consulto

Entradas similares: consultó

Español

consulto
pronunciación (AFI)	[kõnˈsul̪t̪o]
silabación	con-sul-to
acentuación	llana
longitud silábica	trisílaba
rima	ul.to

Etimología

Del latín consultus.

Adjetivo

consulto ¦ plural: consultos ¦ femenino: consulta ¦ femenino plural: consultas

1

Sabio, docto.^[1]

Uso: anticuado, se emplea también como sustantivo

2

Emérito.

Uso: se emplea también como sustantivo

Forma flexiva

Forma verbal

1: Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de consultar.

Latín

consulto
clásico (AFI)	/ˈkon.sul.to/
eclesiástico (AFI)	/ˈkon.sul.to/
silabación	con-sul-to
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rima	on.sul.to

Etimología 1

De cōnsultus ("experto"; "deliberado"; "prudente") y el sufijo ō₂.^[2] .

Adverbio

1: Adrede, a propósito, deliberadamente.^[2]

Etimología 2

De cōnsulō ('deliberar') y el sufijo tō.^[2]

Verbo intransitivo

1: Deliberar, discutir, consultar (sobre algo).^[2]

Verbo transitivo

2: Discutir, debatir (una cuestión).^[2]
3: Pedir consejo o información a alguien, consultar.^[2]
4: Consultar un oráculo, astrólogo, etc.^[2]

Conjugación

Conjugación de cōnsultō, cōnsultāre, cōnsultāvī, cōnsultātum (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	cōnsultāre, cōnsultāvisse
Infinitivo pasivo	cōnsultārī
Participio activo	cōnsultāns, cōnsultātūrus
Participio pasivo	cōnsultandus, cōnsultātus
Gerundio	cōnsultandī, cōnsultandō, cōnsultandum
Supino	cōnsultātum, cōnsultātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego cōnsultō	tū cōnsultās	is, ea, id cōnsultat	nōs cōnsultāmus	vōs cōnsultātis	eī, eae, ea cōnsultant
Pretérito imperfecto	ego cōnsultābam	tū cōnsultābās	is, ea, id cōnsultābat	nōs cōnsultābāmus	vōs cōnsultābātis	eī, eae, ea cōnsultābant
Futuro	ego cōnsultābō	tū cōnsultābis	is, ea, id cōnsultābit	nōs cōnsultābimus	vōs cōnsultābitis	eī, eae, ea cōnsultābunt
Pretérito perfecto	ego cōnsultāvī	tū cōnsultāvistī	is, ea, id cōnsultāvit	nōs cōnsultāvimus	vōs cōnsultāvistis	eī, eae, ea cōnsultāvērunt, cōnsultāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego cōnsultāveram	tū cōnsultāverās	is, ea, id cōnsultāverat	nōs cōnsultāverāmus	vōs cōnsultāverātis	eī, eae, ea cōnsultāverant
Futuro perfecto	ego cōnsultāverō	tū cōnsultāveris	is, ea, id cōnsultāverit	nōs cōnsultāverimus	vōs cōnsultāveritis	eī, eae, ea cōnsultāverint
Presente pasivo	ego cōnsultor	tū cōnsultāris, cōnsultāre	is, ea, id cōnsultātur	nōs cōnsultāmur	vōs cōnsultāminī	eī, eae, ea cōnsultantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego cōnsultābar	tū cōnsultābāris, cōnsultābāre	is, ea, id cōnsultābātur	nōs cōnsultābāmur	vōs cōnsultābāminī	eī, eae, ea cōnsultābantur
Futuro pasivo	ego cōnsultābor	tū cōnsultāberis, cōnsultābere	is, ea, id cōnsultābitur	nōs cōnsultābimur	vōs cōnsultābiminī	eī, eae, ea cōnsultābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego cōnsultem	ut tū cōnsultēs	ut is, ut ea, ut id cōnsultet	ut nōs cōnsultēmus	ut vōs cōnsultētis	ut eī, ut eae, ut ea cōnsultent
Pretérito imperfecto	ut ego cōnsultārem	ut tū cōnsultārēs	ut is, ut ea, ut id cōnsultāret	ut nōs cōnsultārēmus	ut vōs cōnsultārētis	ut eī, ut eae, ut ea cōnsultārent
Pretérito perfecto	ut ego cōnsultāverim	ut tū cōnsultāverīs	ut is, ut ea, ut id cōnsultāverit	ut nōs cōnsultāverīmus	ut vōs cōnsultāverītis	ut eī, ut eae, ut ea cōnsultāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego cōnsultāvissem	ut tū cōnsultāvissēs	ut is, ut ea, ut id cōnsultāvisset	ut nōs cōnsultāvissēmus	ut vōs cōnsultāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea cōnsultāvissent
Presente pasivo	ut ego cōnsulter	ut tū cōnsultēris, cōnsultēre	ut is, ut ea, ut id cōnsultētur	ut nōs cōnsultēmur	ut vōs cōnsultēminī	ut eī, ut eae, ut ea cōnsultentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego cōnsultārer	ut tū cōnsultārēris, cōnsultārēre	ut is, ut ea, ut id cōnsultārētur	ut nōs cōnsultārēmur	ut vōs cōnsultārēminī	ut eī, ut eae, ut ea cōnsultārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) cōnsultā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) cōnsultāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) cōnsultātō	(is, ea, id) cōnsultātō	― ―	(vōs) cōnsultātōte	(eī, eae, ea) cōnsultantō
Presente pasivo	― ―	(tū) cōnsultāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) cōnsultāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) cōnsultātor	(is, ea, id) cōnsultātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) cōnsultantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Forma flexiva

Forma adjetiva

1: Forma del dativo y ablativo singular masculino de cōnsultus.
2: Forma del dativo y ablativo singular neutro de cōnsultus.

Forma sustantiva

1: Forma del dativo y ablativo singular de cōnsultus.
2: Forma del dativo y ablativo singular de cōnsultum.

Referencias y notas

↑ «consulto» en Diccionario de la lengua española. Editorial: Calpe. 15.ª ed, Madrid, 1925.
1 2 3 4 5 6 7 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[dle1925-1] «consulto» en Diccionario de la lengua española. Editorial: Calpe. 15.ª ed, Madrid, 1925.

[ol-2] 1 2 3 4 5 6 7 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[1]

[2]