Przejdź do zawartości

Alberto Aquilani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Alberto Aquilani
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

7 lipca 1984
Rzym

Wzrost

186 cm[1]

Pozycja

pomocnik

Informacje klubowe
Klub

US Sassuolo (trener)

Kariera juniorska
Lata Klub
1999–2002 AS Roma
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2002–2009 AS Roma 102 (9)
2003–2004 → Triestina (wyp.) 31 (4)
2009–2012 Liverpool 18 (1)
2010–2011 → Juventus F.C. (wyp.) 33 (2)
2011–2012 → A.C. Milan (wyp.) 23 (1)
2012–2015 ACF Fiorentina 81 (13)
2015–2016 Sporting CP 19 (3)
2016–2017 Delfino Pescara 1936 9 (1)
2017 → Sassuolo Calcio (wyp.) 16 (0)
2017–2018 UD Las Palmas 21 (0)
W sumie: 353 (34)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2000  Włochy U-15 8 (0)
2000–2001  Włochy U-16 13 (0)
2001  Włochy U-17 2 (0)
2002  Włochy U-18 6 (0)
2001–2003  Włochy U-19 14 (0)
2003  Włochy U-20 2 (1)
2004–2007  Włochy U-21 19 (5)
2006–2014  Włochy 38 (5)
W sumie: 102 (11)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
2023–2024 Pisa SC
2025–2026 Catanzaro Calcio 2011
2026– US Sassuolo
  1. ↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
Dorobek medalowy
Puchar Konfederacji
brąz Brazylia 2013
Multimedia w Wikimedia Commons

Alberto Aquilani (ur. 7 lipca 1984 w Rzymie) – włoski piłkarz występujący na pozycji pomocnika. Były reprezentant Włoch.

Kariera klubowa

[edytuj | edytuj kod]

Aquilani urodził się w Rzymie. Pierwsze piłkarskie kroki stawiał w szkółce tamtejszej AS Romy. Po przejściu z drużyny juniorskiej do kadry pierwszego zespołu w 2001, 1 sierpnia tamtego roku Alberto podpisał profesjonalny kontrakt z tym klubem. Przez rok grał jednak w rezerwach zespołu. Dopiero w sezonie 2002/2003 zadebiutował w Serie A. Miało to miejsce już pod koniec sezonu w 32. kolejce ligowej, 10 maja 2003 w wygranym 3:1 meczu z Torino FC. Nie pograł zbyt wiele, gdyż wszedł na boisko w 90. minucie meczu za Emersona. Po sezonie trener Romy, Fabio Capello stwierdził, iż lepiej dla Aquilaniego będzie, jak zostanie wypożyczony do innego klubu, by móc się ogrywać. Latem 2003 Alberto trafił więc na wypożyczenie do Triestiny Calcio, grającej w Serie B. Tam był podstawowym graczem drużyny, która zajęła 10. miejsce w lidze. Rozegrał 41 meczów i zdobył 4 bramki. Latem 2004 Aquilani powrócił do Romy, z której odszedł trener Capello. Nowy trener Luigi Delneri zaczął coraz częściej stawiać na Aquilaniego, któremu udało się wskoczyć do pierwszej jedenastki. W całym sezonie zagrał w 29 meczach, ale cała drużyna Romy wypadła w lidze słabo zajmując dopiero 8. miejsce i kwalifikując się do Pucharu UEFA, dzięki występowi w finale Pucharu Włoch. Po sezonie znów zmienił się trener i w nowym (2005/2006) zespół trenował Luciano Spalletti. Aquilani na ogół siedział na ławce rezerwowych, ale był jednym z pierwszych, którzy wchodzili w drugiej połowie. 8 stycznia 2006 zdobył jedyną bramkę dla Romy w wygranym 1:0 wyjazdowym meczu z Treviso FC – był to jego pierwszy gol w historii występów w Serie A. Aquilani miał także udział w ustanowieniu rekordowych 11 kolejnych zwycięstw w Serie A. W całym sezonie zdobył 3 bramki w 24 meczach, a z Romą po skorygowaniu tabeli po sezonie, został wicemistrzem kraju. W sezonie 2008/2009 w 14 spotkaniach zdobył 2 bramki. 7 sierpnia 2009 roku podpisał 5-letni kontrakt z Liverpoolem do którego przeniósł się za około 20 mln euro. W drużynie występował z numerem 4, z którym przed przejściem do Bayeru 04 Leverkusen występował Sami Hyypiä. W sezonie 2010–2011 grał na wypożyczeniu w Juventusie. 24 sierpnia został wypożyczony na rok do A.C. Milan z opcją pierwokupu za 6 milionów euro w razie rozegrania przez niego 25 występów w czerwono-czarnej koszulce[potrzebny przypis]. Jednakże do transferu nie doszło. 3 sierpnia 2012 roku podpisał kontrakt z Fiorentiną[2]. 6 sierpnia 2015 został piłkarzem Sportingu, z którym związał się 3 letnim kontraktem.

Kariera reprezentacyjna

[edytuj | edytuj kod]
Alberto Aquilani w barwach Liverpool 2011

Aquilani grał w reprezentacji Włoch w różnych kategoriach wiekowych od Under-15 do Under-21, w której to zaliczył 13 występów i zdobył 3 bramki. Największym jego sukcesem w kadrze Under-21 było zdobycie z Włochami Młodzieżowego Mistrzostwa Europy w 2004 roku na mistrzostwach rozegranych w Niemczech. Dobra gra w lidze w 2006 roku spowodowała, że selekcjoner Roberto Donadoni w ostatniej chwili powołał Alberto za kontuzjowanego Alessandro Del Piero na towarzyskie spotkanie z Turcją. W drugiej połowie tego rozegranego 15 listopada i zremisowanego 1:1 meczu Aquilani otrzymał więc szansę debiutu w pierwszej reprezentacji „Squadra Azzurra”.

Kariera trenerska

[edytuj | edytuj kod]

11 lipca 2019 roku ogłoszono, że Aquilani obejmie stanowisko głównego trenera drużyny Fiorentiny do lat 18[3], pełnił tę funkcję do grudnia, kiedy to dołączył do sztabu pierwszej drużyny jako asystent Giuseppe Iachiniego[4]. 19 lipca 2020 roku został mianowany głównym trenerem drużyny Primavery[5]. 26 sierpnia 2020 r. drużyna z powodzeniem obroniła tytuł Coppa Italia Primavera, pokonując w finale Hellas Verona 1:0[6].

W 2023 r. opuścił system szkolenia młodzieży Fiorentiny, aby rozpocząć karierę jako główny trener pierwszej drużyny, przejmując stery w klubie Serie B Pisa SC[7]. Po doprowadzeniu Pisy do miejsca w środku tabeli ligowej, rozstał się z klubem w czerwcu 2024 r[8].

Po sezonie bez pracy, w czerwcu 2025 r., został mianowany trenerem Catanzaro z Serie B, zastępując Fabio Casertę[9].

Statystyki kariery

[edytuj | edytuj kod]
Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
2001/02 AS Roma Włochy  Serie A 0 0
2002/03 1 0
2003/04 Triestina Calcio Serie B 41 4
2004/05 AS Roma Serie A 29 0
2005/06 24 3
2006/07 13 1
2007/08 21 3
2008/09 14 2
2009/10 Liverpool F.C. Anglia  Premier League 25 2
2010/11 Juventus F.C. Włochy  Serie A 33 2
2011/12 A.C. Milan 20 1
2012/13 ACF Fiorentina 25 7
2013/14 31 6
2014/15 25 0
2015/16 Sporting CP Portugalia  Primeira Liga 19 3
2016/17 Sassuolo Calcio Włochy  Serie A 25 1
2017/18 UD Las Palmas Hiszpania  Primera División 21 0
Łącznie w Serie A 216 18
Łącznie w Premier League 25 2
Łącznie w Primeira Liga 19 3

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Alberto Aquilani. udlaspalmas.es. [dostęp 2017-09-03]. (hiszp.).
  2. ↑ LFC confirm Aquilani transfer. Liverpool FC, 2012-08-03. [dostęp 2012-08-03]. (ang.).
  3. ↑ Fiorentina, Aquilani diventa allenatore: guiderà l'Under 18 viola - La Gazzetta dello Sport [online], www.gazzetta.it [dostęp 2026-06-08] (wł.).
  4. ↑ Redazione CV, Il curioso caso di Aquilani: zero vittorie con gli U18, aggregato allo staff di Iachini | Cantera Viola [online], Cantera Viola | Fiorentina Primavera | Giovani Viola, 24 grudnia 2019 [dostęp 2026-06-08] (wł.).
  5. ↑ The Tito, OFFICIAL: Aquilani is the new Primavera coach [online], Viola Nation, 19 lipca 2020 [dostęp 2026-06-08] (ang.).
  6. ↑ La Fiorentina Primavera vince la Coppa Italia, primo trofeo per Rocco Commisso [online], La Nazione, 26 sierpnia 2020 [dostęp 2026-06-08] (wł.).
  7. ↑ Comunicato Societario (giovedì 29 giugno 2023) - Pisa Sporting Club [online], 29 czerwca 2023 [dostęp 2026-06-08] (wł.).
  8. ↑ Aquilani: "Col Pisa deciso di comune accordo di concludere il percorso insieme" [online], TUTTOmercatoWEB [dostęp 2026-06-08] (wł.).
  9. ↑ n, ALBERTO AQUILANI NUOVO TECNICO DELL’US CATANZARO [online], Home Page - US Catanzaro 1929 - Sito ufficiale, 18 czerwca 2025 [dostęp 2026-06-08] (wł.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Transfermarkt, Aktualni trenerzy klubów Serie A [online], transfermarkt.pl, 13 lipca 2025 [dostęp 2025-07-13] (pol.).
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Alberto_Aquilani&oldid=80018361”