Georges Simenon
| Georges Simenon | ||
 skriuwer | ||
_by_Erling_Mandelmann.jpg) | ||
| Georges Simenon (1963) foto fan Erling Mandelmann | ||
| persoanlike bysûnderheden | ||
| oar pseudonym | Georges Sim, Christian Brulls, Gom Gut, Georges d'Isly, Jean du Perry, Jean Dorsage, Jacques Dorsonne, Luc Dorsan, Georges Martin, Georges, Gaston Vialis | |
| echte namme | Georges Joseph Christian Simenon | |
| nasjonaliteit | .svg){kind=small} Belgysk | |
| berne | 13 febrewaris 1903 | |
| berteplak | Luik | |
| stoarn | 4 septimber 1989 | |
| stjerplak | Lausanne  | |
| etnisiteit |  Waalsk | |
| wurk | ||
| taal | Frânsk | |
| sjenre | romans, koarte ferhalen, misdieromans | |
| bekendste wurk(en) | rige ynspekteur Maigret | |
| jierren aktyf | 1919-1981 | |
Georges Joseph Christian Simenon (Luik, 13 febrewaris 1903 - Lausanne, 4 septimber 1989) wie in Belgyske (Frânsktalige) skriuwer. Yn it earstoan skreau er ûnder de pseudonimen Georges Sim, Christian Brulls, Gom Gut, Georges d'Isly, Jean du Perry, Jean Dorsage, Jacques Dorsonne, Luc Dorsan, Georges Martin, Georges en Gaston Vialis.
Hy waard benammen ferneamd as de auteur fan yn totaal 75 detektiveromans. en 28 ferhalen. mei it personaazje Ynspekteur Maigret yn 'e haadrol. Derneist skreau Simenon mear as 100 oare romans en 150 koarte ferhalen ûnder syn eigen namme, lykas hast 200 pulpromans en mear as 1000 koarte ferhalen ûnder ferskate pseudonimen.
Simenon begon syn skriuwerskarriêre doe't er sechstjin wie as sjoernalist yn syn berteplak Luik. Yn 'e jierren 1920 ûntwikkele er him ta in tige produktive skriuwer fan populêre fiksje yn Parys. De romans mei it personaazje Maigret, publisearre yn 'e jierren 1930, wiene de earste wurken dy't Simenon ûnder syn eigen namme publisearre en markearren syn literêre trochbraak. Fan doe ôf produsearre Simenon in substansjeel oeuvre, ynklusyf misdiedromans en psychologyske romans, dy't him ien fan 'e meast oersette en lêzen auteurs fan 'e 20e iuw makken. Nettsjinsteande syn grutte kommersjele súkses en tal fan entûsjaste resinsjes bleaune literêre kritisy ûnbesluten yn har beoardieling fan syn wurk. Sels mei de hegere literêre ambysjes fan syn net-Maigret-romans, oerwûn er syn reputaasje as skriuwer fan 'lichte' boeken ta ferdivedaasje nea.
André Gide, André Thériv en Robert Brasillach hearden ta de earsten dy't him as in grut auteur seagen. Gide yn 1941: "Simenon est un romancier de génie et le plus vraiment romancier que nous ayons dans notre littérature d'aujourd'hui." ('Simenon is in geniaal romanskriuwer en de meast wiere út de hjoeddeiske literatuer').
Nettsjinsteande syn beheinde wurdskat en it bewust mijen fan literêre útwreidings, wurdt Simenon syn skriuwstyl karakterisearre troch libbene bylden en in tichte sfear. Neffens syn eigen ferslach giet syn wurk oer de "neakene minske", de persoan dy't efter alle maskers weikomt. Simenon syn eigen libbensferhaal rûn yn sawol syn fiksjewurken as ferskate autobiografyen. Syn priveelibben wie ûnrêstich, en beide houliken giene mank mei tal fan saken. Hy mocht graach reizgje en hie 33 ferskillende wenplakken yn syn libben, wêrûnder yn België, Frankryk, Kanada, de Feriene Steaten en Switserlân.
Bibliografy
[bewurkje seksje | boarne bewurkje]Neist de romans oer Maigret hat Simenon ek de folgjende romans skreaun:
- Le Relais d’Alsace (july 1931)
- La Maison du canal (1933)
- Les Fiançailles de M. Hire (1933)
- Le Coup de lune (1933)
- L’Assassin (1935)
- Quartier nègre (1935)
- Ceux de la Soif (1935)
- 45° à l’ombre (1936)
- Les demoiselles de Concarneau (1936)
- Le Testament Donadieu (1937)
- L’Homme qui regardait passer les trains (1938)
- La Marie du port (1938)
- Le Bourgmestre de Furnes (1938)
- Les Sœurs Lacroix (1938)
- La veuve Couderc (1940)
- La Vérité sur Bébé Donge (1940)
- Malempin (1940)
- Les Rapports du gendarme (1941)
- Le Voyageur de la Toussaint (1941)
- Pedigree (1943)
- L’Aîné des Ferchaux (1943)
- La Révolte du Canari (1944)
- Le Deuil de Fonsine (jannewaris 1945)
- Madame Quatre et ses enfants (jannewaris 1945)
- Le Cercle des Mahé (1945)
- La maison des sept jeunes filles (1945)
- Trois chambres à Manhattan (1946)
- Un certain monsieur Berquin (augustus 1946)
- L’Escale de Buenaventura (augustus 1946)
- Le petit restaurant des Ternes (jannewaris 1947)
- Le petit tailleur et le chapelier (maart 1947)
- La neige était sale (1948)
- Les fantômes du chapelier (1949)
- Le Temps d’Anaïs (1950)
- Les Volets verts (1950)
- Un nouveau dans la ville (1950)
- Sept petits croix dans un carnet (septimber 1950)
- La Mort de Belle (1951)
- Antoine et Julie (1952)
- Le grand lot (1953)
- Le grand Bob (1954)
- Le châle de Marie Dudon (1954)
- Le Petit Homme d'Arkhangelsk (1956)
- Les Gens d'en face (1957)
- Le passage de la ligne (1958)
- Dimanche (1958)
- La vieille (1959)
- Betty (1960)
- Le Train (1961)
- Les Anneaux de Bicêtre (1962)
- Le Petit Saint (1964)
- La Chambre bleue (1964)
- Le Train de Venise (1965)
- La mort d’Auguste (1966)
- Lettre à mon juge (1967)
- Le Riche Homme (1970)
- Quand j’étais vieux (1970)
- Lettre à ma mère (1974)
- L’Homme de Londres (1976)
| Boarnen, noaten en/as referinsjes: |
|