oratiuncula
Appearance
Latin
[edit]Etymology
[edit]Etymology tree
From ōrātiō (“speech”) + -cula (diminutive suffix).
Pronunciation
[edit]- (Classical Latin) IPA(key): [oː.raː.tiˈʊŋ.kʊ.ɫa]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [o.rat.t͡siˈuŋ.ku.la]
Noun
[edit]ōrātiuncula f (genitive ōrātiunculae); first declension
Declension
[edit]First-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | ōrātiuncula | ōrātiunculae |
| genitive | ōrātiunculae | ōrātiunculārum |
| dative | ōrātiunculae | ōrātiunculīs |
| accusative | ōrātiunculam | ōrātiunculās |
| ablative | ōrātiunculā | ōrātiunculīs |
| vocative | ōrātiuncula | ōrātiunculae |
References
[edit]- “oratiuncula”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “oratiuncula”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- “oratiuncula”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.