Ancor unvez un misteriosi raconta.
Yo nequande amat li autun, yo mem odiat it. Yo sempre sentit li manca del estive. Li autun es quam un adio. Yo posset odorar li frigid aere e coses, queles yo volet obliviar.
Malgré li frigid tempe yo surtit ex li dom de mi familie. Yo volet esser sol pos li dispute con mi matre. Ella plendit se sempre que yo ne auxilia suficent in li dom. Ma li veritá es, que si yo fat alquó, ella ne esset content qualmen yo ha fat it: „Tu have nu 15 annus Teodora e tu deve auxiliar plu in hem. E tu deve far li coses con plu grand cuida.“ It es sempre li sam paroles. Yo odia it! It semblat a me, que li vente portat ancor su paroles a me.
Subitmen yo videt li nebul. It crescet rapidmen e bentost li tot strada esset solmen un grisi linea. Yo tirat mi rubi anorak plu strettmen e haltat sur li strada. Yo attendet. Ta! Yo videt un motion inter li árbores.
„Salute? Qui es ta?“, mi voce sonat strangimen in li nebul.
Subitmen yo videt un puella, qui exeat ex li nebul. Ella esset circa in mi etá e havet sam quam yo rubi capilles. Li misteriosi puella portat un pallid robe, quel volettat in li vente, benque li aere esset calm. Su long rubi capilles esset humid pro li nebul, su pelle esset pallid quam papere.
„Esque tu ha perdit li via?“, yo questionat.
Ella regardat fixmen a me e subridet. It esset un trist e savent subride.
„Yo atende a alquí“, ella finalmen respondet.
„A qui?“, yo replicat per un altri question.
„Que alquí fa venir me a hem“, elle replicat.
Yo volet questionar qual person to esset, ma subitmen yo sentit, que li vente cessat sufflar. Nu omnicos esset tranquil: Null brue, null auto e null avie. Solmen calme.
„Quo es tui nómine?“ yo questionat con bass voce.
Li pallid puella regardat denov fixmen a me. In su verdi ocules spegulat se li nebul.
„Yo have li sam nómine quam tu“, ella susurrat.
Yo sentit un augmentant frigore in me: „Quo tu vole dir per to?“
Ella aproximat se a me e susurrat a me:
„Yo es ci, proque tu ha foreat.“
Tande ella dissoluet. Li nebul devorat la.
Yo stat ta sol e mi cordie palpitat rapidmen. E subitmen yo perceptet que yo ne posset plu vider un spira. Null spira e null passus in li mudde. Necós. Yo eat a hem.
Quande yo arivat in hem mi matre devenit pallid.
„Ú tu esset?“, ella criat a me.
„Yo esset solmen éxter. Pro quo?“, yo respondet.
Mi matre tremet e dit: „Teodora, tu ne posse simplic desaparir. Ne ancor un vez!“
Yo esset confuset: „Quo tu vole dir per to? Yo ne comprende, mamá?“
Ella regardat fixmen a me e havet lácrimes in su brun ocules.
„Hodie exactmen un annu ha passat, desde tu ha desparit in li nebul e ne revenit a hem. Ú tu esset, Teodora?“
Yo apertet li bocca, yo volet protestar, ma mi voce sonat solmen quam un hala in li vente.
Éxter alquó frappat al fenestre. Yo tornat me – e ta in li nebul ella stat.
Ella subridet e ti vez yo savet qui de nos esset li ver puella…
Puellesses 