Sigurður Benediktsson
Sigurður Benediktsson (fæddur 10. júlí 1911, látinn 1. desember 1970) var íslenskur blaðamaður, ritstjóri og listmuna- og bókauppboðsstjóri. Hann var virkur þátttakandi í menningarlífi Reykjavíkur um miðja 20. öld og naut virðingar fyrir siðferðisfestu, ritfærni og frumkvæði á mörgum sviðum íslenskrar menningar.
Æska og nám
[breyta | breyta frumkóða]Sigurður fæddist á Barnafelli í Köldukinn í Suður-Þingeyjarsýslu, elstur átta systkina í bændafjölskyldu. Árið 1926, fjórtán ára gamall, bjargaði hann móður sinni og yngri bróður úr íshellu við Barnafoss. Fyrir hetjudáðina hlaut hann hetjuverðlaun Carnegie-sjóðsins, sem veittu honum fjárhagslega aðstoð til náms við gagnfræðaskólann á Akureyri.[1]
Síðar dvaldi hann í Kaupmannahöfn og lærði blaðamennsku í verki hjá dagblaðinu Politiken. Þar komst hann undir áhrif Henriks Cavlings, sem var áhrifamikill ritstjóri og stuðlaði að mótun nútímablaðamennsku í Danmörku. Sigurður tók einnig að sér fréttaskrif um Ísland og önnur norræn mál vegna veikinda Jørgen-Frantz Jacobsens.[1]
Ritstjórn og blaðamennska
[breyta | breyta frumkóða]Sigurður sneri aftur til Íslands fyrir árið 1938, þegar hann stofnaði tímaritið Vikuna og hóf störf á Morgunblaðinu. Hann var ritstjóri fleiri blaða, þar á meðal Stundarinnar, Hádegisblaðsins og The Daily Post, sem var enskt málgagn setuliðsins í Reykjavík á stríðsárunum.[2]
Árið 1963 birti Sigurður grein í afmælisblaði Morgunblaðsins, þar sem hann gagnrýndi þá staðreynd að andstæðingar fengju oft ekki að njóta sannmælis og að heiðarleg blaðamennska ætti erfitt uppdráttar þegar pólitískar deilur væru sem hatrammastar.[3]
Listmunauppboð og menningarhlutverk
[breyta | breyta frumkóða]Árið 1953 sneri Sigurður sér að uppboðum á listaverkum og bókum og starfaði við þau þar til hann lést. Hann stóð fyrir yfir 170 uppboðum sem urðu fastur hluti af menningarlífi Reykjavíkur og stuðlaði að auknum áhuga almennings á íslenskum listum. Með uppboðunum varð hann lykilmaður í að vekja athygli á verkum listamanna á borð við Jóhannes S. Kjarval, Jón Stefánsson og Ásgrím Jónsson.[1]
Sigurður var þekktur fyrir að sýna einlægni og heiðarleika í viðskiptum og kom oft til móts við þá sem áttu í erfiðleikum. Hann tók við verkum frá fólki sem þurfti að selja eignir sínar vegna fjárhagsvanda, tryggði þeim sanngjarnt verð og kom þannig í veg fyrir að þau yrðu glötuð eða eyðilögð.[4]
Andlát
[breyta | breyta frumkóða]Sigurður varð bráðkvaddur í svefni á heimili sínu í Kópavogi hinn 1. desember 1970.[5] Eftir andlát hans var stofnað hlutafélagið Listmunauppboð Sigurðar Benediktssonar h.f., sem hélt áfram starfseminni sem hann hafði byggt upp. Uppboðin urðu mikilvægur vettvangur fyrir íslenska listamenn og listaverkasafnara.[4]
Tilvísanir
[breyta | breyta frumkóða]- 1 2 3 „Minning: Sigurður Benediktsson“. Morgunblaðið. 11. desember 1970.
- ↑ „Sigurður Benediktsson látinn“. Morgunblaðið. 6. desember 1970.
- ↑ Sigurður Benediktsson (2. nóvember 1963). „Ottesen og Morgunblaðið“. Morgunblaðið.
- 1 2 „Lismunauppboð Siguðar Benediktssonar endurvakið“. Timinn. 15. september 1971.
- ↑ „Sigurður Benediktsson látinn“. Morgunblaðið. 2. desember 1970.