El País
 Logo dziennika | |
| Częstotliwość | |
|---|---|
| Państwo | |
| Adres | |
| Wydawca |
Ediciones El País, S.L. (Grupo Prisa) |
| Tematyka |
ogólnoinformacyjna |
| Język | |
| Pierwszy numer | |
| Redaktor naczelny |
Jan Martínez Ahrens |
| Średni nakład |
ok. 52 tys. egz. (wydanie drukowane, 2024) |
| Format |
kompaktowy |
| ISSN | |
| Strona internetowa | |
El País (hiszp. kraj) – hiszpański dziennik ogólnoinformacyjny, wydawany od 4 maja 1976 w Madrycie, od 1982 także w Barcelonie. Jest własnością konglomeratu medialnego Grupo Prisa[1]. Jest największym dziennikiem ogólnoinformacyjnym w Hiszpanii. W grudniu 2024 liczba subskrybentów przekroczyła 400 tys., z czego około 392 tys. stanowiły subskrypcje cyfrowe[2], a nakład wydania drukowanego wynosił około 52 tys. egzemplarzy. Poza wydaniem hiszpańskim dziennik prowadzi edycję amerykańską (z wydaniami m.in. dla Meksyku, Kolumbii, Argentyny i Chile) oraz internetowe wydania w językach angielskim i katalońskim.
Dziennik został założony wkrótce po śmierci Francisco Franco, jako organ sił reformatorskich, propagujących idee demokracji i parlamentaryzmu. W 1989 roku podjął współpracę z włoską gazetą „La Repubblica” i francuskim „Le Monde”. Linia redakcyjna pisma określana jest jako centrolewicowa i progresywna; historycznie dziennik był kojarzony z Hiszpańską Socjalistyczną Partią Robotniczą.
Znany jest z licznych publikacji na temat nastrojów w Europie, znacznej ilości wiadomości ze świata, kultury i ekonomii. „El País” charakteryzuje się również wyważoną proporcją estetyki do treści.
Historia
[edytuj | edytuj kod]„El País” został założony przez José Ortegę Spottorno i ukazał się po raz pierwszy 4 maja 1976 roku, sześć miesięcy po śmierci dyktatora Francisco Franco, na początku przemian demokratycznych w Hiszpanii. Pojawienie się nowego dziennika spowodowało rewolucję na krajowym rynku medialnym. Gazeta stała się głównym orędownikiem przemian demokratycznych i proeuropejskiej orientacji polityki hiszpańskiej. „El País” zajął swoistą niszę na rynku – stał się dziennikiem Hiszpanii demokratycznej i antyfrankistowskiej. Jego pierwszym redaktorem naczelnym był Juan Luis Cebrián, sprawujący tę funkcję do 1988 roku.
Za projekt szaty graficznej pierwszego numeru odpowiadali hiszpański dziennikarz Julio Alonso i niemiecki projektant Reinhard Gäde. Reklama głosiła: Gazeta dla ludzi, którzy myślą. Pod nagłówkiem widniał napis Diario independiente de la mañana (niezależna gazeta poranna). Pismo miało wygląd, jakiego Hiszpania dotąd nie znała – było pierwszym w tym kraju dziennikiem w formacie kompaktowym, wzorowanym na czasopismach z Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. José Ortega Spottorno napisał program, według którego „El País” i jego dziennikarze mieli pracować. Te zasady obowiązują do dziś i są zapisane w statucie gazety. Jego głównym założeniem było: „Stworzyć demokratyczną, tolerancyjną, otwartą i europejską gazetę, która byłaby zgodna z dobrą tradycją «El Imparcial» i «El Sol», z którymi związani byli jego przodkowie”[3].
W czasie wojskowego zamachu stanu 23 lutego 1981, nazywanego 23-F, którego inicjatorem był Antonio Tejero, „El País” wypuścił na ulice specjalną edycję pisma, zatytułowaną El País z Konstytucją (hiszp. El País, con la Constitución). Było to pierwsze źródło pisane, które poinformowało o tych wydarzeniach i wezwało obywateli do obrony demokracji.
W połowie lat dziewięćdziesiątych XX wieku „El País” był drugim czasopismem w Hiszpanii, które zaoferowało czytelnikom edycję elektroniczną dostępną w Internecie. W 2001 roku dziennik uruchomił anglojęzyczne wydanie internetowe, a w kolejnych latach rozwijał edycje dla Ameryki Łacińskiej, w tym wydania dla Meksyku, Kolumbii, Argentyny i Chile.
W maju 2020 roku dziennik wprowadził cyfrowy model subskrypcyjny (tzw. paywall). W grudniu 2024 roku liczba subskrybentów przekroczyła 400 tys. (403 490 łącznie z prenumeratą drukowaną), co odpowiadało średniej dziennej sprzedaży wydania papierowego sprzed kryzysu z 2008 roku[2].
W czerwcu 2025 roku, w ramach zmian personalnych w grupie Prisa, ze stanowiska redaktor naczelnej odwołana została Pepa Bueno (kierująca dziennikiem od lipca 2021), a jej następcą został Jan Martínez Ahrens, dotychczasowy dyrektor amerykańskich wydań „El País”. Jego nominację poparło w konsultacyjnym głosowaniu blisko 70% członków redakcji[4]. Martínez Ahrens jest ósmym redaktorem naczelnym w historii dziennika[5]. 4 maja 2026 roku dziennik obchodził 50-lecie istnienia.
Redaktorzy naczelni
[edytuj | edytuj kod]- 1976–1988 – Juan Luis Cebrián
- 1988–1993 – Joaquín Estefanía
- 1993–2006 – Jesús Ceberio
- 2006–2014 – Javier Moreno
- 2014–2018 – Antonio Caño
- 2018–2020 – Soledad Gallego-Díaz
- 2020–2021 – Javier Moreno
- 2021–2025 – Pepa Bueno
- od 2025 – Jan Martínez Ahrens
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Wydawca El Pais ma poważne kłopoty finansowe. Forsal.pl, 2010-02-25. (pol.).
- 1 2 EL PAÍS supera los 400.000 suscriptores en tiempo récord. InfoPeriodistas, 2025-01-21. (hiszp.).
- ↑ Małgorzata Dwornik, El País. Historia hiszpańskiego dziennika dla ludzi, którzy myślą, „Reporterzy.info”, 2 kwietnia 2018.
- ↑ Jan Martínez Ahrens, nuevo director de „El País”. Asociación de la Prensa de Madrid, 2025-06-06. (hiszp.).
- ↑ Jan Martínez Ahrens, nuevo director de EL PAÍS; lideró caso Wikileaks. La Silla Rota, 2025-06-06. (hiszp.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Oficjalna strona dziennika (hiszp.)