meebewegen

Dutch

Etymology

From mee (“along”) +‎ bewegen (“move”).

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈmeː.bəˌʋeː.ɣə(n)/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: mee‧be‧we‧gen

Verb

meebewegen

1. to move along with someone
2. to follow one's opinion

Conjugation

Conjugation of meebewegen (strong class 4, prefixed, separable)
infinitive	meebewegen
past singular	bewoog mee
past participle	meebewogen
infinitive	meebewegen
gerund	meebewegen n
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	beweeg mee	bewoog mee	meebeweeg	meebewoog
2nd person sing. (jij)	beweegt mee, beweeg mee2	bewoog mee	meebeweegt	meebewoog
2nd person sing. (u)	beweegt mee	bewoog mee	meebeweegt	meebewoog
2nd person sing. (gij)	beweegt mee	bewoogt mee	meebeweegt	meebewoogt
3rd person singular	beweegt mee	bewoog mee	meebeweegt	meebewoog
plural	bewegen mee	bewogen mee	meebewegen	meebewogen
subjunctive sing.1	bewege mee	bewoge mee	meebewege	meebewoge
subjunctive plur.1	bewegen mee	bewogen mee	meebewegen	meebewogen
imperative sing.	beweeg mee
imperative plur.1	beweegt mee
participles	meebewegend	meebewogen
1) Archaic. 2) In case of inversion.