anavout
Neuz
Brezhoneg
|
- → Etimologiezh da glokaat (Ouzhpennañ)
Verb
anavout /ãˈnɑːvut/ verb kreñv eeun (anv-gwan-verb : anavet) (displegadur)
- Anavezout
- « Anavout a ran un den fur, ha gouest da zerc'hel war e deod, [...]. » — (Langleiz, Romant ar Roue Arzhur/levrenn I : Marzhin, Al Liamm, 1975, p. 46.)
- Ar plac'h yaouank, kerkent ha digoret he malvennoù, a gred dezhi anavout a-werso ar sal m'emañ enni. — (Langleiz, Enez ar Rod, Mouladurioù Hor Yezh, 2000, p. 291.)