Gaan na inhoud

Meryl Streep

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Meryl Streep
'n Beeld van die betrokke persoonlikheid.
Geboortenaam Mary Louise Streep
Geboorte 22 Junie 1949 (1949-06-22) (77 jaar oud)
Summit, New Jersey, VSA
Nasionaliteit Amerikaans
Eggenoot Don Gummer (1978-2017; geskei)
Lewensmaat John Cazale (1976-1978; oorlede)
Kinders Henry Wolfe Gummer
Mary Willa "Mamie" Gummer
Grace Jane Gummer
Louisa Jacobson Gummer
Beroep(e) Aktrise
Aktiewe jare 1975-tans
Rolprente
  • Kramer vs. Kramer
  • Sophie's Choice
  • The Devil wears Prada
Toekennings Oscars vir Sophie's Choice, Kramer vs. Kramer en The Iron Lady; en die Cecil B. DeMille-prys
Internet-rolprentdatabasis-profiel

Mary Louise "Meryl" Streep (gebore 22 Junie 1949) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy word beskou as een van die veelsydigste akteurs van haar tydperk en is bekend vir haar tegniese presisie, praat in verskillende dialekte en professionele langlewendheid.[1] Streep het 'n BA in lettere en wysbegeerte en 'n MA in beeldende kuns.[2]

Haar artistieke proses behels dikwels die verfyning van haar karakers se dialoog sodat hulle motiverings 'n sielkundige diepte besit wat bo dié van tradisionele argetipes uitstyg.[3] Benewens haar kreatiewe werk is sy 'n prominente kampvegter vir gendergelykheid, arbeidsbeskerming en 'n teenstander van die invloed van die male gaze, mans wat vroue in rolprente as seksvoorwerpe beskou.[4]

Streep het haar professionele verhoogloopbaan in 1975 begin in Trelawny of the Wells en is die volgende jaar vir 'n Tony benoem vir 27 Wagons Full of Cotton. Sy het in 1977 in haar eerste rolprent, Julia verskyn. In 1978 is sy vir 'n Oscar benoem vir haar rol in The Deer Hunter. Sy het die volgende jaar haar eerste Oscar gewen vir Kramer vs. Kramer.[3] Sy het in die 1980's 'n vooraanstaande aktrise geword met rolle in The French Lieutenant's Woman (1981), Sophie's Choice (1982), Out of Africa (1985) en A Cry in the Dark (1988), waarvoor sy die Cannes-prys vir beste aktrise ontvang het.[5]

Nadat Streep in die 1990's haar rolle uitgebrei het, het sy in die 2000's 'n nuwe vlak van kommersiële sukses behaal met rolle in prente soos The Devil Wears Prada (2006) en 'n sangrol in die blyspel Mamma Mia! (2008). Sy het terselfdertyd groot lof ingepalm vir haar dramatiese vertolkings in rolprente soos Doubt (2008) en The Iron Lady (2011), waarvoor sy haar derde Oscar gewen het.

Die pryse wat sy gewen het, sluit in drie Oscars, agt Golden Globes, twee Baftas, vier Emmys en twee Screen Actors Guild Awards. Sy is 'n ontvanger van die Kennedysentrum-eerbewys, die Cecil B. DeMille-prys en 'n ere-César van Frankryk. In 2014 het sy die Presidensiële Vryheidsmedalje gewen.[6] Sy is meer as enige ander akteur vir 'n Oscar en Golden Globe benoem, onderskeidelik 21 en 34 keer. Sy het oor die jare in meer as 60 rolprente en 18 televisieprojekte verskyn.[7][8]

Jong lewe

[wysig | wysig bron]
Streep as 'n rasieleier op hoërskool (1966).

Streep is in Summit, New Jersey, gebore. Haar ma was 'n kunstenaar en haar pa 'n apteker. Streep was op skool in die Cedar Hill- en die Oak Street-skool in New Jersey. Op hoërskool het sy in die toneelstuk The Family Upstairs gespeel.[9] In 1963 het die gesin na Bernardsville, New Jersey, verhuis, waar sy die Hoërskool Bernards bygewoon het.[10] As ’n “lomp kind met ’n bril en kroeserige hare” het sy daarvan gehou om van kleins af in familietuisflieks voor die kamera te pronk.[11]

Op 12-jarige ouderdom is Streep gekies om by ’n skooluitvoering te sing, wat daartoe gelei het dat sy operalesse ontvang het. Ondanks haar talent het sy later opgemerk: “Ek het iets gesing wat ek nie gevoel of verstaan het nie. Dit was ’n belangrike les – om dit nie te doen nie en die ding te vind wat ek werklik kan voel.”[11] Sy het ná vier jaar opgehou. Streep was ’n hoërskoolrasieleier en is in haar matriekjaar as die homecoming queen gekies.[12]

Hoewel sy op skool in verskeie toneelstukke te sien was, het sy nie drama ernstig as loopbaan oorweeg nie, totdat sy in 1969 op universiteit in die toneelstuk Miss Julie gespeel het.

Mary Louise het 'n BA-graad in lettere en wysbegeerte en later 'n MA in beeldende kuns verwerf. Sy was verloof aan die akteur John Cazale, maar hy is in 1978 oorlede ná 'n stryd met kanker. Sy is ses maande later met die beeldhouer Donald Gummer getroud en het vier kinders by hom.

Loopbaan

[wysig | wysig bron]

1970's: Vroeë werk en deurbraak

[wysig | wysig bron]

Van Streep se eerste professionele werke in 1975 was by die Eugene O'Neill-teatersentrum se National Playwrights Conference, waar sy oor ses weke in vyf toneelstukke opgetree het. Sy het in 1975 na New York verhuis en is deur Joseph Papp gekies vir ’n produksie van Trelawny of the Wells in die Vivian Beaumont-teater saam met Mandy Patinkin en John Lithgow.[13] In haar eerste jaar in New York het sy nog vyf rolle vertolk, onder meer in Papp se New York Shakespeare Festival-produksies Hendrik V, Die Feeks Word Getem saam met Raul Julia, en Maat vir Maat saam met Sam Waterston en John Cazale.[14] Sy het in dié tyd ’n verhouding met Cazale aangeknoop en saam met hom gewoon tot met sy dood drie jaar later.[13] Sy het die hoofrol vertolk in die musiekblyspel Happy End op Broadway en ’n Obie gewen vir haar vertolking in die Off-Broadway-toneelstuk Alice at the Palace.[15]

Streep het haar loopbaan in verskeie produksies in The Public Theater begin.

Hoewel Streep nie daarna gestreef het om ’n rolprentaktrise te word nie, het Robert de Niro se vertolking in Taxi Driver (1976) ’n diep indruk op haar gemaak; sy het vir haarself gesê: “Dis die soort akteur wat ek wil wees wanneer ek groot is.”[13] Streep het begin oudisies doen vir rolprentrolle. Sy het voortgegaan om op Broadway te werk en het in 1976 verskyn in ’n dubbelprogram van Tennessee Williams se 27 Wagons Full of Cotton en Arthur Miller se A Memory of Two Mondays. Sy is benoem vir 'n Tony vir beste vroulike byspeler in ’n toneelstuk.[16] Streep se ander Broadway-rolle was onder meer in Anton Tsjechof se Die Kersieboord en die Bertolt Brecht-Kurt Weill-musiekblyspel Happy End, waarin sy oorspronklik Off-Broadway verskyn het. Sy is vir albei produksies vir 'n Drama Desk Award benoem.[17]

Streep se eerste rol in ’n rolprent was saam met Jane Fonda in die 1977-fliek Julia, waarin sy ’n klein rol in ’n terugflitstoneel gehad het. Die meeste van haar tonele is egter uitgesny, en die kort tyd op die skerm het die aktrise ontstel: “Ek het ’n slegte pruik gehad en hulle het die woorde uit die toneel wat ek saam met Jane geskiet het, geneem en dit in my mond geplaas in ’n ander toneel. Ek het gedink: Ek het ’n verskriklike fout gemaak – geen rolprente meer nie. Ek haat dié bedryf.”[13] In 2015 het Streep egter gesê Fonda het ’n blywende invloed op haar as aktrise gehad.[18]

Streep in 1978.

De Niro, wat Streep in haar verhoogproduksie van Die Kersieboord gesien het, het voorgestel sy vertolk die rol van sy vriendin in die oorlogsfilm The Deer Hunter (1978).[19] Cazale, by wie longkanker gediagnoseer is,[20] was ook in die prent, en Streep het die rol van ’n “vae, stereotiepe vriendin” aanvaar om gedurende die verfilming by hom te kan bly.[21][22][1] Die resensent Pauline Kael het gesê sy is ’n “ware skoonheid” wat baie varsheid na die prent bring met haar vertolking.[23] Die film se sukses het Streep aan ’n wyer gehoor bekend gestel en haar ’n benoeming vir die Oscar vir beste vroulike byspeler besorg.[24]

In die 1978-minireeks Holocaust het Streep die hoofrol gespeel van ’n Duitse vrou wat getroud is met ’n Joodse kunstenaar, vertolk deur James Woods, in die Duitsland van die Nazi-tydperk. Sy het na Duitsland en Oostenryk gereis vir die verfilming terwyl Cazale in New York gebly het. Met haar terugkeer het sy ontdek Cazale se siekte het vererger, en sy het hom verpleeg tot met sy dood op 12 Maart 1978.[25][1] Met ’n geraamde gehoor van 109 miljoen het Holocaust Streep aan ’n steeds groter publiek bekend gestel, en sy het haarself “op die rand van nasionale bekendheid” bevind. Sy het die Emmy vir beste aktrise in 'n minireeks of rolprent vir haar vertolking gewen.[26] Ten spyte van haar sukses was Streep nog nie geesdrifig oor haar rolprentloopbaan nie en het sy verhoogspel verkies.[27]

Sy het die byrol van Leilah vertolk in Wendy Wasserstein se Uncommon Women and Others in ’n televisieprent van Mei 1978 vir PBS se Great Performances.[28] Sy het Glenn Close vervang, wat die rol in die Off-Broadway-produksie vertolk het.[29] In 'n poging om haar aandag van Cazale se dood af te lei, het Streep ’n rol aanvaar in The Seduction of Joe Tynan (1979) as die opgewekte liefdesbelangstelling van Alan Alda.

Sy het ook die rol van Katherine in Die Feeks Word Getem vir Shakespeare in the Park vertolk.

Streep in 1977.

In dieselfde jaar het sy die byrol vertolk van ’n voormalige vriendin wat ’n lesbiese karakter word in Manhattan (1979) vir Woody Allen. Streep het later gesê dat Allen nie vir haar ’n volledige draaiboek gegee het nie, maar net die ses bladsye van haar eie tonele,[30] en dat hy haar nie toegelaat het om ’n woord van haar dialoog te improviseer nie.[1] Vincent Canby van The New York Times het haar vertolking as “pragtig gespeel” beskryf.[31]

In die drama Kramer vs. Kramer saam met Dustin Hoffman is Streep 'n ongelukkig getroude vrou wat haar man en kind verlaat. Streep het gevoel die draaiboek beeld die vroulike karakter as “te boos” uit en het daarop aangedring dat dit nie verteenwoordigend is van werklike vroue wat 'n huweliksbreuk en toesigstryd oor kinders ervaar nie. Die vervaardigers het met haar saamgestem en die draaiboek is hersien.[32] Ter voorbereiding vir die rol het Streep met haar eie ma oor haar lewe as werkende vrou en eggenote gepraat[1] en tyd deurgebring in die Upper East Side, waar die film afspeel en waar sy die interaksies tussen ouers en kinders dopgehou het.[32] Die regisseur Robert Benton het Streep toegelaat om haar eie dialoog in twee belangrike tonele te skryf, ondanks besware van Hoffman, wat haar aanvanklik “gehaat” het.[1]

Die prent was omstrede onder feministe, maar die resensent Stephen Farber het geglo die rol toon Streep se “eie emosionele intensiteit”. Hy het geskryf sy is een van die “skaars vertolkers wat selfs die mees alledaagse oomblikke met ’n sweem van misterie kan vul”.[33] Vir die prent het Streep beide die Golden Globe en Oscar vir beste vroulike byspeler gewen.[34][35] Sy het ook verskeie ander pryse gewen.[36][37][38] Beide The Deer Hunter en Kramer vs. Kramer was groot kommersiële suksesse en opeenvolgende wenners van die Oscar vir beste rolprent.[39][40]

1980's: Opkoms en roem

[wysig | wysig bron]

In 1979 het Streep begin om Alice in Concert, ’n musikale weergawe van Alice se avonture in Wonderland, saam met die skrywer en komponis Elizabeth Swados en regisseur Joseph Papp te ontwikkel; die vertoning is van Desember 1980 af in New York se Public Theater aangebied. Frank Rich van The New York Times het na Streep verwys as die produksie se “een wonder”.[27] Teen 1980 het Streep tot hoofrolle in rolprente gevorder. Sy het op die voorblad van die tydskrif Newsweek verskyn met die opskrif “A Star for the 80s”; Jack Kroll het opgemerk: “Daar is ’n gevoel van misterie in haar spel; sy boots nie eenvoudig na nie (hoewel sy in privaatheid ’n uitstekende nabootser is). Sy dra ’n gevoel van gevaar oor, ’n primitiewe onrus wat net onder die oppervlak van normale gedrag lê.”[41]

Streep het haar vurige mediablootstelling destyds as 'n “oormatige ophef” veroordeel.[41] Die drama van 'n verhaal binne ’n verhaal The French Lieutenant's Woman (1981) was haar eerste hoofrol. Sy en Jeremy Irons was daarin hedendaagse akteurs wat hulle moderne verhaal vertel sowel as die drama uit die Victoriaanse tydperk wat hulle opvoer.[42] In ’n artikel in die tydskrif New York is opgemerk Streep is ’n "verkleurmannetjie" wat bereid is om enige soort rol te vertolk, anders as ander aktrises wat vir hulleself een identiteit skep.[43] Streep het ’n Bafta vir beste aktrise vir haar rol ontvang.[44]

Die volgende jaar het sy weer saam met Robert Benton gewerk aan die sielkundige rillerStill of the Night (1982), waarin sy saam met Roy Scheider en Jessica Tandy verskyn. Vincent Canby van The New York Times het geskryf die rolprent is ’n huldeblyk aan die werke van Alfred Hitchcock, maar dat een van sy grootste swakhede ’n gebrek aan chemie tussen Streep en Scheider is; hy het afgesluit dat Streep “verbluffend is, maar dat sy nie naastenby lank genoeg op die skerm verskyn nie”.[45]

Groter sukses het later daardie jaar gekom toe Streep die hoofrol vertolk in die drama Sophie's Choice (ook 1982), waarin sy ’n Poolse oorlewende van Auschwitz speel wat vasgevang is in ’n liefdesdriehoek tussen ’n jong naïewe skrywer (Peter MacNicol) en ’n Joodse intellektueel (Kevin Kline). Streep se emosionele dramatiese vertolking en haar oënskynlike bemeestering van ’n Poolse aksent het lof ontvang.[46]

Streep en Kurt Russell in 1989 op die Oscar-toekenningsaand.

Streep het die Oscar en verskeie ander pryse vir haar rol gewen,[47] en haar karakterisering is deur die tydskrif Premiere gekies as die derde beste rolprentvertoning van alle tye.[48] Roger Ebert het van haar vertolking gesê: “Streep speel die Brooklyn-tonele met ’n betowerende Pools-Amerikaanse aksent, en sy speel die terugflitse in Duits en Pools met onderskrifte. Daar is skaars ’n emosie wat Streep nie in hierdie rolprent aanraak nie, en tog lyk dit nooit asof sy haarself ooreis nie.”[49]

In 1983 het Streep haar eerste niefiktiewe karakter vertolk, die fluitjieblaser en vakbondaktivis Karen Silkwood, wat in ’n verdagte motorongeluk gesterf het terwyl sy beweerde wanpraktyke by 'n aanleg ondersoek het. Dit was in Mike Nichols se biografiese rolprent Silkwood. Streep het ’n persoonlike band met Silkwood gevoel,[50] en ter voorbereiding het sy mense ontmoet wat naby aan die vrou was, en sodoende besef dat elke persoon ’n ander aspek van haar persoonlikheid gesien het.[51] Sy het gesê: “Ek het elke stukkie inligting oor haar bymekaargemaak wat ek kon vind ... Wat ek uiteindelik gedoen het, was om na die gebeure in haar lewe te kyk en haar van binne af te probeer verstaan.”[51]

Streep het daarna saam met Robert de Niro gespeel in die romantiese prent Falling in Love (1984), wat swak ontvang is. Sy het ’n vegter vir die Franse teenstand gedurende die Tweede wêreldoorlog vertolk in die Britse drama Plenty (1985).[52] In haar volgende rolprent, Out of Africa (1985), het Streep die rol van die Deense skrywer Karen Blixen vertolk, teenoor Robert Redford as Denys Finch Hatton. Die regisseur, Sydney Pollack, was aanvanklik skepties oor Streep in die rol, aangesien hy gedink het sy is nie sexy genoeg nie en omdat hy Jane Seymour vir die rol oorweeg het. Pollack onthou Streep het hom op ’n ander manier beïndruk: “Sy was so direk, so eerlik, so sonder nonsens. Daar was geen skild tussen my en haar nie.”[53] Streep en Pollack het dikwels tydens die 101 dae lange verfilming in Kenia gebots, veral oor Blixen se stem. Streep het baie tyd spandeer om na opnames van Blixen te luister en begin praat op ’n outydse en aristokratiese manier, wat Pollack oordrewe gevind het.[54] Die rolprent was ’n groot kommersiële sukses en het ’n Golden Globe vir beste rolprent gewen.[55] Dit het Streep ook nog ’n benoeming vir die Oscar vir beste aktrise besorg, en die rolprent het uiteindelik die Oscar vir beste rolprent gewen.

Streep se volgende rolprente het nie ’n wye gehoor gelok nie; sy het saam met Jack Nicholson gespeel in die dramas Heartburn (1986) en Ironweed (1987). In Evil Angels (ook bekend as A Cry in the Dark, 1988) het sy die rol vertolk van Lindy Chamberlain, ’n Australiese vrou wat skuldig bevind is aan die moord op haar babadogter ondanks haar bewering dat die baba deur ’n dingo weggedra is. Die rolprent is in Australië verfilm, en Streep het die Australiese Rolprentinstituut se prys vir beste aktrise gewen,[56][57] asook die prys vir beste aktrise op die Cannes-rolprentfees en die New York Film Critics Circle Award.[58]

Teen die einde van die dekade het Streep aktief begin soek na ’n komedierol. Sy het dit gevind in She-Devil (1989), ’n satire wat die samelewing se obsessie met skoonheid en kosmetiese chirurgie parodieer; sy vertolk die rol van ’n glansryke skrywer.[59] Hoewel die rolprent nie 'n sukses was nie, het Richard Corliss van die tydskrif Time geskryf Streep is die “een rede” om dit te sien.[60]

1990's: Kommersiële skommelings

[wysig | wysig bron]

Die biograaf Karen Hollinger het die vroeë 1990’s beskryf as ’n afname in die gewildheid van Streep se rolprente, en dit deels toegeskryf aan ’n kritiese persepsie dat haar komedies ’n poging was om ’n ligter beeld oor te dra ná verskeie ernstige, maar kommersieel onsuksesvolle dramas en, nog belangriker, aan die gebrek aan opsies wat vir ’n aktrise in haar 40's beskikbaar was.[1] Streep het gesê haar opsies word beperk omdat sy in Los Angeles, naby haar gesin, wil werk.[1] Op die Screen Actors Guild se nasionale vrouekonferensie in 1990 het Streep die hooftoespraak by die eerste nasionale byeenkoms gelewer, en die afname in werkgeleenthede vir vroue, gelyke betaling en rolmodelle binne die rolprentbedryf beklemtoon.[61] Sy het die rolprentbedryf gekritiseer omdat dit die belangrikheid van vroue sowel op die skerm as daarbuite verklein.[58]

Streep op die Grammy-toekenningsaand van 1990.

Ná rolle in die komediedrama Postcards from the Edge (1990) en die komediefantasie Defending Your Life (1991) het Streep saam met Goldie Hawn gespeel in die klugagtige swartkomedie Death Becomes Her (1992), met Bruce Willis as hulle medespeler. Streep het die skrywer, David Koepp, oorreed om verskeie tonele te herskryf, veral die een waarin haar karakter ’n verhouding met ’n jonger man het; sy het dit as “onrealisties manlik” in sy opvatting beskou.

Die prent was ’n kommersiële sukses en het binne net vyf dae $15,1 miljoen verdien, maar Streep se bydrae tot komedie oor die algemeen is nie goed deur resensente ontvang nie.[62] Time se Richard Corliss het Streep se “boosaardige heksroetine” goedgekeur, maar die rolprent afgemaak as “She-Devil met ’n nuwe voorkoms” en een wat “vroue haat”.[63][62]

In 1993 het Streep saam met Jeremy Irons, Glenn Close en Winona Ryder verskyn in The House of the Spirits, wat in Chili tydens die diktatuur van Augusto Pinochet afspeel. Die rolprent het nie goeie resensies gekry nie.[64] Anthony Lane van The New Yorker het geskryf: “Dit is werklik ’n merkwaardige prestasie. Dit bring Jeremy Irons, Meryl Streep, Winona Ryder, Antonio Banderas en Vanessa Redgrave bymekaar en sorg dat hulle almal, sonder uitsondering, hulle swakste vertolkings nog lewer.”[64]

Die volgende jaar het Streep die hoofrol gespeel in The River Wild, as die ma van kinders op ’n witwatervlotvaart wat twee gewelddadige misdadigers (Kevin Bacon en John C. Reilly) in die wildernis teëkom. Hoewel die kritiese reaksie oor die algemeen gemeng was, het Peter Travers van Rolling Stone haar beskryf as “sterk, skerpsinnig en losser as wat sy nog op die skerm was”.[65]

Streep in 1999.

Streep se suksesvolste rolprent van die dekade was die romantiese drama The Bridges of Madison County (1995), geregisseer deur Clint Eastwood, wat 'n verwerking was van Robert James Waller se roman met dieselfde naam.[66] Dit vertel die verhaal van Robert Kincaid (Eastwood), ’n fotograaf wat vir die tydskrif National Geographic werk en ’n liefdesverhouding met ’n middeljarige Italiaanse boervrou, Francesca (Streep), het. Hoewel Streep nie van die roman waarop dit gebaseer was gehou het nie, het sy die draaiboek as ’n besondere geleentheid vir ’n aktrise van haar ouderdom beskou.[67]

Sy het gewig aangesit vir die rol en anders as die karakter in die boek, aangetrek om Italiaanse filmsterre soos Sophia Loren na te boots. Beide Loren en Anna Magnani het haar vertolking beïnvloed, en Streep het Pier Paolo Pasolini se fliek Mamma Roma (1962) voor die verfilming gekyk.[68] Die rolprent was ’n lokettreffer en het meer as $70 miljoen in die VSA verdien.[69] Anders as die roman, is die rolprent hartlik deur resensente ontvang. Die resensent Karina Longworth het beweer: Streep “is waarskynlik die eerste middeljarige aktrise wat ernstig deur Hollywood opgeneem word as ’n romantiese heldin”.[70]

Streep het die vervreemde suster van Bessie (Diane Keaton), ’n vrou wat teen leukemie veg, gespeel in Marvin's Room (1996), ’n verwerking van die toneelstuk deur Scott McPherson. Streep het Keaton vir die rol aanbeveel.[71] Roger Ebert het gesê: “Streep en Keaton, in hulle verskillende style, vind maniere om Lee en Bessie tot veel meer te maak as net die uitdrukking van hulle probleme.”[72] Die rolprent is goed ontvang, en Streep is vir nog ’n Golden Globe benoem vir haar rol.[35]

Vir Streep se rol in ...First Do No Harm (1997) is sy vir 'n tweede Emmy benoem. In 1998 het sy vir die eerste keer saam met Michael Gambon en Catherine McCormack gespeel in Pat O'Connor se Dancing at Lughnasa, nog ’n Broadway-verwerking.[73] Janet Maslin van The New York Times het geskryf die manier warop Streep bloot by ’n venster uitkyk in Dancing at Lughnasa, "tel onder haar beste oomblikke op film. Alles wat die kyker oor Kate Mundy, die vrou wat sy hier vertolk, moet weet, staan geskryf op daardie preutse, eensame gesig en sy verstomde blik.”[74] Later daardie jaar het sy ’n huisvrou wat aan kanker sterf, vertolk in One True Thing. Dit het positiewe resensies gekry.

In 1999 het Streep die rol van Roberta Guaspari vertolk in die musiekdrama Music of the Heart (1999). Sy is vir haar spel benoem vir 'n Oscar, ’n Golden Globe en ’n Screen Actors Guild Award. Roger Ebert het geskryf:

Meryl Streep is bekend vir haar meesterskap van aksente; sy is moontlik die veelsydigste spreker in rolprente. Hier sou jy kon dink sy het geen aksent nie, tensy jy haar werklike spreekstem gehoor het; dan besef jy Guaspari se spreekstyl is nie ’n minder besondere prestasie as Streep se ander aksente nie. Dit is nie Streep se stem nie, maar iemand anders s’n – met ’n sekere plat gehalte, asof latere opvoeding en verfyning ná effens ongesofistikeerde kinderjare gekom het.[75]

2000's: Terug op die pad na roem

[wysig | wysig bron]
Streep in 2004 in Sint Petersburg, Rusland.

Streep het die 2000’s betree met ’n stemkamee in Steven Spielberg se A.I. Artificial Intelligence (2001), ’n wetenskapsfiksieprent oor ’n kinderagtige androïed, vertolk deur Haley Joel Osment.[76] In dieselfde jaar was Streep saam met Liam Neeson die aanbieder van die jaarlikse Nobelvredespryskonsert wat op 11 Desember 2001 in Oslo, Noorweë gehou is ter ere van die vredespryswenners, die Verenigde Nasies en Kofi Annan.[77][78]

In 2001 het Streep vir die eerste keer in meer as 20 jaar na die verhoog teruggekeer en Arkadina gespeel in The Public Theater se heropvoering van Tsjechof se Die Seemeeu, met medeakteurs Kevin Kline, Natalie Portman, John Goodman, Marcia Gay Harden, Stephen Spinella, Debra Monk, Larry Pine en Philip Seymour Hoffman.[79]

In dieselfde jaar het Streep begin werk aan Spike Jonze se komediedrama Adaptation (2002), waarin sy die rol van die werklike joernalis Susan Orlean vertolk. Die rolprent is ewe veel deur resensente en kykers geloof,[80] en het aan Streep haar vierde Golden Globe as beste vroulike byspeler besorg.[35] A.O. Scott van The New York Times het Streep se uitbeelding van Orlean beskou as “gespeel met ondeunde selfbeheersing".[81] Streep het saam met Nicole Kidman en Julianne Moore verskyn in Stephen Daldry se The Hours (2002), gebaseer op die 1999-roman deur Michael Cunningham. Die rolprent fokus op drie vroue van verskillende geslagte wie se lewens verbind word deur die roman Mrs. Dalloway deur Virginia Woolf. Die rolprent is oor die algemeen goed ontvang en het al drie hoofaktrises ’n Silwer Beer vir beste aktrise op die Berlinale besorg.[82]

In 2003 het Streep weer saam met Mike Nichols gewerk en saam met Al Pacino en Emma Thompson gespeel in HBO se verwerking van Tony Kushner se ses uur lange toneelstuk Angels in America. Dit gaan oor twee paartjies wie se verhoudings verbrokkel teen die agtergrond van die politiek van die Reagan-tydperk. Streep, wat vier rolle in die minireeks vertolk het, het haar tweede Emmy en vyfde Golden Globe vir haar vertolking ontvang.[35][83]

Sy het in 2004 verskyn in Jonathan Demme se matig suksesvolle The Manchurian Candidate (2004),[84] teenoor Denzel Washington.[85] In dieselfde jaar het sy die ondersteunende rol van tant Josephine vertolk in Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events saam met Jim Carrey, gebaseer op die eerste drie romans in Snicket se boekreeks. Die swartkomedie het oor die algemeen gunstige resensies ontvang,[86] en het die Oscar vir beste grimering gewen.[87]

Streep het daarna verskyn in die komedie Prime (2005), geregisseer deur Ben Younger. In die rolprent speel sy Lisa Metzger, die Joodse psigoanalis van ’n geskeide en eensame sakevrou, vertolk deur Uma Thurman, wat ’n verhouding begin met Metzger se 23-jarige seun (Bryan Greenberg). Dit was ’n beskeie hoofstroomsukses.[88]

In Augustus en September 2006 het Streep by die Delacorte-teater in Central Park op die verhoog gespeel in The Public Theater se produksie van Mother Courage and Her Children.[89] Omtrent dieselfde tyd het sy en Lily Tomlin die laaste twee lede uitgebeeld van wat eens ’n gewilde familieboeremusiekgroep was in Robert Altman se laaste rolprent, A Prairie Home Companion (2006). Die prent is ’n komiese ensemble-stuk met ook Lindsay Lohan, Tommy Lee Jones, Kevin Kline en Woody Harrelson, en gaan oor die agter-die-skerms-bedrywighede by die openbare radioprogram met dieselfde naam. Die rolprent het meer as $26 miljoen verdien.[90]

Streep (regs) in 2006 by die Venesiese première van The Devil Wears Prada.

Kommersieel het Streep beter gevaar met ’n rol in The Devil Wears Prada (ook 2006), ’n los rolprentverwerking van Lauren Weisberger se roman van 2003 met dieselfde naam. Streep vertolk die rol van die magtige en veeleisende Miranda Priestly, die redakteur van 'n modetydskrif (en die baas van Anne Hathaway). Hoewel die rolprent as geheel gemengde resensies ontvang het, het haar uitbeelding, van wat Ebert die “waardige en gebiedende Miranda” noem,[91] groot lof van resensente ontlok en vir haar baie prysbenoemings besorg, insluitende haar 14de Oscar-benoeming, asook nog ’n Golden Globe.[92][93] Met sy kommersiële uitreiking was die rolprent Streep se grootste kommersiële sukses tot in daardie stadium; dit het wêreldwyd meer as $326,5 miljoen verdien.[94]

Sy het ’n welgestelde universiteitsbeskermpersoon uitgebeeld in Chen Shi-zheng se drama Dark Matter, oor ’n Chinese nagraadse wetenskapstudent wat gewelddadig raak nadat hy met akademiese politiek aan ’n Amerikaanse universiteit te doen gekry het. Dit is geïnspireer deur die gebeure van die skietvoorval van 1991 aan die Universiteit van Iowa,[95] en sou aanvanklik in 2007 uitgereik word, maar die vervaardigers en beleggers het besluit om Dark Matter se uitreiking uit te stel uit respek vir die slagoffers van die Virginia Tech-skietvoorval in April 2007.[96] Die drama het negatiewe tot gemengde resensies gekry met sy beperkte uitreiking in 2008.[97] Streep was ’n Amerikaanse regeringsamptenaar wat ’n Egiptiese buitelandse burger, wat van terrorisme verdink word, ondersoek in die politieke riller Rendition (2007), geregisseer deur Gavin Hood.[98] Gretig om by ’n riller betrokke te raak, het Streep die geleentheid verwelkom om in ’n rolprentgenre te speel waarvoor sy gewoonlik nie draaiboeke ontvang het nie.[99] Met sy uitreiking was Rendition kommersieel minder suksesvol[100] en het dit gemengde resensies ontvang.[101]

Streep met die San Sebastián- Internasionale Rolprentfees van 2008.

In dié tyd het Streep ’n kort rol gehad saam met Vanessa Redgrave, Glenn Close en haar oudste dogter, Mamie Gummer, in Lajos Koltai se drama Evening (2007), gebaseer op die 1998-roman met dieselfde naam deur Susan Minot. Die verhaal wissel tussen die hede en die verlede en vertel die storie van ’n bedlêende vrou wat haar stormagtige lewe in die middel 1950’s onthou.[102] Die rolprent het 'n lou ontvangs gehad; resensente het dit genoem “pragtig verfilm, maar beslis dof [en] ’n enorme vermorsing van talentvolle akteurs”.[103]

Sy het ook ’n rol gehad in Robert Redford se Lions for Lambs (ook 2007), ’n rolprent oor die verband tussen ’n peloton Amerikaanse soldate in Afganistan, ’n VSA-senator, ’n verslaggewer en ’n universiteitsprofessor in Kalifornië. Weer het resensente gevoel die akteurs se talent is vermors en dat die rolprent se tempo stadig was, hoewel een resensent verklaar het dat Streep positief uitgestaan het en “natuurlik, ongeforseerd en stilweg kragtig” was in vergelyking met Redford se geforseerde vertolking.[104]

Streep het groot kommersiële sukses behaal toe sy in Phyllida Lloyd se Mamma Mia! (2008) gespeel het, saam met Amanda Seyfried, Pierce Brosnan, Stellan Skarsgård, Colin Firth, Julie Walters en Christine Baranski. Dit was ’n rolprentverwerking van die musiekblyspel met dieselfde naam, wat geskoei is op die liedjies van die Sweedse popgroep ABBA.[105] Mamma Mia! was onmiddellik 'n lokettreffer en het Streep se fliek met die grootste inkomste tot in daardie stadium geword.[106] Haar vertolking, wat vir nog ’n Golden Globe benoem is, is oor die algemeen goed deur kritici ontvang, met Wesley Morris van The Boston Globe wat geskryf het: “Die grootste akteur in Amerikaanse rolprente het uiteindelik ’n rolprentster geword.”[107]

In Doubt (ook 2008) het Streep teenoor Philip Seymour Hoffman, Amy Adams en Viola Davis gespeel. Dit gaan oor 'n streng non (Streep), die hoof van 'n Katolieke skool in 1964 wat beskuldigings van pedofilie teen ’n gewilde priester (Hoffman) opper. Dt het ’n matige loketsukses geword,[108] en is deur baie kritici as een van die beste rolprente van 2008 beskou. Die prent het vyf benoemings vir 'n Oscar ontvang: vir sy vier hoofakteurs en vir John Patrick Shanley se draaiboek.[109] Ebert, wat aan die rolprent sy volle vier sterre toegeken het, het Streep se karikatuur van ’n non uitgelig, wat “alle indringings van die moderne wêreld haat”,[110] terwyl Kelly Vance van The East Bay Express gesê het: “Somber, rooioog en doodsbleek – suster Aloysius is dalk die vreesaanjaendste non van alle tye.”[111]

Streep saam met Alec Baldwin en Josh Wood by die Screen Actors Guild-toekennings van 2009.

In 2009 het Streep die rol van die sjef Julia Child vertolk in Nora Ephron se Julie & Julia, saam met Stanley Tucci en weer saam met Amy Adams. (Tucci en Streep het vroeër saamgewerk in The Devil Wears Prada.) Julie and Julia is die eerste groot rolprent wat op ’n blog geskoei is. Dit stel 'n kontras tussen die lewe van Child in die vroeë jare van haar kosloopbaan en dié van die jong New Yorker Julie Powell (Adams), wat daarna streef om al 524 resepte in Child se kookboek Mastering the Art of French Cooking binne 'n jaar te kook.[112]

In Nancy Meyers se romantiese komedie It's Complicated (ook 2009) het Streep saam met Alec Baldwin en Steve Martin gespeel. Sy het benoemings vir die Golden Globe vir beste aktrise in 'n blyspel of komedie vir beide Julie & Julia en It's Complicated ontvang; sy het die prys vir Julie & Julia gewen en later haar 16de Oscar-benoeming daarvoor ontvang.[113]

2010's: Verdere sukses

[wysig | wysig bron]

Streep het weer met die regisseur van Mamma Mia, Phyllida Lloyd, saamgspan vir The Iron Lady (2011), 'n Britse biografiese rolprent oor Margaret Thatcher, wat gaan oor die premier gedurende die Falklandoorlog en haar jare van aftrede.[114] Streep, wat 'n sitting van die Britse parlement bygewoon het terwyl sy vir die prent voorberei het,[115] het haar rol as 'n "gedugte en opwindende uitdaging" beskryf.[116] Hoewel die rolprent 'n gemengde ontvangs gekry het, het Streep se vertolking groot lof ontvang en het sy 'n Golden Globe, 'n Bafta en haar derde Oscar as beste aktrise gewen.[117]

Streep in 2016 by die Amerikaanse ambassade in Berlyn.

Ná haar pligte as voorsitter van die Berlinale van 2016[118] het Streep gespeel in die komedie Florence Foster Jenkins (2016), wat deur Stephen Frears geregisseer is. Dit is ’n biografiese rolprent oor ’n sorgeloos onbewuste toondoof operasangeres wat daarop aandring om in die openbaar op te tree.[119] Ander akteurs is Hugh Grant en Simon Helberg.[120] Streep het vir haar spel die Critics' Choice Movie Award vir beste aktrise in 'n komedie gewen[121] en is vir die Oscar, Golden Globe, SAG en Bafta benoem.[122]

Sy het daarna die rol vertolk van die eerste Amerikaanse vroulike koerantuitgewer, Katharine Graham, teenoor Tom Hanks se Ben Bradlee in Steven Spielberg se politieke drama The Post (2017), wat fokus op The Washington Post se publisering van die Pentagon-dokumente in 1971.[123] Die rolprent het positiewe resensies ontvang, veral vir die spel van die twee hoofakteurs.[124] Dit het ’n begroting van $50 miljoen gehad en meer as $177 miljoen verdien.[125] Streep het haar 31ste Golden Globe-benoeming en 21ste Oscar-benoeming vir beste aktrise ontvang.[126][127]

In 2018 het Streep kortliks haar rol vervat in die musikale vervolgrolprent Mamma Mia! Here We Go Again.[128] Sy het ook ’n byrol gespeel in Rob Marshall se Mary Poppins Returns, ’n musikale vervolg op die 1964-rolprent Mary Poppins, met Emily Blunt in die titelrol.[129]

Streep het daarna in haar eerste hoofrol in ’n televisiereeks verskyn deur in 2019 in die tweede seisoen van die HBO-dramareeks Big Little Lies te speel. Sy het die rol vertolk van Mary Louise Wright, die skoonma van Nicole Kidman se karakter.[130] Liane Moriarty, die skrywer van die roman met dieselfde naam waarop die eerste seisoen geskoei is, het ’n novelle van 200 bladsye geskryf wat as basis vir die tweede seisoen gedien het. Moriarty het besluit om die nuwe karakter Mary Louise te noem, na Streep se wettige naam. Streep het daarna tot die rol ingestem, vir die eerste keer in haar loopbaan sonder om ’n draaiboek te lees.[131] In ’n resensie vir die BBC het Caryn James haar vertolking “heerlik en slinks” genoem en gesê sy is die “vergestalting van ’n passief-aggressiewe ouma”.[132] Sy het ’n benoeming vir ’n Emmy vir die reeks ontvang.

In dieselfde jaar het Streep die hoofrol vertolk in die biografiese komedie The Laundromat oor die Panama-dokumente wat deur Steven Soderbergh geregisseer is. Sy het teenoor Gary Oldman en Antonio Banderas gespeel. Dit was die eerste Streep-rolprent wat deur Netflix versprei is.[133] Sy het ook die rol van tant March vertolk in Greta Gerwig se Little Women, saam met Saoirse Ronan, Emma Watson, Florence Pugh, Timothée Chalamet en Laura Dern.[134] David Rooney van The Hollywood Reporter het haar vertolking geprys en geskryf: “Streep geniet dit duidelik om die heerssugtige snob te speel wat met misnoeë snork … [en] sy doen haar bes om haar geneentheid vir haar niggies te verberg agter haar vernoude blik en alledaagse minagting.”[135] Die rolprent het groot lof ontvang en meer as $218 miljoen verdien, teenoor sy begroting van $40 miljoen.[136]

2020's: Stroming en teaterprojekte

[wysig | wysig bron]

In 2020 het Streep ’n stemrol vertolk in Apple TV+ se geanimeerde kortprent Here We Are: Notes for Living on Planet Earth.[137] Sy het hoofrolle in twee rolprente gehad, wat albei deur stroomdienste uitgereik is. Sy het vir Netflix weer saam met Nicole Kidman gewerk in Ryan Murphy se The Prom (2020), ’n rolprentverwerking van die Broadwayblyspel met dieselfde naam.[138] In dieselfde jaar het sy weer saam met die regisseur Steven Soderbergh gewerk vir sy HBO Max-komedierolprent Let Them All Talk (2020).[139] Streep het saam met Dianne Wiest, Candice Bergen, Lucas Hedges en Gemma Chan gespeel.

Daarna was sy saam met Leonardo DiCaprio en Jennifer Lawrence in Don't Look Up (2021), geregisseer deur Adam McKay vir Netflix.[140] Streep het ’n komiese rol vertolk as die fiktiewe president van die VSA wat die vrese oor klimaatsverandering afmaak. In sy gemengde resensie het Peter DeBruge van Variety geskryf sy het “duidelik meer pret as ons”.[141]

Streep het as uitvoerende vervaardiger opgetree vir Sell/Buy/Date (2022), geregisseer deur Sarah Jones.[142] Sy het ook gespeel in die bloemlesingsreeks Extrapolations (2023) van Apple TV+.[143] Later daardie jaar het sy begin om Loretta Durkin, ’n sukkelende aktrise, te vertolk vanaf die derde seisoen van die Hulu-komediereeks Only Murders in the Building. Sy speel saam met Steve Martin, Martin Short en Selena Gomez.[144][145] Sy het benoemings ontvang vir ’n Golden Globe vir beste vroulike byspeler en ’n Emmy vir uitmuntende aktrise, en 'n Critics' Choice Television Award vir beste vroulike byspeler gewen.[146][147]

In 2025 het Streep die Saturday Night Live 50th Anniversary Special bygewoon, waarin sy in ’n skets gespeel het as die ma van Kate McKinnon se karakter.[148] Streep het daarna Queen Butterfly se stem verskaf in die rolprent Hoppers van Pixar Animation Studios wat op 6 Maart 2026 uitgereik is.[149][150]

Komende werk

[wysig | wysig bron]

Streep gaan weer die rol van Miranda Priestly vertolk in The Devil Wears Prada 2, wat geskeduleer is vir uitreiking op 1 Mei 2026.[151] Op 18 Augustus 2025 is aangekondig dat ’n biografiese prent oor die lewe en loopbaan van die musikant Joni Mitchell in ontwikkeling is, met Cameron Crowe wat die rolprent sal regisseer. Streep het onderteken om Mitchell in haar latere lewe te vertolk, terwyl Anya Taylor-Joy Mitchell in die 1960’s en 1970’s sal speel.[152]

Ander projekte

[wysig | wysig bron]

Op die 35ste People's Choice Awards het haar weergawe van "Mamma Mia" 'n prys gewen vir gunstelinglied uit 'n rolprent.[153] In 2008 is sy benoem vir 'n Grammy (haar vyfde benoeming) vir haar werk aan die musiek van Mamma Mia!.[154]

Streep het verskeie oudioboeke voorgelees, onder meer drie deur die kinderboekskrywer William Steig: Brae Irene, Spinky Sulks en The One and Only Shrek![155]

Streep is die woordvoerder van die Nasionale Vrouegeskiedenismuseum, waaraan sy al verskeie bedrae geskenk het.[156] Sy ondersteun ook Gucci se "Chime for Change"-veldtog wat probeer om vrouebemagtiging te versprei.[157]

In 2014 het Streep twee studiebeurse aan die Universiteit van Massachusetts Lowell gevestig, vir studente met onderskeidelik Engels en wiskunde as hoofvak.[158]

In 2015 het Streep 'n ope brief van One Campaign onderteken; dit was aan Angela Merkel en Nkosazana Dlamini-Zuma gerig en het 'n beroep op hulle gedoen om op vroue te fokus terwyl hulle as hoof van onderskeidelik die G7 in Duitsland en die AU in Suid-Afrika dien.[159]

Toe sy in 2015 in 'n onderhoud met Time Out gevra is of sy 'n feminis is, het sy geantwoord: "Ek is 'n humanis; ek is vir goeie, maklike balans."[160] In Maart 2016 het Streep en ander 'n brief onderteken vir gendergelykheid oor die wêreld heen in die lig van Internasionale Vrouedag; dit is ook deur One Campaign gereël.[161]

Ontvangs en nalatenskap

[wysig | wysig bron]
Streep ontvang in 2010 'n eregraad van de Harvard-universiteit.

In 2004 is Streep deur die Amerikaanse Rolprentinstituut vereer met 'n prys vir haar lewenslange bydrae tot die rolprentbederyf.[162] Sy het in 2011 ’n Kennedysentrum-eerbewys ontvang, met toesprake deur Tracey Ullman, Robert De Niro en Mike Nichols. Onder dié wat Streep ook gehuldig het, was Kevin Kline, Emily Blunt, Stanley Tucci en Anne Hathaway. Die huldeblyk het geëindig met 'n hele groep akteurs wat "She's My Pal" gesing het, ’n woordspeling op "He's My Pal" uit die prent Ironweed.[163]

In November 2014 het president Barack Obama aan Streep die Presidensiële Vryheidsmedalje toegeken; dit is die land se hoogste burgerlike eerbewys.[164] Die tydskrif Vanity Fair het geskryf "dit is moeilik om jou voor te stel daar was ’n tyd voordat Meryl Streep die grootste lewende aktrise was".[18] Emma Brockes van The Guardian het gesê ondanks Streep se status as "een van die bekendste aktrises in die wêreld" is dit "moeilik om ’n beeld aan Streep te heg", in ’n loopbaan waarin sy "hard gewerk het om haarself te vestig as ’n aktrise wie se wortels in die alledaagse lewe lê".[165]

Ten spyte van haar sukses was Streep nog altyd beskeie oor haar eie prestasies in die rolprentbedryf. Sy het gesê sy het geen spesifieke metode nie en dat sy uit haar vroeë studies geleer het. Sy het in 1987 gesê: "Ek het ’n mengelmoes van dinge wat ek by verskillende onderwysers geleer het, maar niks wat ek in ’n tas kan pak en oopmaak en sê: ‘Nou, watter een wil jy hê?’ nie. Niks waarop ek kan staatmaak nie, en dit maak dit gevaarliker. Maar dan maak die gevaar dit opwindender." Sy het gesê haar ideale regisseur is een wat haar volle artistieke beheer gee, sodat sy ’n mate van improvisasie kan hê en uit haar foute kan leer.[166]

Streep se ster op die Hollywood Walk of Fame.

Mike Nichols, die regisseur van Silkwood, Heartburn, Postcards from the Edge en Angels in America, het Streep se vermoë geprys om haarself in haar karakters te transformeer en opgemerk: "In elke rol word sy ’n heel nuwe mens. Namate sy die persoon word wat sy vertolk, begin die ander akteurs op haar reageer asof sy daardie persoon is."[167] Hy het gesê om haar te regisseer "is soos om verlief te raak, met die eienskappe van ’n tyd wat jy as magies onthou, maar wat in misterie gehul is".[168] Hy het ook gesê Streep se toneelspelvermoë het ’n diepgaande invloed op haar medespelers, en dat "jy met 1 000% kan verbeter deur bloot na haar te kyk".[167] Streep het soms ’n feministiese perspektief in haar karakteruitbeeldings ingebring;[169] Die resensent Molly Haskell het gesê: "Geen van haar heldinne is streng gesproke feministies nie. Tog beliggaam hulle op merkwaardige wyse verskeie kruisstrominge van ervaring in die afgelope 20 jaar, soos vroue hulleself herdefinieer het teen die agtergrond van die vrouebeweging".[170]

Streep is goed bekend vir haar vermoë om ’n wye verskeidenheid aksente na te boots[171] – van Deens in Out of Africa (1985) tot Italiaans in The Bridges of Madison County (1995); ’n Suidelike Amerikaanse aksent in The Seduction of Joe Tynan (1979); en ’n sterk Bronx-aksent in Doubt (2008). Volgens Streep het sy as kind baie na kunstenaars Barbra Streisand, die Beatles en Bob Dylan geluister, en sy het geleer hoe om haar stem, haar "instrument", te gebruik deur na Streisand se albums te luister.[172]

Vir haar rol in die rolprent Sophie's Choice (1982) het Streep sowel Engels as Duits met ’n Poolse aksent gepraat, asook Pools self.[173] Streep het opgemerk die gebruik van aksente is deel van haar toneelspel en ’n tegniek wat sy as ’n duidelike vereiste in haar uitbeelding van ’n karakter beskou.[174] Toe sy in Belfast gevra is hoe sy verskillende aksente weergee, het Streep na bewering in 'n "perfekte" Belfast-aksent geantwoord: "Ek luister."[175]

In January 2017 het sy die Cecil B. DeMille-prys vir haar lewenslange bydrae op die 74ste Golden Globe-toekenningsaand ontvang.

Persoonlike lewe

[wysig | wysig bron]

Streep het die akteur John Cazale in 1976 ontmoet, toe hulle albei in ’n produksie van William Shakespeare se Maat vir Maat in die Delacorte-teater was. Hulle het saam gewoon toe hy in 1977 met longkanker gediagnoseer is; Streep het hom versorg totdat hy in Maart 1978 gesterf het.[176]

Sy is ses maande ná Cazale se dood met die beeldhouer Don Gummer getroud.[177] Hulle het vier kinders: die musikant Henry Wolfe Gummer (gebore 1979), en die aktrises Mary Willa "Mamie" Gummer (gebore 1983), Grace Jane Gummer (gebore 1986) en Louisa Jacobson Gummer (gebore 1991).[178]

In 2023 is berig Streep en Gummer woon al meer as ses jaar nie meer saam nie. Hulle is in 2018 laas bymekaar gesien op die 90ste Oscar-toekenningsaand.[179]

Streep is die peetma van Billie Lourd, dogter van die oorlede aktrise Carrie Fisher, wat ’n goeie vriendin van Streep was.[180] Fisher het die draaiboek geskryf vir Streep se rolprent uit 1990, Postcards from the Edge, wat geskoei was op Fisher se boek.[181]

Rolprente en pryse

[wysig | wysig bron]

Meryl Streep is een van die vrugbaarste aktrise op die silwerdoek en verhoog sedert haar loopbaan in die laat 1970's begin het. Haar prente wat die grootste lof en meeste geld ingesamel het, is volgens Rotten Tomatoes onder meer Julia (1977), The Deer Hunter (1978), Kramer vs. Kramer (1979), The French Lieutenant's Woman (1981), Sophie's Choice (1982), Silkwood (1983), Evil Angels / A Cry in the Dark (1988), Postcards from the Edge (1990), Defending Your Life (1991), The Bridges of Madison County (1995), Marvin's Room (1996), Adaptation (2002), The Devil Wears Prada (2007), Mamma Mia! (2008), Fantastic Mr. Fox (2009), The Homesman (2014), Florence Foster Jenkins (2016), Little Women (2019) en Let Them All Talk (2020). Haar TV-projekte sluit in die minireeks Holocaust (1978), die TV-prent ...First Do No Harm (1997), die minireeks Angels in America (2003) en die dramareeks Big Little Lies (2019).[182] Haar verhoogrolle sluit in die Broadway-produksies A Memory of Two Mondays, 27 Wagons Full of Cotton (albei 1976) end Die Kersieboord (1977), sowel as talle toneelstukke in die Delacorte-teater.

Streep is vir die volgende Oscars benoem en het drie daarvan gewen:

Jaar van prent Kategorie Rolprent Gewen/benoem
1978Beste vroulike byspelerThe Deer HunterBenoem
1979Beste vroulike byspelerKramer vs. KramerGewen
1981Beste aktriseThe French Lieutenant's WomanBenoem
1982Beste aktriseSophie's ChoiceGewen
1983Beste aktriseSilkwoodBenoem
1985Beste aktriseOut of AfricaBenoem
1987Beste aktriseIronweed Benoem
1988Beste aktriseEvil Angels / A Cry in the DarkBenoem
1990Beste aktrisePostcards from the EdgeBenoem
1995Beste aktriseThe Bridges of Madison CountyBenoem
1998Beste aktriseOne True ThingBenoem
1999Beste aktriseMusic of the HeartBenoem
2002Beste vroulike byspelerAdaptationBenoem
2006Beste aktriseThe Devil Wears PradaBenoem
2008Beste aktriseDoubtBenoem
2009Beste aktriseJulie & JuliaBenoem
2011Beste aktriseThe Iron Lady [183]Gewen
2013Beste aktriseAugust: Osage CountyBenoem
2014Beste vroulike byspelerInto the WoodsBenoem
2016Beste aktriseFlorence Foster JenkinsBenoem
2017Beste aktriseThe PostBenoem

Sy is die vrou wat die meeste Oscar-benoemings in die geskiedenis ontvang het, met altesaam 21 (17 vir beste akrise en vier vir beste vroulike byspeler. Sy is een van net 13 akteurs wat pryse in albei kategorieë gewen het en net een van drie wat drie Oscars in die twee kategorieë gewen het (naas Ingrid Bergman en Jack Nicholson).

Sy is ook beenoem vir ses Grammys, ses Emmys (waarvan sy drie gewen het) en 'n Tony. Sy is een van min akteurs wat twee van die drie groot toneelspelpryse gewen het: 'n Oscar, Emmy en Tony.

Ander pryse sluit in twee Baftas vir beste aktrise, nege Golden Globes sowel as die Cecil B. DeMille-prys, 'n Silwer Beer op die Berlinale, 'n Palme d'Or in Cannes en twee Screen Actors Guild Awards

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Hollinger, Karen (2006). The Actress: Hollywood Acting and the Female Star. Routledge. pp. 94–95. ISBN 978-0415377935.
  2. ↑ "Meryl Streep". National Endowment for the Arts. Besoek op 21 Februarie 2026.
  3. 1 2 Schulman, Michael (2016). Her Again: Becoming Meryl Streep. HarperCollins. pp. 249–253. ISBN 978-0062314604.
  4. ↑ Shoard, Catherine (31 Mei 2019). "Meryl Streep: 'We hurt our boys by calling something toxic masculinity'". The Guardian. Besoek op 21 Februarie 2026.
  5. ↑ Bauer, Pat. "Meryl Streep". Encyclopaedia Britannica. Besoek op 21 Februarie 2026.
  6. ↑ "The Official Academy Awards Database". Academy of Motion Picture Arts and Sciences. Besoek op 21 Februarie 2026.
  7. ↑ "Meryl Streep". IMDb. Besoek op 21 Februarie 2026.
  8. ↑ "Audiobooks narrated by Meryl Streep". Audible. Besoek op 21 Februarie 2026.
  9. ↑ Makin, Bob (10 Desember 2017). "Hometown glory: The celebrities of Central Jersey". The Central New Jersey Home News. p. A6.
  10. ↑ "N.J. Teachers Honor 6 Graduates". The Philadelphia Inquirer. 12 November 1983. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Julie 2018. Besoek op 20 Julie 2007.
  11. 1 2 Longworth 2013, p. 7.
  12. ↑ "WATCH: Meryl Streep's alma mater Bernards High featured in Oscars 'Good Morning America' segment". nj.com. 25 Februarie 2015.
  13. 1 2 3 4 Longworth 2013, p. 10.
  14. ↑ "Henry V Joseph Papp Public Theater/New York Shakespeare Festival". Lortel Archives. Lucille Lortel Foundation. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 April 2015. Besoek op 13 Mei 2015.
    - "Measure for Measure Joseph Papp Public Theater/New York Shakespeare Festival". Lortel Archives. Lucille Lortel Foundation. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 April 2015. Besoek op 13 Mei 2015.
  15. ↑ Levy, Rochelle L. "2004 Meryl Streep tribute". American Film Institute. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Februarie 2015. Besoek op 20 Januarie 2015.
  16. ↑ Lowell, Katherine. Show Business. Clinton Gilkie. p. 2001. GGKEY:XQ5TU8D6L6X.
  17. ↑ Fisher 2011, p. 772.
  18. 1 2 Miller, Julie (19 Junie 2015). "Here's Where Meryl Streep Found the Confidence to Become an Actress". Vanity Fair. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Junie 2015. Besoek op 2 Julie 2015.
  19. ↑ Longworth 2013, p. 21.
  20. ↑ "On the anniversary of his death, revisit John Cazale's tragically short film career in I Knew It Was You". The A.V. Club. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 September 2015. Besoek op 22 September 2015.
  21. ↑ Longworth 2013, pp. 19–21.
  22. ↑ Gray, Paul (3 Desember 1979). "Cinema: A Mother Finds Herself". Time. p. 3. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Januarie 2015. Besoek op 16 Februarie 2011.
  23. ↑ Longworth 2013, p. 32.
  24. ↑ "The 51st Academy Awards (1979) Nominees and Winners". Academy of Motion Picture Arts and Sciences (AMPAS). 5 Oktober 2014. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 April 2015. Besoek op 4 Julie 2015.
  25. ↑ Longworth 2013, p. 26.
  26. ↑ "Meryl Streep Emmy Award Winner". Emmy Award. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 September 2014. Besoek op 20 April 2014.
  27. 1 2 Longworth 2013, p. 44.
  28. ↑ (in en) Meryl Streep & Others singing in 'Uncommon Women & Others', April 9, 2009, https://www.youtube.com/watch?v=FOCs2QW2gJ8, besoek op July 20, 2021
  29. ↑ Eder, Richard (22 November 1977). "Dramatic Wit and Wisdom Unite In 'Uncommon Women and Others'". The New York Times (in American English). ISSN 0362-4331. Besoek op 20 Julie 2021.
  30. ↑ "Magazines Archive". SimplyStreep. Besoek op 7 Junie 2009.[dooie skakel]
  31. ↑ Canby, Vincent (25 April 1979). "The Screen: Woody Allen's 'Manhattan'". The New York Times. Besoek op 17 Julie 2024.
  32. 1 2 Longworth 2013, p. 41.
  33. ↑ Longworth 2013, p. 46.
  34. ↑ "The 52nd Academy Awards | 1980". Academy of Motion Picture Arts and Sciences. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 April 2015. Besoek op 13 Mei 2015.
  35. 1 2 3 4 "Meryl Streep | 29 Nominations | 8 Wins". Official Website of the Golden Globe Awards. Hollywood Foreign Press Association. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Julie 2015. Besoek op 13 Mei 2015.
  36. ↑ Lenburg 2001, p. 167.
  37. ↑ Current Biography Yearbook. Vol. 41. H. W. Wilson Co. 1980. p. 391. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Mei 2016.
  38. ↑ Sterling 1997, p. 444.
  39. ↑ Devine 1999, p. 171.
  40. ↑ Chivers, Tom (3 Maart 2010). "Oscars 2010: the 10 worst injustices in Academy Award history". The Daily Telegraph. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Julie 2015. Besoek op 4 Julie 2015.
  41. 1 2 Longworth 2013, p. 49.
  42. ↑ "Barack Obama reveals Meryl Streep 'crush' at Kennedy Centre Honours". The Telegraph. 5 Desember 2011. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Julie 2015. Besoek op 2 Julie 2015.
  43. ↑ Denby, David (21 September 1981). "Meryl Streep is Madonna and siren in The French Lieutenant's Woman". New York. p. 27. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Januarie 2013. Besoek op 15 Junie 2009.
  44. ↑ "Film Actress in 1982". British Academy of Film and Television Arts. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Januarie 2015. Besoek op 16 Januarie 2015.
  45. ↑ Canby, Vincent (20 September 1985). "'Still of the Night', in Hitchcock Manner". The New York Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Augustus 2014. Besoek op 6 Junie 2009.
  46. ↑ Snider, Eric D. (20 Oktober 2011). "What's the Big Deal?: Sophie's Choice (1982)". Film.com. MTV Networks. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Julie 2015. Besoek op 13 Mei 2015.
    - "Picks and Pans Review: Sophie's Choice". People. 24 Januarie 1983. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 Mei 2015. Besoek op 13 Mei 2015.
  47. ↑ "Meryl Streep Academy Awards Acceptance Speech". Academy of Motion Picture Arts and Sciences. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Februarie 2015. Besoek op 16 Januarie 2015.
  48. ↑ "Premiere Magazine's Top 100 Greatest Performances". Empire. 20 Maart 2006. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 April 2015. Besoek op 2 Julie 2015.
  49. ↑ Ebert 2010, p. 222.
  50. ↑ Longworth 2013, p. 69.
  51. 1 2 Ebert & Bordwell 2008, p. 64.
  52. ↑ Ebert, Roger (19 November 1982). "'Plenty' review". Chicago Sun-Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Junie 2010. Besoek op 6 Junie 2009.
  53. ↑ Longworth 2013, p. 81.
  54. ↑ Longworth 2013, p. 88.
  55. ↑ Earls, John (10 Januarie 2019). "'Bohemian Rhapsody' is the worst-reviewed Golden Globes winner in 33 years". NME. Besoek op 11 Januarie 2019.
  56. ↑ Waldo 2006, p. 209.
  57. ↑ Speed & Wilson 1989, p. 38.
  58. 1 2 Eberwein 2010, p. 221.
  59. ↑ Longworth 2013, p. 106.
  60. ↑ Corliss, Richard (11 Desember 1989). "Warty Worm, "She-Devil" review". Time. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 September 2009. Besoek op 7 Junie 2009.
  61. ↑ "SAG History – SAG Timeline". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 Januarie 2012. Besoek op 15 Julie 2013.
  62. 1 2 Longworth 2013, p. 107.
  63. ↑ Corliss, Richard (3 Augustus 1992). "Beverly Hills Corpse, "Death Becomes Her" review". Time. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 September 2009. Besoek op 7 Junie 2009.
  64. 1 2 "The House of the Spirits". Rotten Tomatoes. Flixster. 20 September 2011. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 Maart 2015. Besoek op 9 April 2015.
  65. ↑ Travers, Peter (20 September 1994). "The River Wild". Rolling Stone. New York City: Wenner Media LLC. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 Mei 2015. Besoek op 5 Mei 2015.
  66. ↑ McGilligan 1999, p. 492.
  67. ↑ Longworth 2013, pp. 111–112.
  68. ↑ Longworth 2013, p. 115.
  69. ↑ McGilligan 1999, p. 503.
  70. ↑ Longworth 2013, p. 117.
  71. ↑ Mitchell 2001, p. 139.
  72. ↑ Ebert, Roger (10 Januarie 1997). "Review- Marvin's Room". Chicago Sun-Times. Chicago, Illinois: Sun-Times Media Group. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Januarie 2006. Besoek op 25 Maart 2006.
  73. ↑ Allon, Cullen & Patterson 2001, p. 255.
  74. ↑ Maslin, Janet (13 November 1998). "Dancing at Lughnasa (1998)". The New York Times. New York City. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Julie 2015. Besoek op 2 Julie 2015.
  75. ↑ Ebert, Roger (29 Oktober 1999). "Music of the Heart Movie Review". Chicago Sun-Times. Chicago, Illinois: Sun-Times Media Group. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 28 September 2012. Besoek op 1 Mei 2015.
  76. ↑ "A.I. Artificial Intelligence (2001)". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Februarie 2009. Besoek op 7 Februarie 2009.
  77. ↑ "Previous Concerts (2001)". The Norwegian Nobel Institute. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 Julie 2013. Besoek op 3 Julie 2015.
  78. ↑ "Meryl Streep and Liam Neeson Host The Nobel Peace Prize 100th Anniversary Concert". PR Newswire. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Julie 2015. Besoek op 3 Julie 2015.
  79. ↑ Brantley, Ben (31 Augustus 2001). "Theater Review: Streep Meets Chekhov, Up in Central Park". The New York Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Februarie 2011. Besoek op 13 Februarie 2011.
  80. ↑ "Adaptation (2002)". Rotten Tomatoes. Flixster. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 April 2008. Besoek op 8 April 2008.
  81. ↑ A. O. Scott (6 Desember 2002). "Adaptation". The New York Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 Junie 2015. Besoek op 2 Julie 2015.
  82. ↑ "The Hours (2002) Details". The New York Times. 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 Oktober 2013. Besoek op 13 Mei 2015.
  83. ↑ "Meryl Streep: Biography". TV Guide. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 31 Januarie 2009. Besoek op 23 Januarie 2009.
  84. ↑ "The Manchurian Candidate (2003)". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 Februarie 2010. Besoek op 7 Februarie 2010.
  85. ↑ LaSalle, Mick (30 Julie 2004). "Terrorist attacks, corporate control, election controversy: Sound familiar? 'The Manchurian Candidate' has it all". San Francisco Chronicle. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Junie 2011. Besoek op 30 Mei 2010.
  86. ↑ "Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events". Rotten Tomatoes. Flixster. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 28 Februarie 2009. Besoek op 8 April 2009.
  87. ↑ "Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events (2004)". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Februarie 2010. Besoek op 10 Februarie 2010.
  88. ↑ "Prime (2004)". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Februarie 2010. Besoek op 10 Februarie 2010.
  89. ↑ Brantley, Ben (22 Augustus 2006). "Mother Courage and Her Children". The New York Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 Februarie 2009. Besoek op 15 Januarie 2009.
  90. ↑ "A Prairie Home Companion (2006)". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 28 Augustus 2009. Besoek op 10 Februarie 2010.
  91. ↑ Ebert, Roger (29 Junie 2006). "The Devil Wears Prada". Chicago Sun-Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Julie 2015. Besoek op 2 Julie 2015.
  92. ↑ Kidder & Oppenheim 2008, p. 347.
  93. ↑ Diller 2010, p. 41.
  94. ↑ "The Devil Wears Prada (2006)". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 September 2009. Besoek op 10 Februarie 2010.
  95. ↑ "Streep Film Delayed Because of Campus Shooting". MSN. Associated Press. 15 Februarie 2008. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Junie 2011. Besoek op 17 Februarie 2011.
  96. ↑ Alberge, Dalya (26 April 2007). "Campus Massacre Films Face A Ban". The Times. London. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Mei 2008. Besoek op 17 Februarie 2011.
  97. ↑ "Dark Matter (2007)". Rotten Tomatoes. Flixster. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 19 April 2008. Besoek op 11 April 2008.
  98. ↑ Markon, Jerry (19 Mei 2006). "Lawsuit Against CIA Is Dismissed". The Washington Post. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Februarie 2011. Besoek op 11 Oktober 2008.
  99. ↑ "Meryl Streep Plays With Politics". Artisan News Service. 12 November 2007. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Julie 2013. Besoek op 19 Februarie 2011 – via YouTube.
  100. ↑ "Rendition (2007)". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Februarie 2010. Besoek op 10 Februarie 2010.
  101. ↑ "Rendition (2007)". Rotten Tomatoes. Flixster. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Mei 2011. Besoek op 11 Februarie 2011.
  102. ↑ Jacobs, Jay S. (27 Junie 2007). "Some Enchanted Evening". Pop Entertainment. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 28 November 2010. Besoek op 17 Februarie 2011.
  103. ↑ "Evening (2007)". Rotten Tomatoes. Flixster. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Desember 2010. Besoek op 11 Februarie 2011.
    - "Evening (2007)". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 31 Desember 2009. Besoek op 10 Februarie 2010.
  104. ↑ "Lions for Lambs". The Movie Report. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 April 2015. Besoek op 2 Julie 2015.
  105. ↑ Mansfield, Paul (15 Julie 2008). "Mamma Mia! Unfazed by the Fuss in Skopelos". The Daily Telegraph. Londen. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Februarie 2010. Besoek op 12 Mei 2010.
  106. ↑ "Mamma Mia! (2008)". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Januarie 2010. Besoek op 5 Februarie 2009.
  107. ↑ Morris, Wesley (18 Julie 2008). "Abba-cadabra". The Boston Globe. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 Mei 2010. Besoek op 20 Februarie 2011.
  108. ↑ "Doubt (2008)". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Februarie 2009. Besoek op 5 Februarie 2009.
  109. ↑ "The 81st Academy Awards | 2009". Academy of Motion Picture Arts and Sciences. 7 Oktober 2014. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 November 2014. Besoek op 13 Mei 2015.
  110. ↑ Ebert, Roger. "Doubt". Chicago Sun-Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 Maart 2015. Besoek op 2 Julie 2015.
  111. ↑ Vance, Kelly (10 Desember 2008). "She-Wolves of Hollywood". The East Bay Express. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Julie 2015. Besoek op 2 Julie 2015.
  112. ↑ Morency 2012, p. 131.
  113. ↑ Gans, Andrew (2 Februarie 2010). "Academy Award Nominations Announced Feb. 2; "Nine" Receives Four Noms". Playbill. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Februarie 2010. Besoek op 17 Januarie 2012.
  114. ↑ Peck, Tom (2 Julie 2010). "Meryl Streep takes on her toughest role: the Iron Lady". The Independent. Londen. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Junie 2011. Besoek op 26 Januarie 2011.
  115. ↑ Showbiz, Bang (12 Januarie 2011). "Meryl Streep attends parliament for Thatcher research". The Independent. UK. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Maart 2012. Besoek op 29 Februarie 2012.
  116. ↑ "Image of Meryl Streep as Margaret Thatcher unveiled". BBC News. 8 Februarie 2011. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Februarie 2011. Besoek op 8 Februarie 2011.
  117. ↑ "2012 GOLDEN GLOBES Nominees and Winners – Complete List!". Broadway World. 13 April 2014. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Oktober 2013. Besoek op 20 April 2014.
  118. ↑ Pulver, Andrew (14 Oktober 2015). "Meryl Streep gets Berlin's vote as president of film festival jury". The Guardian. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Desember 2015. Besoek op 20 Desember 2015.
  119. ↑ Child, Ben (22 Oktober 2014). "Meryl Streep on for biopic of off-key opera singer Florence Foster Jenkins". The Guardian. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Desember 2014. Besoek op 11 November 2014.
  120. ↑ "Meryl Streep in 'Florence Foster Jenkins' Biopic Debuts May 6 in U.K." Classicalite. Februarie 16, 2016. Geargiveer vanaf die oorspronklike op Februarie 17, 2016. Besoek op Februarie 17, 2016.
  121. ↑ "2016 Critics' Choice Awards: 'La La Land' Leads With 8 Wins Including Best Picture; Donald Glover Unveils Lando Calrissian 'Stache". Deadline. 11 Desember 2016. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 Januarie 2017. Besoek op 8 Januarie 2017.
  122. ↑ "Oscar Nominations: Complete List". Variety. 24 Januarie 2017. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Januarie 2017. Besoek op 24 Januarie 2017.
  123. ↑ Kroll, Justin (6 Maart 2017). "Steven Spielberg, Tom Hanks, and Meryl Streep Team Up for Pentagon Papers Movie". Variety. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Maart 2017. Besoek op 6 Maart 2017.
  124. ↑ Shepard, Jack (6 Desember 2017). "The Post review round-up: Steven Spielberg's Oscar 2018 frontrunner wins glowing reception". The Independent. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Desember 2017. Besoek op 6 Desember 2017.
  125. ↑ "The Post (2017)". Box Office Mojo. Besoek op 18 Julie 2018.
  126. ↑ Rubin, Rebecca (11 Desember 2017). "Golden Globe Nominations: Complete List". Variety. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Desember 2017. Besoek op 11 Desember 2017.
  127. ↑ "Oscars: 'Shape of Water' Leads With 13 Noms". The Hollywood Reporter. 23 Januarie 2018. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Januarie 2018. Besoek op 23 Januarie 2018.
  128. ↑ Gleiberman, Owen (17 Julie 2018). "Film Review: 'Mamma Mia! Here We Go Again'". Variety. Besoek op 18 Julie 2018.
  129. ↑ Kroll, Justin (28 Julie 2016). "Meryl Streep Joins Emily Blunt in 'Mary Poppins' Sequel". Variety. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Augustus 2016. Besoek op 2 Augustus 2016.
  130. ↑ Carrie Wittmer (25 Januarie 2018). "Everything we know so far about HBO's 'Big Little Lies' season 2, including details about Meryl Streep's pivotal role". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Februarie 2018.
  131. ↑ "Big Little Lies: Why Meryl Streep didn't even need a script". South China Morning Post. 22 Junie 2019. Besoek op 15 Julie 2019.
  132. ↑ James, Caryn (10 Junie 2019). "Big Little Lies series 2 review". BBC. Besoek op 11 Junie 2019.
  133. ↑ "The Laundromat (2019)". Rotten Tomatoes. Flixster. Besoek op 18 Oktober 2019.
    - "The Panama Papers lawyers want to stop Netflix's 'The Laundromat'". Engadget. 16 Oktober 2019. Besoek op 18 Oktober 2019.
  134. ↑ Whipp, Glenn (3 Julie 2018). "Exclusive: Meryl Streep will play Aunt March, not Marmee, in Greta Gerwig's 'Little Women'". Los Angeles Times. Besoek op 5 Julie 2018.
  135. ↑ "'Little Women': Film Review". The Hollywood Reporter. 25 November 2019. Besoek op 8 Augustus 2023.
  136. ↑ Carras, Christi (9 Februarie 2020). "The only Oscar 'Little Women' won was for costume design". Los Angeles Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Februarie 2020. Besoek op 5 Julie 2020.
  137. ↑ "Meryl Streep joins Apple to celebrate Earth Day with animated short film "Here We Are: Notes for Living on Planet Earth," premiering April 17 exclusively on Apple TV+ – Apple". apple-tv-plus-press.apple.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Januarie 2020. Besoek op 11 Maart 2020.
  138. ↑ "Ryan Murphy Sets Netflix 'Prom' Musical: Streep, Corden, Kidman, Ariana Grande, Awkwafina, Key, Rannels To Star". Deadline Hollywood. 25 Junie 2019. Besoek op 25 Junie 2019.
  139. ↑ Kroll, Justin (19 Augustus 2019). "HBO Max Lands Steven Soderbergh's Next Film Starring Meryl Streep". Variety. Besoek op 20 Augustus 2019.
  140. ↑ Kit, Borys (14 Oktober 2020). "Leonardo DiCaprio, Meryl Streep Join Jennifer Lawrence in Adam McKay's 'Don't Look Up'". The Hollywood Reporter. Besoek op 18 November 2020.
  141. ↑ DeBruge, Peter. "'Don't Look Up' Review: The Sky Is Falling in Adam McKay's Crank Comet Comedy". Variety. Besoek op 8 Augustus 2023.
  142. ↑ Major, Michael (21 September 2022). "Watch the Trailer For Sarah Jones' SELL/BUY/DATE Film Adaption". BroadwayWorld. Besoek op 24 September 2022.
  143. ↑ White, Peter (19 Oktober 2021). "Meryl Streep, Sienna Miller & Kit Harington Among Stars Set For Scott Z. Burns' Climate Change Anthology Series 'Extrapolations' For Apple". Deadline Hollywood. Besoek op 19 Oktober 2021.
  144. ↑ Hailu, Selome (17 Januarie 2023). "Meryl Streep Cast in 'Only Murders in the Building' Season 3". Variety. Besoek op 17 Januarie 2023.
  145. ↑ "The Cast of 'Only Murders in the Building': Everything to Know". People. Besoek op 26 Maart 2023.
  146. ↑ "Emmys 2024: List of Nominees". The Hollywood Reporter. 17 Julie 2024. Besoek op 17 Julie 2024.
  147. ↑ "'Oppenheimer' Leads Critics Choice Awards With 8 Wins, 'Barbie' Scores 6 — Full Winners List". Variety. 15 Januarie 2024. Besoek op 17 Julie 2024.
  148. ↑ "Meryl Streep makes first-ever 'SNL' appearance during 50th anniversary special". CNN. 17 Februarie 2025. Besoek op 21 Februarie 2025.
  149. ↑ All hail the (insect) queen 🦋👑 Meryl Streep joins the cast of #Hoppers (in Engels). Besoek op 10 Maart 2026 – via www.youtube.com.
  150. ↑ "Trailers". The Walt Disney Company (in American English). Besoek op 10 Maart 2026.
  151. ↑ D'Alessandro, Anthony (30 Junie 2025). "'The Devil Wears Prada 2': Kenneth Branagh Joins With Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt & Stanley Tucci Officially Back". Deadline Hollywood. Besoek op 30 Junie 2025.
  152. ↑ Chelosky, Danielle (18 Augustus 2025). "Anya Taylor-Joy, Meryl Streep To Play Joni Mitchell In Cameron Crowe's Biopic: Report". Stereogum. Besoek op 19 Augustus 2025.
  153. ↑ "People Choice Awards Results". People's Choice Awards. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Oktober 2009.
  154. ↑ Martin, Sami K. "Meryl Streep Lands First 'Vogue' Cover". The Christian Post. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Januarie 2015.
  155. ↑ "The One and Only Shrek". Macmillan Publishers. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Oktober 2015. Besoek op 2 Julie 2015.
  156. ↑ "About". National Women's History Museum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 November 2011. Besoek op 11 Januarie 2012.
  157. ↑ Karmali, Sarah (28 Februarie 2013). "Beyoncé Leads New Gucci Empowerment Campaign". Vogue. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Augustus 2017. Besoek op 22 April 2013.
  158. ↑ "Meryl Streep at UMass Lowell Chancellor's Speaker Series". UMass Lowell. April 1, 2014. Geargiveer vanaf die oorspronklike op April 8, 2017. Besoek op April 7, 2017.
  159. ↑ Tracy McVeigh (7 Maart 2015). "Poverty is sexist: leading women sign up for global equality | Life and style". The Guardian. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 Mei 2015. Besoek op 8 Mei 2015.
  160. ↑ Clarke, Cath (28 September 2015). "Meryl Streep on feminism, family and playing Pankhurst in 'Suffragette'". Time Out. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 Oktober 2015. Besoek op 4 Oktober 2015.
  161. ↑ Telegraph Reporters (8 Maart 2016). "Meryl Streep, Amy Poehler and Elton John pen letter to world leaders to 'end gender inequality'". The Telegraph. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Maart 2016.
  162. ↑ "2004 Meryl Streep Tribute". American Film Institute. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Julie 2015. Besoek op 13 Mei 2015.
  163. ↑ "'Iron Lady' Star Meryl Streep Celebrated By Past Co-Stars at Kennedy Center Honors". The Hollywood Reporter. 5 Desember 2011. Besoek op 11 Mei 2020.
  164. ↑ "President Obama Presents Meryl Streep with Medal of Freedom". Vanity Fair. 24 November 2014. Besoek op 11 Mei 2020.
  165. ↑ Brockes, Emma (23 September 2006). "The devil in Ms Streep". The Guardian. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Julie 2015. Besoek op 2 Julie 2015.
  166. ↑ Longworth 2013, p. 12.
  167. 1 2 Longworth 2013, p. 70.
  168. ↑ Longworth 2013, p. 73.
  169. ↑ Longworth 2013, p. 15.
  170. ↑ Longworth 2013, p. 16.
  171. ↑ Halliday, Ayun (18 Maart 2015). "Watch Meryl Streep Have Fun with Accents: southern American, Bronx, Polish, Irish, Australian, Yiddish & More". Open Culture. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 Mei 2015. Besoek op 13 Mei 2015.
  172. ↑ "Meryl Streep: The Fresh Air Interview : NPR". NPR. 6 Februarie 2012. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Februarie 2012. Besoek op 7 Februarie 2012.
  173. ↑ Allison & Goethals 2013, p. 3.
  174. ↑ Elliott et al. 2011, p. 180.
  175. ↑ "Best of Meryl Streep – Interviews – Part 6". 17 November 2009. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Augustus 2025. Besoek op 18 Maart 2026 – via www.youtube.com.{{cite web}}: CS1 maint: bot: original URL status unknown (link)
  176. ↑ Feinberg, Hugh (28 Junie 2021). "Meryl Streep and John Cazale: A Love Story". Cinema Scholars. Besoek op 6 November 2022.
  177. ↑ The Lewiston Daily Sun, October 3, 1978 "People - What They Are Saying...Doing". p.15. Google News scan p. 26. Besoek op 24 November 2011.
  178. ↑ Osterhout, Jacob E. (15 Mei 2011). "Almost famous: His mom may be an icon, but musician Henry Wolfe is making a name of his own". New York Daily News. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Desember 2013. Besoek op 27 Maart 2014.
  179. ↑ Saunders, Angel (21 Oktober 2023). "Meryl Streep and Husband Don Gummer Have Been Separated for 6 Years". People. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Oktober 2023. Besoek op 21 Oktober 2023.
  180. ↑ Muller, Marissa G. (12 Mei 2016). "Billie Lourd Is The Best Friend We Wish We Had". Nylon. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Januarie 2017. Besoek op 4 Januarie 2017.
  181. ↑ "Postcards from the Edge". AFI Catalog. Besoek op 14 Oktober 2022.
  182. ↑ "Meryl Streep". Rotten Tomatoes. Besoek op 11 Maart 2022.
  183. ↑ "Meryl Streep wins third Oscar for Iron Lady". Channel4. 27 Februarie 2012. Besoek op 19 April 2023.

Bronne

[wysig | wysig bron]

Skakels

[wysig | wysig bron]

Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Meryl_Streep&oldid=2909660"