amiculus
Appearance
Latin
[edit]Etymology
[edit]Derived from amīcus (“friend”) + -ulus (diminutive suffix).
Pronunciation
[edit]- (Classical Latin) IPA(key): [aˈmiː.kʊ.ɫʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [aˈmiː.ku.lus]
Noun
[edit]amīculus m (genitive amīculī, feminine amīcula); second declension
Declension
[edit]Second-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | amīculus | amīculī |
| genitive | amīculī | amīculōrum |
| dative | amīculō | amīculīs |
| accusative | amīculum | amīculōs |
| ablative | amīculō | amīculīs |
| vocative | amīcule | amīculī |
References
[edit]- “amiculus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “amiculus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.