Przejdź do zawartości

Clara Luciani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Clara Luciani
Ilustracja
Luciani na festiwalu Art Sonic w Briouze (2025)
Data i miejsce urodzenia

10 lipca 1992
Martigues

Gatunki

pop-rock, francuski pop(inne języki)[1]

Zawód

piosenkarka, tekściarka, aktorka, prezenterka radiowa

Aktywność

od 2010

Wydawnictwo

Initial Artist(inne języki), Universal, Romance, Wrasse

Powiązania

Philippe Katerine(inne języki), Rufus Wainwright, Alex Kapranos

Zespoły
La Femme (2010–2013), Hologram (2013)
Odznaczenia
Kawaler Orderu Sztuki i Literatury (Francja)
Multimedia w Wikimedia Commons

Clara Luciani (ur. 10 lipca 1992 w Martigues) – francuska piosenkarka, autorka tekstów, aktorka i prezenterka radiowa.

W latach 2010–2013 była członkinią francuskiej grupy rockowej La Femme, gdzie śpiewała w kilku utworach. Opuściła ją w 2013 roku, po czym rozpoczęła karierę solową. Czerpiąc inspirację od piosenkarek takich jak Françoise Hardy czy Barbara, Luciani śpiewa o melancholii, romantycznych związkach i samopotwierdzeniu, eksplorując także wątki feministyczne, a jej muzyka stanowi połączenie popu, rocka i disco[2][3]. Pozwoliło to jej ugruntować pozycję na fali francuskojęzycznej sceny muzycznej takimi piosenkami, jak: „La Grenade(inne języki)”, „Le Reste(inne języki)”, „Nue(inne języki)”, „Respire encore(inne języki)” czy „Amour toujours(inne języki)”.

Szybko zyskała szerokie uznanie, a w 2025 roku dzięki wydanemu rok wcześniej albumowi Mon sang(inne języki), osiągnęła kamień milowy w postaci miliona sprzedanych albumów na całym świecie[4][5]. Do 2022 roku zdobyła cztery nagrody Victoires de la Musique(inne języki) w kategoriach: „Objawienie sceny” (2019), „Artystka roku” (2020 i 2022) oraz „Album Roku” (2022) za płytę Cœur(inne języki)[6]. Single Luciani zdobyły pięć certyfikatów diamentowej płyty we Francji[3].

Wczesne życie i edukacja

[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się 10 lipca 1992 w Martigues[7][8][9][10][11]. Jej rodzina ma sycylijskie, korsykańskie (jej dziadek, który zmarł w 2020 roku na COVID-19, pochodził z Ajaccio[12]) i flamandzkie (poprzez babcię ze strony matki) korzenie[13]. Jej matka Évelyne była pielęgniarką, a ojciec Jean-Marc pracownikiem banku[14]. Dorastała w Martigues niedaleko Marsylii[10]. Zanim zawodowo zajęła się muzyką, studiowała historię sztuki na Université d'Aix-Marseille(inne języki)[15] oraz pracowała dorywczo w pizzerii i sklepie odzieżowym, a także jako opiekunka do dzieci i prywatna korepetytorka języka angielskiego[12].

Kariera muzyczna

[edytuj | edytuj kod]

La Femme i początki kariery solowej (2010–2017)

[edytuj | edytuj kod]

W 2010 roku poznała członkinie zespołu rockowego La Femme, a rok później dołączyła do niego jako jedna z wokalistek, pełniąc tę funkcję przez krótki czas[15]. Zaśpiewała dwie piosenki („La Femme” i „It’s Time To Wake Up”[16]) oraz udzieliła głosu w chórkach na pięciu innych utworach do albumu Psycho Tropical Berlin(inne języki) wydanego w 2013 roku[17].

Wraz z zespołem La Femme koncertowała przez około dwa lata, po czym opuściła grupę w 2013 roku, tuż przed utworzeniem z Maxime Sokolinskim duetu muzycznego pn. Hologram[17]. Nagrali oni wspólnie minialbum Absolute Zero, wydany jeszcze w tym samym roku[18]. W latach 2015–2016 towarzyszyła piosenkarzowi Raphaëlowi na scenie podczas jego trasy koncertowej promującej album Somnambules(inne języki)[19].

W 2017 roku supportowała Benjamina Biolaya i wydała swoją pierwszą solową EP-kę Monstre d’amour(inne języki). Nagrała ją z Benjaminem Lebeau (The Shoes(inne języki)) i Ambroise Willaume (Revolver(inne języki)). Spotkała się ona z uznaniem krytyków[8][20].

Sainte-Victoire (2018–2020)

[edytuj | edytuj kod]
Luciani na festiwalu Papillons de nuit 2019 w Saint-Laurent-de-Cuves

6 kwietnia 2018 roku wydała swój pierwszy album studyjny, Sainte-Victoire(inne języki), który został dobrze przyjęty przez prasę[10][21][22][23].

Podczas wiosennej trasy koncertowej w 2018 roku wystąpiła m.in. 28 kwietnia na festiwalu Printemps de Bourges[24]. Latem tego samego roku jej trasa koncertowa obejmowała kilka festiwali, w tym Solidays(inne języki), Days Off czy Francofolies de La Rochelle(inne języki)[9]. Była ona kontynuowana jesienią i zimą 2018/2019 roku w salach koncertowych we Francji i sąsiednich krajach francuskojęzycznych[25][26].

W lipcu 2018 roku przyznała w wywiadzie, że jest fanką Anny Kariny i Serge’a Gainsbourga oraz to, że szczególnie podziwia piosenkarki Françoise Hardy i Nico, a także kompozytorów Michela Legranda i Paula McCartney’a[27].

11 stycznia 2019 roku została nominowana do nagrody Victoires de la Musique(inne języki) w kategorii „Debiut Roku”[28], którą zdobyła 8 lutego[29][30]. Tego samego dnia ukazała się limitowana reedycja albumu Sainte-Victoire, zawierająca cztery nieopublikowane dotąd utwory, w tym własną adaptację piosenki „Qu’est-ce que t’es belle(inne języki)”, zaśpiewaną w duecie z Philippem Katerine’em(inne języki), pod tytułem „Qu'est-ce que t’es beau”[31].

Dzięki sukcesowi swojej piosenki „La Grenade(inne języki)” 15 czerwca 2019 roku wzięła udział w programie La Chanson de l'année(inne języki) emitowanym na kanale TF1[32]. Dzień później była gościem honorowym Prix de Diane(inne języki), jednego z największych wyścigów konnych na świecie, na którego otwarciu dała koncert na torze wyścigowym w Chantilly(inne języki)[33].

22 listopada 2019 roku wydała kolejną edycję albumu Sainte-Victoire, zawierającą pięć dodatkowych, niepublikowanych utworów, w tym „Ma sœur(inne języki)”[34], będący hołdem dla jej siostry Léi, która supportowała ją podczas jej pierwszego koncertu w paryskiej Olympii w kwietniu tego samego roku[35].

14 lutego 2020 roku została uhonorowana nagrodą Victoires de la Musique w kategorii „Artystka roku”[36][37]. Pod koniec lipca tego samego roku wspólnie z Alexem Kapranosem ze szkockiej grupy Franz Ferdinand opublikowała utwór „Summer Wine(inne języki)”, będący coverem piosenki Nancy Sinatry i Lee Hazlewooda[38].

Cœur (2021–2023)

[edytuj | edytuj kod]
Występ Clary Luciani na festiwalu Vieilles Charrues 2022

W kwietniu 2021 ogłosiła wydanie swojego drugiego albumu studyjnego, Cœur(inne języki), którego premiera odbyła się 11 czerwca tego samego roku[39]. Zawiera on jedenaście utworów nagranych w Studios Ferber(inne języki) w Paryżu[40], w tym duet z Julienem Doré[41]. Pierwszy singel z albumu, „Le Reste(inne języki)”, ukazał się 9 kwietnia 2021 na YouTube w formie klipu wideo wyreżyserowanego przez Alice Rosati[39][42]. Drugi singiel „Respire encore(inne języki)” osiągnął we Francji status diamentowej płyty[3].

Piosenka „Respire encore” dała nazwę trasie koncertowej Respire Encore Tour[43], która zakończyła się pod koniec stycznia 2023 roku[44]. Latem 2022 roku miała po raz pierwszy wziąć udział w festiwalu Eurockéennes de Belfort(inne języki), lecz w dniu poprzedzającym jej występ przeszła burza, która spowodowała znaczne szkody, Jej koncert został ostatecznie odwołany, podobnie jak wiele innych[45].

11 lutego 2022 roku otrzymała dwie nagrody na Victoires de la Musique(inne języki) w dwóch kategoriach: „Artystka roku” oraz „Album roku” za Cœur[46][47]. W listopadzie tego samego roku ukazała się limitowana edycja Cœur encore, zawierająca francuskie covery czterech utworów disco-funk, w tym „Celebration(inne języki)” z udziałem Kool and the Gang[48].

Mon sang (od 2024)

[edytuj | edytuj kod]

19 września 2024 zapowiedziała wydanie swojego trzeciego albumu studyjnego zatytułowanego Mon sang(inne języki), składającego się z trzynastu utworów, w tym duetu z Rufusem Wainwrightem[49]. Pierwszym singlem był utwór „Tout pour moi(inne języki)”, wydany wraz z piosenką „Romance”. Był on dedykowany jej urodzonemu rok wcześniej synowi. Towarzyszy mu także teledysk[50]. Zapowiedziała również półtoraroczną trasę koncertową, zwieńczoną dwoma występami w Bercy 18 i 19 lutego 2026 roku. Ta trasa pozwoliła jej stać się najczęściej rezerwowaną artystką na festiwalach latem 2025 roku[51][52].

W marcu 2025 roku piosenka „Courage” została wydana jako drugi singel z albumu, wraz z teledyskiem prezentującym artystkę i jej muzyków występujących na scenie podczas pierwszej części jej trasy koncertowej[53]. Pół roku później, we wrześniu tego samego roku wybrała „Cette vie” jako swój trzeci singel[54], a teledysk do niego ukazał się w połowie października tego samego roku[55].

Pozostała działalność

[edytuj | edytuj kod]
Clara Luciani na 82. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji (2025)

19 czerwca 2019 roku premierę miał film Le choc du futur w reżyserii Marca Collina(inne języki) (współzałożyciela zespołu Nouvelle Vague), gdzie Luciani zagrała samą siebie u boku aktorki Almy Jodorowsky(inne języki)[56][57]. Następnie zagrała główną rolę w filmie Joli Joli(inne języki), komedii muzycznej w reżyserii Diastèmego(inne języki), w której wcieliła się w rolę Léonore Alister, wschodzącej gwiazdy kina. Premiera filmu miała miejsce 25 grudnia 2024 roku[58][59].

We wrześniu 2022 roku zainaugurowała w Marsylii Dom Kobiet (fr. Maison des Femmes) pod swoim patronatem. Placówka ta stała się schronieniem dla kobiet doświadczających przemocy fizycznej, seksualnej i psychicznej[60]. Ponadto, do końca tego samego roku dochody ze sprzedaży piosenki „Cœur(inne języki)” były przekazywane stowarzyszeniu w formie darowizn[61]. W kwietniu 2024 roku została mianowana ambasadorką UNICEF-u po swojej pierwszej podróży do Beninu[62].

W lutym 2025 roku w Musée Grévin odsłonięto woskową replikę Clary Luciani[63].

W październiku 2025 roku została prezenterką radiową w RTL(inne języki), gdzie prowadziła siedmioodcinkowy podcast poświęcony doświadczeniom kobiet i ich perspektywom na społeczeństwo[64], a w grudniu tego samego roku związała się z France Inter, gdzie zaczęła prowadzić swój podcast zatytułowany Luciani & Co, gdzie zaczęła wykonywać klasyczne francuskie piosenki z takimi piosenkarzami i raperami jak Pomme, Yoa(inne języki) i SCH(inne języki), a także z aktorami: Valérie Lemercier i Louisem Garrelem[65].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Starsza siostra Luciani, Léa (ur. 1988), również jest piosenkarką; występuje pod pseudonimem Ehla. Należała do zespołu The Mess, który w 2013 roku wygrał edycję programu telewizyjnego Popstars[66].

W 2019 roku związała się ze szkockim muzykiem Alexem Kapranosem, liderem zespołu indierockowego Franz Ferdinand. W maju 2023 roku ogłosiła, że spodziewa się pierwszego dziecka[67]. Pobrali się w Szkocji pod koniec maja[68], a ich syn urodził się we wrześniu tego samego roku[69].

W listopadzie 2021 roku powiedziała na łamach Le Parisien, że cierpi na drżenie samoistne. Aby kontrolować nietypowe ruchy podczas koncertów, trzyma mikrofon obiema rękami, jakby próbowała utrzymać równowagę[70].

Dyskografia

[edytuj | edytuj kod]
Koncert Clary Luciani na festiwalu Art Sonic w Briouze (2025)

La Femme

[edytuj | edytuj kod]
 Zobacz więcej w artykule La Femme, w sekcji Dyskografia.

Hologram

[edytuj | edytuj kod]
  • Absolute Zero (2013; minialbum)

Solowo

[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne

[edytuj | edytuj kod]
Rok Dane dot. albumu[1][71] Najwyższa pozycja na liście Certyfikaty
FRA[72] BEL
(FL)[73]		 BEL
(WA)[73]		 SWI[74]
2018 Sainte-Victoire(inne języki) 4 – 12 74
2021 Cœur(inne języki)
  • Wydany: 11 czerwca 2021
  • Wytwórnia: Romance, Universal, Wrasse[76]
  • Formaty: CD, LP, download
 1 101 1 3
  • SNEP: 2× platynowa płyta[3]
2024 Mon sang(inne języki)
  • Wydany: 15 listopada 2024
  • Wytwórnia: Romance, Universal[77]
  • Formaty: CD, LP, download
 3 – 4 8
„–” oznacza, że album nie był notowany na danej liście.

Minialbumy

[edytuj | edytuj kod]
Rok Dane dot. albumu[78][79]
2017 Monstre d’amour(inne języki)

Filmografia

[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 AllMusic, Clara Luciani [online], allmusic.com [dostęp 2026-02-23] (ang.).
  2. ↑ "Cœur", le nouvel album de Clara Luciani : "Ma lumière au bout du tunnel" [online], Franceinfo, 11 czerwca 2021 [dostęp 2021-07-09] (fr.)..
  3. 1 2 3 4 5 SNEP, Les certifications. Clara Luciani [online], snepmusique.com [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  4. ↑ Leslie Rijmenams, Le cap du million d'albums vendus franchi par cette artiste française, „Nostalgie Belgique”, nostalgie.be, 3 kwietnia 2025 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  5. ↑ Clara Luciani : l’artiste signe un nouveau record, et cette récompense lui va droit au cœur, „M Radio”, mradio.fr, 5 stycznia 2025 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  6. ↑ Julien Baldacchino, Orelsan et Clara Luciani sacrés par les Victoires de la Musique 2022, „France Inter”, radiofrance.fr, 11 lutego 2022 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  7. ↑ Johanne Wolf, Clara Luciani: un premier éclat musical qui rappelle François Hardy, „Grazia”, grazia.fr, 29 lipca 2016 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  8. 1 2 Anne-Charlotte Dancourt, Clara Luciani, «petite lumière» de la chanson française, „Le Parisien”, leparisien.fr, 4 kwietnia 2017 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  9. 1 2 Stéphane Davet, Clara Luciani, voix joyeusement grave, „Le Monde”, lemonde.fr, 7 kwietnia 2018 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  10. 1 2 3 Pascale Tournier, Clara Luciani illumine-t-elle la pop?, „L'Express”, lexpress.fr, 18 kwietnia 2018 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  11. ↑ Clara Luciani, montée victorieuse, „Libération”, liberation.fr, 10 czerwca 2018 [dostęp 2026-03-07] [zarchiwizowane z adresu 2025-04-25] (fr.).
  12. 1 2 David Doucet, Clara Luciani : “Je n'ai pas l'impression de vivre un succès” [online], lesinrocks.com, 10 lipca 2018 [dostęp 2026-02-23] [zarchiwizowane z adresu 2018-07-10] (fr.).
  13. ↑ François Caron, Parentèle Coudeville / Goddeville, „Working Paper”, academia.edu, 2023 [dostęp 2026-02-23] [zarchiwizowane z adresu 2024-11-09] (fr.).
  14. ↑ Chloé Berry, Clara Luciani confie que sa mère a eu du mal avec sa célébrité [online], programme-tv.net, 28 sierpnia 2021 [dostęp 2022-06-23] (fr.)..
  15. 1 2 Le saviez-vous? Clara Luciani a suivi des études d'histoire de l'art [online], nrj.fr, 26 marca 2019 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  16. ↑ Discogs, La Femme (4) – Psycho Tropical Berlin [online], discogs.com [dostęp 2026-02-23] (ang.).
  17. 1 2 Clara Luciani : la "petite lumière" de la pop française [online], 12 marca 2018 [dostęp 2018-06-22] (fr.)..
  18. ↑ Hologram, "Absolute Zero" EP [online], hologramusic.bandcamp.com [dostęp 2026-02-23] (ang.).
  19. ↑ Clara Luciani décroche un single de platine pour « La Grenade » [online], rfm.fr, 22 sierpnia 2019 [dostęp 2026-02-23]..
  20. ↑ Baptiste Erondel, Clara Luciani : "Enfant, j'étais la petite fille mise sur le côté", „Madame Figaro”, madame.lefigaro.fr, 30 maja 2017 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  21. ↑ Christophe Conte, “Sainte-Victoire”, l’amour monstre selon Clara Luciani [online], lesinrocks.com, 17 kwietnia 2018 [dostęp 2026-02-23] [zarchiwizowane z adresu 2018-04-17] (fr.).
  22. ↑ Yann Bertrand, Musique: Clara Luciani, une "Sainte Victoire" foudroyante, „Franceinfo”, franceinfo.fr, 9 kwietnia 2018 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  23. ↑ 'Sainte-Victoire', le premier album de Clara Luciani est une belle réussite, „France Inter”, radiofrance.fr, 10 kwietnia 2018 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  24. ↑ Printemps de Bourges, Clara Luciani [online], printemps-bourges.com [dostęp 2026-02-23] [zarchiwizowane z adresu 2019-07-20] (fr.).
  25. ↑ Clara Luciani la promesse de la pop, „Le Journal de Saône et Loire”, lejsl.com, 27 października 2018 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  26. ↑ Clara Luciani, icône féminine et féministe au festival Les Créatives, „RTS”, rts.ch, 22 listopada 2018 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  27. ↑ Corentin Fraisse, Interview: reprises, féminisme et guilty pleasures avec Clara Luciani, „Tsugi”, tsugi.fr, 3 lipca 2018 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  28. ↑ Clara Luciani nommée aux Victoires de la musique, „Le Dauphiné Libéré”, ledauphine.com, 11 stycznia 2019 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  29. ↑ Victoires de la musique 2019 : la Martégale Clara Luciani a remporté le trophée de la Révélation scène, „La Provence”, laprovence.com, 8 lutego 2019 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  30. ↑ Les résultats des Victoires de la musique 2019, „Le Canal Auditif”, lecanalauditif.ca, 9 lutego 2019 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  31. ↑ Clara Luciani : virtuose des reprises personnelles et originales, „Chérie FM”, cheriefm.fr, 31 marca 2020 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  32. ↑ Joshua Daguenet, La Chanson de l’année : Clara Luciani, Heuss l’enfoiré, Boulevard des Airs, Jérémy Frérot... pour succéder à « Maria Maria » de Kendji Girac, „Toutelatele”, toutelatele.ouest-france.fr, 15 czerwca 2019 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  33. ↑ Christine Hamon, Prix de Diane: quelques repères pour garder le cap, „Le Parisien”, leparisien.fr, 13 czerwca 2019 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  34. ↑ Clara Luciani: ces choses que vous ignorez sur la chanteuse [online], nrj.fr, 13 listopada 2019 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  35. ↑ Les sœurs Luciani s'emparent de l'Olympia, „Vanity Fair”, vanityfair.fr, 13 kwietnia 2019 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  36. ↑ Sylvaina Sicliera, Victoires de la musique 2020 : Clara Luciani, Alain Souchon et Philippe Katerine récompensés, „Le Monde”, lemonde.fr, 14 lutego 2020 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  37. ↑ Les résultats des Victoires de la musique 2020, „Le Canal Auditif”, lecanalauditif.ca, 14 lutego 2020 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  38. ↑ Andrew Trendell, Alex Kapranos shares new Clara Luciani duet 'Summer Wine' and tells us what's next for Franz Ferdinand, „NME”, nme.com, 28 lipca 2020 [dostęp 2026-02-23] (ang.).
  39. 1 2 Théo Dubreuil, Clara Luciani fait son grand retour avec le tube “Le Reste”, „Les Inrocks”, lesinrocks.com, 9 kwietnia 2021 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  40. ↑ Clara Luciani - Ce dont nous avons tous besoin..., „Infusion”, shows.acast.com, 10 czerwca 2021 [dostęp 2022-02-14] (fr.).
  41. ↑ Pan M 360, Clara Luciani / Cœur [online], panm360.com [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  42. ↑ Ophélie Daguin, Le clip de la semaine: « Le reste » de Clara Luciani, un avant-goût d’été [online], msn.com, 6 kwietnia 2021 [dostęp 2026-02-23] [zarchiwizowane z adresu 2021-07-09] (fr.).
  43. ↑ Gaetan Audeyer, Victime de son succès, Clara Luciani prolonge sa tournée jusqu'en 2023, „Europe 2”, europe2.fr, 25 maja 2022 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  44. ↑ Clara Luciani prolonge sa tournée Respire Encore jusqu'en 2023 [online], concertandco.com, 7 czerwca 2022 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  45. ↑ Louise Wessbecher, La deuxième soirée des Eurockéennes également annulée après un violent orage, „Le Huff Post”, huffingtonpost.fr, 1 lipca 2022 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  46. ↑ Paul Tilliez, La Martégale Clara Luciani sacrée artiste féminine de l'année aux Victoires de la musique - ICI, „ICI”, francebleu.fr, 12 lutego 2022 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  47. ↑ Les lauréats des Victoires de la musique 2022, „Le Canal Auditif”, lecanalauditif.ca, 11 lutego 2022 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  48. ↑ Clara Luciani, réédition de "Cœur Encore" et reprises inédites, „France Inter”, radiofrance.fr, 15 listopada 2022 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  49. ↑ Lucas Pierre, « Mon Sang » : Clara Luciani annonce la sortie de son troisième album, „Vibration”, vibration.fr, 19 września 2024 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  50. ↑ Clara Luciani ouvre les coulisses de son album "Mon Sang", titre à titre, „France Inter”, radiofrance.fr, 15 listopada 2024 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  51. ↑ Aline Chartrel, Matthieu Botte, Après « des années à rêver d’être programmée », Clara Luciani engloutit le Main Square d’Arras, „La Voix du Nord”, lavoixdunord.fr, 4 lipca 2025 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  52. ↑ Caroline de Sortiraparis, Clara Luciani zapowiada dwa nowe koncerty w Paryżu, z datą w 2026 roku [online], sortiraparis.com, 7 marca 2025 [dostęp 2026-02-23] (pol.).
  53. ↑ Autumn Mirante, Clara Luciani dévoile le clip poignant de "Courage", „Europe 2”, europe2.fr, 9 kwietnia 2025 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  54. ↑ M. Radio, Clara Luciani se confie et revient sur son nouveau single "Cette vie", „M Radio”, mradio.fr, 3 września 2025 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  55. ↑ Clara Luciani - Cette vie. Clara Luciani 2025-10-15. [dostęp 2026-02-23].
  56. 1 2 Unifrance, Le Choc du futur de Marc Collin (2019) [online], unifrance.org [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  57. ↑ Jacques Brinaire, "Le choc du futur" : hommage inspiré aux pionnières de la musique électro [online], lanouvellerepublique.fr, 18 czerwca 2019 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  58. ↑ Charles Martin, Clara Luciani de retour au cinéma dans Joli Joli : bande-annonce [online], premiere.fr, 20 listopada 2024 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  59. 1 2 Unifrance, Joli joli de Diastème (2024) [online], unifrance.org [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  60. ↑ La Maison des Femmes, Notre histoire [online], lamaisondesfemmes13.fr [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  61. ↑ Clara Luciani choisit l'engagé "Coeur" comme nouveau single de son album [online], chartsinfrance.net, 29 sierpnia 2022 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  62. ↑ Estelle Flabat, Clara Luciani devient ambassadrice de l’UNICEF France, „UNICEF”, unicef.fr, 25 kwietnia 2024 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  63. ↑ Clara Luciani entre au musée Grévin, „Le Figaro”, lefigaro.fr, 4 lutego 2025 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  64. ↑ Florent Barraco, La chanteuse Clara Luciani, narratrice d'un podcast sur le combat des femmes sur RTL, „Paris Match”, parismatch.com, 31 sierpnia 2025 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  65. ↑ Nouveaux rendez-vous, musique avec Clara Luciani et Vanessa Paradis, anniversaire... France Inter dévoile son programme pour les fêtes de fin d'année [online], ozap.com, 5 grudnia 2025 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  66. ↑ Clara Luciani : Qui est sa soeur, ancienne gagnante d'une célèbre émission ?, „Purepeople”, purepeople.com, 11 lutego 2022 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  67. ↑ Clément Machetto, Clara Luciani enceinte : Alex Kapranos, le futur papa, réagit et c'est très second degré [online], fr.news.yahoo.com, 15 maja 2023 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  68. ↑ Clara Luciani, pregnant, married her rocker! Wedding in complete “intimacy” in Scotland, in a “very isolated” village [online], euro.dayfr.com, 20 czerwca 2023 [dostęp 2026-02-23] [zarchiwizowane z adresu 2023-06-20] (ang.).
  69. ↑ Jérémy Puech, Clara Luciani a accouché : la jeune maman poste une photo originale et dévoile le sexe de son bébé [online], parents.fr, 30 września 2023 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  70. ↑ Geneviève Andrianaly, Quelle est cette maladie mal connue qui touche Clara Luciani ?, „Femme Actuelle”, femmeactuelle.fr, 6 stycznia 2022 [dostęp 2026-02-23] (fr.)..
  71. ↑ Discogs, Clara Luciani [online], discogs.com [dostęp 2026-02-23] (ang.).
  72. ↑ Hung Medien, Discographie Clara Luciani [online], lescharts.com [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  73. 1 2 Ultratop, Discografie Clara Luciani. Charts. Alben [online], ultratop.be [dostęp 2026-02-23] (niderl.).
  74. ↑ Hitparade, Clara Luciani. Charts. Alben [online], hitparade.ch [dostęp 2026-02-23] (niem.).
  75. ↑ AllMusic, Sainte-Victoire. Clara Luciani [online], allmusic.com [dostęp 2026-02-23] (ang.).
  76. ↑ AllMusic, Cœur. Clara Luciani [online], allmusic.com [dostęp 2026-02-23] (ang.).
  77. ↑ AllMusic, Mon Sang. Clara Luciani [online], allmusic.com [dostęp 2026-02-23] (ang.).
  78. ↑ AllMusic, Monstre d'amour. Clara Luciani [online], allmusic.com [dostęp 2026-02-23] (ang.).
  79. ↑ Discogs, Clara Luciani – Monstre D'amour [online], discogs.com [dostęp 2026-02-23] (ang.).
  80. ↑ Unifrance, Zak & Wowo, la légende de Lendarys de Philippe Duchêne, Jean-Baptiste Cuvelier (2021) [online], unifrance.org [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  81. ↑ Alain Constant, « Il était une fois Marseille », sur France 3: la cité phocéenne en long, en large et en lumière, „Le Monde”, lemonde.fr, 6 kwietnia 2022 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  82. ↑ Allocine, Clara Luciani: ça commence comme ça [online], allocine.fr [dostęp 2026-02-23] (fr.).
  83. ↑ Ministère de la Culture, Nomination et promotion dans l'ordre des Arts et des Lettres [online], culture.gouv.fr, 2025, s. 13 [dostęp 2026-02-23] (fr.).
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Clara_Luciani&oldid=79755069”