obowiązki jego szefa[5].

Przed wybuchem wojny prusko-austriackiej mianowany pełnoprawnym szefem sztabu Korpusu Gwardii. U boku gen. Augusta Wirtemberskiego, jego bezpośredniego przełożonego, von Dannenberg wziął udział między innymi w bitwie pod Sadową, za co otrzymał Order Pour le Mérite[1]. Jeszcze w trakcie trwania kampanii przeciwko Austriakom awansował na pułkownika (niem. Oberst)[11]. Podczas wojny prusko-francuskiej także przewodził sztabowi Korpusu Gwardii. Szlak bojowy tego korpusu obejmował bitwy pod Gravelotte, Beaumont oraz bitwa pod Sedanem, a także oblężenie Paryża[1]. Tuż po rozpoczęciu wojny awansował na generała majora (niem. Generalmajor)[5].

W 1871 roku został dowódcą 4. Brygady Piechoty Gwardii[12]. W 1874 roku przez kilka miesięcy pełnił obowiązki dowódcy 14. Dywizji, ale jeszcze w tym samym roku otrzymał pod swoje rozkazy 1. Brygady Piechoty Gwardii oraz stanowisko pełniącego obowiązki komendanta Poczdamu[13]. Wraz z awansem na generała porucznika (niem. Generallieutenant) w 1875 roku stanął na czele 2. Dywizji Piechoty Gwardii[14]. Dowódcą dywizji pozostawał do 1881 roku, kiedy mianowano go generałem-głównodowodzącym II Korpusem Armijnym z dowództwem w Szczecinie[15]. W 1884 roku otrzymał stopień generała piechoty (niem. General der Infanterie)[16]. Postępujące pogarszanie się wzroku zmusiło go do rezygnacji ze służby wojskowej i przejście w stan spoczynku w 1887 roku[17]. Z tej okazji cesarz Wilhelm I uhonorował go wpisem na listę oficerów 2. Pułku Grenadierów Gwardii Cesarza Franciszka[18].

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia gen. von Dannenberga to między innymi[18]:

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]