Postrock
| Postrock | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
Mogwai tijdens een concert in 2007 | ||||
| Stilistische oorsprong | Postpunk, krautrock, ambient, avant-garde, electronica, contemporary classical, freejazz, IDM, spacerock, progressive rock, mathrock, minimal, dub, avant-gardejazz, cooljazz, tape music, drone, indierock | |||
| Culturele oorsprong | Eind jaren 80, begin jaren 90 Verenigd Koninkrijk Verenigde Staten.svg){kind=small} Canada | |||
| Vaak toegepaste instrumenten |
Keyboard, gitaar, basgitaar, drumstel | |||
| Subgenres | ||||
| Postmetal | ||||
| Regionale scenes | ||||
| Montréal, Chicago | ||||
| ||||
Postrock is een vorm van experimentele rock die zich kenmerkt door het vermijden van traditionele songstructuren en het gebruik van minder populaire instrumenten (vaak cello, trompet of viool) of door een onconventioneel gebruik van instrumenten. Postrockwerken zijn vaak instrumentaal en regelmatig lange nummers.[1]
Geschiedenis
[bewerken | brontekst bewerken]Het genre ontstond in de indie- en undergroundmuziekscene van de jaren 1980 en begin jaren 1990. Vanwege het verlaten van rockconventies lijkt het echter vaak weinig op hedendaagse indierock; in plaats daarvan ontleent het inspiratie aan verschillende muziekstijlen, waaronder ambient, elektronica, jazz, krautrock, dub en minimalistische klassiek.[2]
De bands Talk Talk en Slint worden als een van de grondleggers gezien.[3]
De term postrock werd bedacht door journalist Simon Reynolds in een recensie van het album Hex uit 1994 van de band Bark Psychosis.[4]
Bekende bands in het genre zijn Godspeed You! Black Emperor, Explosions in the Sky, This Will Destroy You, Do Make Say Think, Mono, 65daysofstatic, Mogwai en God Is an Astronaut.[5]
Kenmerken
[bewerken | brontekst bewerken]Postrockcomposities maken vaak gebruik van herhalende akkoorden en van subtiele veranderingen met een extreem breed scala aan dynamiek. Vaak zijn er wisselingen tussen hard en zacht. Postrock kenmerkt zich ook door de opbouw naar crescendo's en door orde en chaos.
Postrock is vaak instrumentaal. In niet-instrumentale postrockbands speelt vaak zang een rol die, in tegenstelling tot veel popmuziek, dienend is aan de compositie en niet de voornaamste focus. Zo zingt de IJslandse band Sigur Rós, soms in een zelf 'verzonnen' koeterwaals, onder de noemer 'Hopelandic'.[6]
- ↑ Frans Schmidt, Postrock – een introductie. progwereld.org (16 februari 2010). Geraadpleegd op 17 december 2019.
- ↑ (en) Nitsuh Abebe, The Lost Generation. Pitchfork (11 juli 2005). Geraadpleegd op 17 december 2019.
- ↑ (en) Post-Rock. allmusic.com. Geraadpleegd op 17 december 2019.
- ↑ (en) Post-Rock – The Attempt of an Explanation. collapseundertheempire.com. Geraadpleegd op 17 december 2019.
- ↑ (en) Laura Babbili, Bang On: Explosions In The Sky. gigwise.com (15 maart 2007). Geraadpleegd op 17 december 2019.
- ↑ (en) frequently asked questions. sigurros.com. Gearchiveerd op 3 november 2019. Geraadpleegd op 17 december 2019.
· 
· 
· ·