As linguas arauacas de América do Sur, en azul claro as linguas arauacas setentrionais e en azul escuro as linguas arauacas meridionais.
As linguas arauacas, orixinalmente faladas ó sur de Venezuela e ó leste do Brasil, expandíronse pola Amazonía e as costas e illas do Caribe. Cara a época do contacto cos europeos, as linguas arauacas eran a familia de linguas máis extensa de América do Sur. Os pobos arauacos chegaron até as chairas e costas de Colombia, Venezuela e as Güianas, dende onde varios grupos se espallaron polas Antillas e foron parte dos nativos que encontrou Cristovo Colón cando chegou a América na súa primeira viaxe. Os españois describíronos como persoas pacíficas, amables, para diferencialos dos grupos hostís, que chamaron caribes, e falaban linguas da familia caribe.
Entre as linguas arauacas pódense diferenciar entre as linguas arauacas setentrionais e as linguas arauacas meridionais. Estas últimas reteñen unha maior complexidade na morfoloxía verbal, e supostamente retiveron en maior grao ese aspecto do antepasado común ou protoarauaco.
