AIM-260 JATM
| Państwo | |
|---|---|
| Producent | |
| Rodzaj | |
| Przeznaczenie |
przeciwlotniczy |
| Prędkość |
5 Ma |
| Zasięg |
200 km |
AIM-260 JATM (Joint Advanced Tactical Missile) – amerykański kierowany pocisk rakietowy powietrze–powietrze dalekiego zasięgu opracowywany przez Lockheed Martin, jako następcę pocisku AIM-120 AMRAAM.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Prace nad nowym kierowanym pociskiem rakietowym powietrze–powietrze rozpoczęły się formalnie w 2017 roku w ramach programu Joint Advanced Tactical Missile (JATM). Pierwsze informacje na temat nowego uzbrojenia upublicznione zostały w 2019 roku. Nowa rakieta ma się charakteryzować dwukrotnie większym zasięgiem niż pociski AIM-120 AMRAAM, przy zachowaniu podobnych rozmiarów. Próby nowej konstrukcji mają rozpocząć się w 2022 roku, a w kolejnym roku pocisk ma osiągnąć wstępną gotowość operacyjną. Rozmiary rakiety umożliwią przenoszenie jej w wewnętrznych komorach uzbrojenia samolotów Lockheed F-22 Raptor i Lockheed Martin F-35 Lightning II. W pierwszej kolejności, AIM-260 ma zostać zintegrowany z F-22 i McDonnell Douglas F/A-18 Hornet wersji E/F, w dalszym okresie z F-35 i najnowszej amerykańskiej konstrukcji, maszynie 6. generacji Boeingowi F-47[1][2]. AIM-260 mają wejść również na uzbrojenie powstających w ramach programu Collaborative Combat Aircraft samolotów bezzałogowych[3]. Wszystkie informacje dotyczące osiągów pocisku, zastosowanego napędu i systemu naprowadzania mają charakter spekulacji. USAF ujawniła jednak, że w przeciwieństwie do europejskiego Meteora, AIM-260 nie będzie używał silnika strumieniowego[4]. Zdaniem komentatorów, pocisk jest amerykańską odpowiedzią na chiński rakietowy pocisk dalekiego zasięgu klasy powietrze-powietrze PL-15. Według nieoficjalnych informacji, pocisk będzie dysponował zasięgiem rzędu 200 km, lecąc z maksymalną prędkością około 5 Ma. Nie jest jasne jaki rodzaj napędu zastosuje producent, oczekiwana prędkość sugerowała silnik strumieniowy, z drugiej jednak strony, z nielicznych udostępnionych oficjalnie informacji wynika, iż ten rodzaj silnika nie znajdzie zastosowania na AIM-260. Inną możliwością są nowe, wysokoenergetyczne paliwa, napędzające bardziej klasyczne silniki ale dające możliwość osiągnięcia zakładanych parametrów lotu. Spekulacje dotyczące sposobu naprowadzania pocisku mówią o wykorzystywaniu anteny z aktywnym skanowaniem elektronicznym (ang. active electronically scanned array - AESA). Głowicę z kombinowanym układem naprowadzającym, wykorzystującym radar AESA i czujnik/czujniki podczerwieni lub pasywną głowicę radiolokacyjną, naprowadzającą się na wykryty sygnał radarowy, wysyłany przez cel ataku. Prace nad pociskiem mają dla amerykańskich sił powietrznych charakter priorytetowy. Wprowadzenie rakiety do uzbrojenia, i jej zamówienia, według planów, mają pozwolić na wygaszenie produkcji AIM-120, przy zachowaniu wsparcia technicznego eksploatacji tego ostatniego[5].
AIM-260 nie wyprze całkowicie pocisków AIM-120, pozostaną one nadal na uzbrojeniu jako tańsza, mniej skomplikowana alternatywa, stosowana w konfliktach o mniejszej intensywności i mniejszych wymaganiach technicznych[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 Jacek Fiszer, Jerzy Gruszczyński, USAF w dobie rywalizacji wielkich mocarstw, „Lotnictwo Aviation International”, nr 5 (2026), s. 38-45, ISSN 2450-1298
- ↑ AIM-260 następcą AMRAAM-a, „Lotnictwo”, nr 9 (2019), s. 9, ISSN 1732-5323
- ↑ Tomasz Hypki, Testy prototypów CCA, „Raport”, nr 3 (2026), s. 12-15, ISSN 1429-270x
- ↑ AIM-260 missile: the US Air Force and beyond-visual-range lethality. International Institute for Strategic Studies. [dostęp 2024-02-12]. (ang.).
- ↑ Michał Gajzler, Nowe uzbrojenie lotnicze made in USA, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 7 (2021), s. 62-68, ISSN 1230-1655