O nome "Aq Qoyunlu", que significa literalmente "os que teñen ovellas brancas",[10] menciónase por primeira vez nas fontes de finais do século XIV. Suxeriuse que este nome refírese a vellos símbolos totémicos, pero segundo Rashid-al-Din Hamadani, aos turcos estáballe prohibido comer a carne dos seus animais totémicos, polo que é improbable dada a importancia do carneiro na dieta dos pastores nómades. Outra hipótese é que o nome faga referencia á cor predominante dos seus rabaños.[4]
Segundo as crónicas do Imperio Bizantino, os Aq Qoyunlu son testemuñados por primeira vez no distrito de Bayburt, ao sur das Montes Pónticos, polo menos desde a década de 1340.[11] Nestas crónicas, Tur Ali Beg mencionábase como señor dos "Turcos de Amid" (Diyarbakır), que xa acadara o rango de emir baixo o Ilkhan Ghazan. Baixo o seu liderado, asediaron Trebisonda, pero non lograron tomar a cidade.[12] Varios dos seus líderes, incluído o fundador da dinastía, Qara Yuluk Uthman Beg,[13] casaron con princesas bizantinas.[14]
A finais do período do Ilkanato a mediados do século XIV, as tribos Oguz que formaban parte da confederación Aq Qoyunlu percorrían os pastos de verán de Armenia, en particular, os cursos superiores do río Tigris e os pastos de inverno entre as cidades de Diyarbakır e Sivas. Desde finais do século XIV, Aq Qoyunlu levou a cabo guerras constantes con outra confederación tribal das tribos Oguz, os Qara Qoyunlu ("os que teñen ovellas negras"). A principal tribo dos Aq Qoyunlu foi a tribo Bayandur.[10]
Uzun Hasan adoitaba afirmar que era un "descendente honrado de Oghuz Khan e do seu neto, Bayandur Khan". Nunha carta do ano 1470, que foi enviada a Şehzade Bayezid, o entón gobernador de Amasya, Uzun Hasan escribiu que os das tribos Bayandur e Bayat, así como outras tribos que pertencían aos "Oguz il", viñeron e serviron na súa corte. Tamén fixo do tamga (selo) da tribo Bayandur o símbolo do seu estado, por este motivo, o Bayandur tamga atópase nas moedas Aq Qoyunlu, os seus documentos oficiais, inscricións e bandeiras.[15]
12Edmund Bosworth, Clifford (2019). New Islamic Dynasties: A Chronological and Genealogical Manual. Edinburgh University Press. ISBN978-1-4744-6462-8.
↑Sinclair, T.A. (1989). Eastern Turkey: An Architectural & Archaeological Survey, Volume I. Pindar Press. p.111. ISBN978-0907132325.
↑Jackson, Peter (1986). "The Cambridge History of Iran. Volume 6, The Timurid and Safavid Periods". Cambridge University Press: 154. ISBN978-0521200943.
↑Minorsky, Vladimir (1955). "The Aq-qoyunlu and Land Reforms". Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London17 (3): 449. doi:10.1017/S0041977X00112376.
